Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Urban questions’ Category

hit the picture for a full size view

A nice sunday with lots of sun and people enjoying the outside calm of town, or letting some of the outside world in through opening their windows, should be a peaceful and enjoyable thing, where it not for the endemic (*) Buzz Bikers driving their purposely loudest possible  roaring motorbikes (**) through the inner town – especially – to ventilate themselves and their ego’s.

My mind game is imagining the BuzzSwat in action, applied with the same mercy urbanised humans tend to have for an annoying buzz-fly:  SWATTT!

The local police is invisible – seems to enjoy football matches on television in their stations – and something like an ‘Anti-Bikers-Buzz-Squat’ has never been thought of in this permissive city, once home of the bicycle-beer-café with peddling drunken tourists having a good drink and shout (***). Bikers, also,  can freely van their egos around here in Amsterdam.

This message will also be send to our burgomaster who is the first mayor of this town in decades who shows some – hesitant – concern of how “his” city sounds…

We do have all the technology needed to pick these ‘guys’ (no noisy girls on bikes as far as I can see, some but only on the back seat) from the road: sound sensors, fast cameras, helicopters, name it. I am not a biker so I do not know if these bikes have one or modes of operation, within the official noise limit, and outside these limits. If the exhaust system of these bikes have been tampered with, a kind of ‘art of noise’ tuning, to produce maximum effect, the motorbikes are in an illegal state and should be taken off the road on the spot. If the noise production can be hidden at one moment and still be produced at another, a combined system of instant sound and image capture could be used, to collect the needed proof for prosecution and seizure.

I think it will be necessary to also check the motorbike trade for selling and altering such “leisure” products. Motorbikes purposely made noisy, that has no other sense than produce the joy some people must feel, to terrorise their fellow citizens, by temporarily possessing the space and time that is shared with others with the noise they make.

The BUZZ Bikers are criminals stealing the civility of public space.

The poetics of noise, a picture I made March 11. posted on my Facebook page (seems to have vanished there thanks mr. Zucker…) this year when we had a few days of softer weather announcing a spring that was – in hindsight – slow to come. First nice sunday of the year… forget about listening to the birds, “roarrrrr” the bikers take their monsters out for a ride.

Picture I made May 22. when we had a first nice summer temperature evening… and it was spoiled by a constant parade of these motor devils… (posted on that day on The Limping Messenger)

————–
(*) Endemic (as in “disease”) n. : a disease that is constantly present to a greater or lesser degree in people of a certain class or in people living in a particular location

(**) The police of the city of Amsterdam do have special actions and brigades against the disturbance of young scooter drivers, being both a danger because of wild driving and a nuisance because of the noise produced. Also scooters are so high on the wish-list of youngsters that the ones that are not fortunate enough, will steal them. I have witnessed these squads several times and noticed that especially young Moroccan guys were singled out as they seem to excel in breaching a few laws while driving these fancy scooters (though a xenophobic bias can be not excluded at the same time). I asked an officer of such a squad once why they did not also target the noise of the more affluent big motorbike drivers and the hellish noise they produce, as well as super high speed traversing through the inner town, often passing several police stations without any counter action. I was told, that this was “not a priority.”

(***) After years of complaints, beer-bike-cafés have been – almost – forbidden since after a whole series of court cases. The discussion was whether or not a bicycle-beer-bar was still a bicycle or not. A court decided that the maximum width of a bicycle or tricycle was 1,50 meter. Most of the versions going around where more than this measure limit, though inventive entrepreneurs did develop a beer-cycle-bar that stays within the law-limit.

See also my two earlier articles on
– 25/5/2009: ‘Cycling Cafes’: Cycling Cafes and Drunken Skippers in Party City Amsterdam
3/6/2009: Cycling Cafes down the hill in Amsterdam

Advertisements

Read Full Post »

Maandag 13 februari 2012: het is weer over met het mededogen.

Dooi in Nederland: zet die daklozen maar weer op straat 

NRC-Handelblad 7 februari 2012 "ZWERVERS EN DAKLOZEN BIJ STRENGE VORST" drie portretten op de voorpagina, getallen krijgen even een gezicht (temperatuur -10 Celsius) en zo'n navrante krantenkoppen associatie eronder over: "de levenseindedokter". Het Parool 13 februari 2012 GEEN WINTEROPVANG MEER VOOR DAKLOZEN (temperatuur +2 of 3 Celsius in de nacht); de 260 extra bedden zijn niet meer beschikbaar, er wordt teruggeschakeld naar het standaardgetal van 223 slaapplekken voor de hoofdstad van Nederland. Ik denk dan aan een Groen-Linkse wethouder die zegt iets te willen doen aan al die leegstaande kantoorgebouwen in de stad, is daar dan geen mogelijkheid van vordering of even huren voor een schappelijk prijsje? Vanwaar dat geknibbel op een tweehonderdtal bedden voor daklozen in een stad die er prat op gaat honderdduizenden overnachtingen van toeristen te kunnen boeken?

Getemporiseerd en gecompartimenteerd mededogen kenmerkt het gegoede Nederland. Leed en gebrek worden het liefst georganiseerd uit het zicht gehouden. Van ‘aalmoesseniershuizen’ in vervlogen tijden, tot het asiel van ‘Hulp voor Onbehuisden’ en het Leger des Heils, ontstaan rond de vorige eeuwwisseling. De Gouden Eeuw kende de deftige hoge stoep voor het armenbestuur met hun wit kanten kragen aan de voorkant en het armenpoortje voor uitgifte van de bedeling aan de achterkant. Tientallen exemplaren van zulke liefdadigheidsinstellingen staan er nu nog in Nederlandse steden, alhoewel allen hun oorspronkelijke functie verloren hebben. Opvang ‘op stand’ is er niet meer bij, maar de hand op de beurs en het huishoudboekje dat op veel van die streng-barmhartige regentenschilderijen te zien is, zijn er nog steeds.

Chique geklede regenten van een van de Amsterdamse 'huiszitten-armenhuizen' (een plek waar de bedeling van armen plaats vond die nog een dak boven hun hoofd hadden (te)huiszittend waren. Dit gehouw aan het Waterlooplein bestaat nog, nu Academie van Bouwkunst. Daar doorheen doemt een foto van een grote armenslaapzaal uit het begin van de vorige eeuw op, kraakhelder en in het gelid.

Van houten kribben met een linnenzak erboven om de schaarse bezittingen van daklozen en zwervers veilig te stellen  uit 1923, naar ijzeren stapelbedden en kluisjes van de tijdelijke daklozenopvang in 2012. Bij buurland België ontfermde Koning Albert zich nog tijdens de strenge vorst over enkele daklozen in zijn kasteeltje vlakbij Brussel, maar van enige royale barmhartige actie hier in het Noorden heb ik  – buiten de kerstrede van Koningin Beatrix – niets gehoord. Misschien vindt zij dat te populistisch voor een vorst  tijdens de vorst? Nu controleer ik deze gegevens nog even en vind een bericht dat de Belgische vorst de opvang niet uit eigen zak betaald heeft, maar zich vergewist heeft van overheidssteun voor de kosten. Dat is niet chique.

Geteld leed: maar 0,1% van de bevolking dakloos met dit winterweer

“Het Centraal Bureau voor de Statistiek heeft een verborgen groep daklozen in kaart gebracht. Daarmee is het aantal daklozen in Nederland vastgesteld op 18.000.” Januari 2011 werd dat geschreven op de web site van het Platform Zorg en Welzijn. (1) Het was voor het eerst in de geschiedenis van het staatse tellen in Nederland, dat daklozen aan de beurt  kwamen. Als je het eindrapport van het CBS en de publiciteit er om heen leest, klinkt dat allemaal zo bureaucratisch en parmantig, alsof door het feit dat we misstanden kunnen tellen en in kaart brengen, we daarmee ook het probleem opgelost hebben: “Door alle gegevens naast elkaar te leggen en de ‘overlap’ te bepalen, is een tot nog toe verborgen gebleven bevolkingsgroep in kaart gebracht. De 18.000 daklozen vormen iets meer dan 0,1 procent van de Nederlandse bevolking” , heet het geruststellend. (2)

Dit onderzoeksproject met de naam “Dakloos” werd ook beschreven in het ‘Relatiemagazine’ van het CBS dat in de winter van het jaar 2010 verscheen. Aan het woord projectleidster Moniek Coumans:

We gebruiken de vangst- en hervangstmethode,’ vertelt Coumans. ‘Oorspronkelijk een methode om dierpopulaties te meten. Stel je wilt weten hoeveel mussen er zijn: dan doe je twee vangsten. Bij de eerste vangst doe je alle mussen een ringetje om. Bij de tweede vangst kijk je naar de verhouding tussen het aan- tal mussen met en zonder ring. (3)

In het artikel wordt – pal hierop – wel jolig opgemerkt “Uiteraard hebben Coumans en haar collega’s geen daklozen gevangen en van ringetjes voorzien.” De rest van het betoog gaat vooral over registratiemethodieken, allerlei registers van zorg en bijstand passeren de revue, alsook de prettige samenwerking met enkele universiteiten die hielpen bij het ontwikkelen van een methodologie voor het tellen van hen, die of hun huis uitgezet zijn, of helemaal niet in een huis willen wonen.

Het daklozen onderzoek lijkt – academisch gesproken – inspirerend geweest te zijn, gezien tussenkopjes in het fraai opgemaakte artikel als:

Het werken met echte data roept vaak nieuwe vragen op over de gehanteerde technieken en de beantwoording van die vragen kan weer tot de ontwikkeling van nieuwe ideeën en modellen leiden.

Tot slot wordt er in dit artikel melding gemaakt van een parallel onderzoek bij het CBS van “niet geregistreerden (bijvoorbeeld illegalen)”, waarbij dan dankbaar gebruik gemaakt kan worden van de ervaringen opgedaan met het tellen van de vlottende populatie van daklozen.  Dat is een een beangstigend woord: ‘niet-geregistreerden-telling’, omdat al tellende de categorie zelve opgeheven wordt. Het CBS zegt verder van plan te zijn dit daklozen-onderzoek “op termijn te willen herhalen” om te zien “of het beleid effect heeft op de omvang van de groep daklozen.”

Vreemd genoeg kent dit onderzoek een lijst van subcategorieën van het object ‘dakloze’: vrouw; man; 50-64 jaar; 30-49 jaar; 18-29 jaar; Niet-Westers allochtoon; Westers allochtoon; Autochtoon; Gescheiden/Verweduwd; Gehuwd; Ongehuwd; Verblijf in vier grote steden; Verblijf in rest van het land. Als er dan al zoveel soorten onderscheden worden, waarom dan niet iets over wat iedereen met enige regelmaat kan waarnemen: geestelijk labiele en/of gestoorde  daklozen; alcoholisten; drugsgebruikers, enzovoorts? Natuurlijk waren de tellers daartoe niet geequipeerd, want het is knap lastig om dat uit te vinden of te bepalen. Dat zegt dan ook iets over de onnuttigheid van zulke onderzoeken. Kwantitatief, maar niet kwalitatief. Enkel ingesteld op het constateren van een situatie, niet ingesteld op een oplossing als onderdeel van de gebruikte methodiek. De fictie dat “de politiek” er dan iets mee kan of moet doen.

In het veld geteld had toch op zijn minst ook kennis kunnen opleveren over kwetsbaarheid van en soorten benodigde hulp voor dakloze mensen. Nu zijn er enkel die ijskoude getallen. Op zijn minst had toch gevraagd kunnen worden of iemand uit eigen keus zonder dak wil leven (die zijn er), of de status van dakloze bereikt is door geen huur te kunnen of willen betalen, onmin met familie of buren?

Universiteiten werden betrokken bij dit onderzoek van het CBS, enkel om beter te tellen?  Zijn er dan geen maatschappelijk betrokken sociologen en antropologen meer, waar is het participerend onderzoek, de conflictsociologie?

Het slaat me koud om het hart als ik sociale problematiek van mensen, als ware het een telling van mussen in Hollandse achtertuinen, voorgeschoteld krijg. Dit is is louter tellen, oorzaak en gevolg worden geheel buiten beschouwing gelaten. Er is ook een grafiekje uit 2009 (dat ik in het eerste tableau van dit artikel verwerkt heb) waarin de dubieuze sociale categorieën van het CBS – bij de verkiezingen waarbij Geert Wilders indirect aan de macht kwam ook al gebruikt – te weten: Autochtoon, Westers Autochtoon en Niet-Westers Autochtoon. Fijntjes wijzen de onderzoekers van het CBS in 2009 al naar het verhoudingsgewijs groter aantal van ‘Niet-Westerse Allochtonen’ , binnen de groep van ‘niet Nederlanders’.

Ik zoek naar  een statistiek van leegstaande koophuizen van huiseigenaren, die wellicht hun woning met een dipje in de winst moeten verkopen, om ter vergelijking hier bij te kunnen plaatsen, maar vind die niet.

Leegstaande woningen in Nederland 47 x het aantal daklozen

Maar wacht ik zie wel dat het Centraal Bureau voor de Statistiek een rubriek ‘niet bewoonde woningen’ heeft, die – zij het wat onduidelijk –  de landelijke leegstand van woningen in cijfers probeert te vatten. Het CBS doet natuurlijk niet anders dan haar taak: de bestaande sociale orde ondersteunen in de keuze van onderwerpen en vergelijkingen.

Is dat nu toevallig, dat ook dit kaartje van niet-bewoonde woningen in Nederland eveneens in blauwe tinten gezet is, of horen die koele kleuren gewoon bij de huisstijl van het CBS?

CBS 2009: "Bijna 6 procent van de woningen niet bewoond"

CBS 2010: "woningvoorraad naar bewoning: totaal = 416.572; leegstand = 337.199 en dat is in in percentage = 4,7%. Dat is 47 x het aantal daklozen reken ik dan in mijn hoofd, of dat politiek en economisch correct is of niet.

Op bevel van de burgermeesters is het daklozen verboden op straat van de kou te sterven…

Is dat  nu barmhartigheid of eigen belang, omdat wij vooral niet geconfronteerd willen worden met al te schrijnende uitwassen van ons stelsel -zeker niet op onze eigen stoep of in een parkje tegenover ons, of is het typisch gedrag van dat wat ik de ‘huichelhollander’ noem?

De [Amsterdamse tj.] gemeenteraad vindt dat er tijdens extreme koude opvang moet zijn voor alle daklozen en dat er zo veel bedden beschikbaar zijn als nodig is. Ook in Den Haag is er extra opvang geregeld. Er zijn vanwege de kou 125 extra opvangplekken naast de normale opvang beschikbaar. Volgens een woordvoerder van de gemeente zijn er zondagavond ongeveer 100 van die extra plaatsen bezet door daklozen die de nacht binnen willen doorbrengen. (4)

25/1/2012

——–
(1) Zorg + Welzijn 3/1/2011: “Nederland telt 18.000 daklozen”

(2) Elsevier 31/12/2010: “Onderzoek CBS: 18.000 daklozen in Nederland”

(3)

Relatie Magazine van het Centraal Bureau voor de Statistiek, winter 2010

Dit  Relatie Magazine  van het CBS staat on-line

(4) Het Parool 29/1/2012: “Vorst jaagt daklozen opvang in.”

Read Full Post »

晚安 香港 = Maan On Hong Kong / Good night Hong Kong (maan6 on1; in Cantonese tones, middle rising and high) with an authentic boxman sleeping in the arcade of the Hong Kong Cultural Center in Kowloon and a view from the Peak on Hong Kong Island over Victoria Harbour at Kowloon… taken just before midnight on Tuen Ng festival day in the city with the biggest poor rich divides in Asia.

Hong Kong's rich-poor divide still the world's worst as gulf widens

Hong Kong – Hong Kong’s rich-poor divide has widened, cementing the city’s global top spot for wealth disparity, a news report said Wednesday.

Official statistics published by the South China Morning Post show the city’s top earning families now have an income 25.7 times more than the lowest earning families.

The average monthly income of the top earning 10 per cent of the population was 77,000 Hong Kong dollars (9,900 US dollars) in 2010, up 7,000 Hong Kong dollars or 10 per cent from 2006.

However, the poorest 10 per cent saw their monthly income drop more than 3 per cent to 3,000 Hong Kong dollars, a fall of 100 Hong Kong dollars, according to figures from the Census and Statistics Department.

The middle income group fared slightly better than the poor but not as well as the rich, with their monthly income increasing by 3.3 per cent to 15,500 Hong Kong dollars a month.

Hong Kong’s Gini coefficient now stands at 0.533 compared to 0.518 in 1996, meaning the city still holds the title of having the world’s starkest wealth disparity.

The Gini coefficient measures disparity on a scale of 0 to 1, with zero showing perfect wealth distribution, and 1 maximal inequality.

The United States had a Gini coefficient rating of 0.468 in 2009.

Hong Kong has some of the world’s richest people, with three of its resident billionaires appearing in the top 30 of the Forbes rich list for 2011.

A Run Run Shaw movie of the eighties of last century re-broadcasted a few days ago on the Hong Kong channel of Celestial Movies: "The lights of the city" of a totally poor Mainland China illegal migrant family and their ordeal in surviving in Hong Kong. Misery as burlesque entertainment. Here another 'Good Night Hong Kong' scene of the family going to sleep in two cupboards they found it the street; the kids were promised that one day they would go to "the Peak" and see all the marvellous lights of the city...

Read Full Post »


Uitglijden = to slip and modern Dutch society always eager for making a big bug without showing any courtesy is at its merciless best these days with regular snowfall.

The main shopping arcade street, Kalverstraat – good for a turn over of many millions these holy consuming days – has a parade of hundred thousands of unstable tripping shoes as not a penny is invested in doing anything about the slippery mass on the pavement.

One may observe fragile older people making their unescorted foray for their daily milk and bread up the slippery stairs of the biggest luxurious supermarkets of Albert Heijn in the inner town (because often that are the only shops left in the area), with the multinational food chain not making any effort to help these customers, handicapped by the uncommon weather conditions…

This is turning a ‘happy white christmas’ into ‘a white terror’ for those who have come to an age where a slip will not be followed by getting up again for a long while… The Netherlands stronghold of discourtesy. The Netherlands paradise of eager egoists.

Whereby an extra stimulus for falling is offered by the polished expensive natural stone surfaces in these fashionable shops which have never been tested in such thousands of wet shoes entering conditions. My guess is that architects nowadays do not know anymore about the need of a good grip of a shoe sole on pavement and floors… and liability because of neglect of shopkeepers or municipality in such circumstances is hardly a known phenomenon in the Low Countries.

Read Full Post »

“Le chat” was broadcasted yesterday on TV5, a most oppressive movie by Pierre Granier-Deferre based on a novel by Simeon, with Jean Gabin and Simone Signoret, made in 1971. It brought me back to my study of urban changes in Paris in the same year… with La Défense as the most alienating example. The deterioration of the relationship of an old couple is coupled with images showing the demolition of a typical 19th century suburban town of Paris La Courbevoie, now vanished and called La Défense.

It is all about erasure on the basis of a simple story of a ‘marriage à trois’ with a cat as one of the partners. The cat is murdered first and as the expropriation and eviction letters are shoved under the front door by the bailiff the last act of the drama of a consumed love and a mutual anchored destiny enfolds…. This movie should be seen as a classic example of a cinematic study in psycho-geography: the influence of the outer surroundings on the mind and the projection of inner feelings onto the landscape.


The research on changing Paris of the early seventies I did  was published in a special issue of  the magazine TABK (Tijdschrift voor Architectuur en Beeldende Kunst/magazine for architecture and visual arts) at that time edited by Ruud Brouwers. That magazine edition was solely dedicated to the impact of mass transport subway and elevated railways on cities. The new super métro the RER was then constructed with its devastating effects on the urban structure: the razing of suburban areas like Courbevoie for the new high rise business centre La Défense and at the other end of the line the digging of what Parisians called at that time ‘le grand trou’ (the big hole) what is now Le Châtelet/Les Halles. It razed ‘Les Halles’ of the architect Baltard to the ground, an end of the 19th century elegant construction of cast iron arches housing the city’s main food market, and replaced it with a cheaply designed subterranean labyrinthian shopping area. The photographer Willem Diepraam was send in 1972 for this publication  to Paris to make a reportage on some of the most dramatic vistas of what was at that time summarised in a Mai 68 poster: “Rénovation – Spéculation – Déportation”, an international phenomenon that need not to be translated.

Opening page of the TABK publication showing the RER line and La Défense. The header says ‘the organisation of the general alienation”, which is a citation form Situationists texts on what they called ‘LUrbanisme Unitaire’. The photograph is by Willem Diepraam. Click picture for bigger view of the page.

Some more trailers of the movie can be found on the internet, like this Spanish cinema blog. Some more pages of the TABK issues are on my web site (the article is in Dutch).

Read Full Post »

FROM LOVE PARADE TO LOVE STAMPEDE 21 deaths (*) and 500 wounded, in a traffic tunnel in Duisburg/Germany – such news does not come as a surprise – such things were bound to happen with the massified need of people to congregate physically as an answer to the paradox of a virtual and electronic interconnected world on the one hand and personal feelings of  isolation in the daily routine of  ‘urban atomisation’, at the other. Being connected electronically does not imply being connected socially.  With the new and ubiquitous media there seems to be no bounds when it comes to the exploitation of this form of loneliness. To name just three of thousands of web sites that announced the Duisburg Love Parade: www.festival.pig.com; carnaval2010.org; http://www.sex-up.net. This last site  carries the headline “The art of love to be unraveled completely at the Love Parade 2010” and an enthusiastic vision of what will happen: “… Duisburg dreams, will see millions from all over who will gather to experience the grandeur that is synonym to the Love Parade.”

HIGH WAY MASS 2008: 19 July Dortmund. Rainer Schaller Love-Parade-chief and manger for McFit the main sponsor of this event on the web-site of Love Parade Dortmund: "This is the Wonder of Dortmund: we have written history. A giant spectacle, a roaring party, a music explosion: here in Dortmund we did rejoice in a party of superlatives and aside we settled a new record (1.6 million people)."

Slogans like “Millions from all over the world” (carnaval2010.org) or “Duisburg feiert die grösste Party der Welt” (www.sex-up.net) expresses the mix of fantasy and commercialism from which such giga-events are born.  The dangerous reality of such quantities have been criticised  in the last years, but commercial and prestige interest proved to be stronger. The specific case of the ‘Love Parade’ enterprise originates in Berlin and grew from just a group of 150 friends in 1989 to it’s first 100.00 participants in 1994 and it’s first million in 1997. With some ups and downs it became 1.2 million in the year 2006 and this was more than the fortunate locals-  living next to the huge part ground – could bear. Who want to barricade his garden with barbed wire, who wants to clean up the shit and piss from his doorstep?

Growth in numbers has also meant growth of revenues with all kind of commercial interest. There must have been a direct link with the reunification of the two Germanies when one looks at the sudden jump of ravers joining the Love Parade in Berlin in 1993. The parade became a tool to put Berlin – not longer a fenced island within the DDR – on the party-tourism map of the new Europe. What started as as a cultural underground initiative in 1989  with a mini-parade with a big idea: “political demonstration for peace and international understanding through love and music”, soon became a main-stream event, and thus the initial idealism and cultural revolution ideas were erased. I did not find yet good English sources on this ‘commodification process’, but for those who read German the gibschub.de blog has some good reports on debates around this metamorphosis. This comment dates from a year or so back in time: “Die Loveparade war das Symbol für eine der größten Hoffnungen der neueren Musikgeschichte und mittlerweile weint ihr keiner mehr eine Träne nach. Verraten, missbraucht, ausgepresst…” (The Loveparade was one of the biggest symbols of  hope for a  new music history and meanwhile nobody will let a tear because of it. Betrayed, misused, squeezed out…

I made a more graphic version of data found on the Wikipedia page on 'Love Parade' with this remark: "The "Participants" figure is the estimate given by the organizers. Police estimates have been as much as 30% lower. Accurate counts are not available since entry is free and uncontrolled. The mayor of Dortmund and the police confirmed the number of participants in Dortmund." A few days after the disaster several newspapers started to cite insiders related to the organisation of 'love parades' in the past who (opportunistically) claimed that the number of participants had been systematically inflated to boost the commercialisation of the music event. The numbers in the last decade tended to be three times too high they said.

The logistic management of human bodies for crowds beyond one hundred thousand people is a science still in its infancy, which apparently lays outside the limited and eager scope of  mass event entrepreneurs and the civil authorities that blindly support their enterprise. When there is no catastrophe there is glory for the daring authorities who are willing to take the risk, as is expressed in this citation of the mayor Langemeyer of Dortmund in 2008: “That the B1 (high road cleaving through the town) in Dortmund once would electrify 1.6 million people from all over the world, I could not have foreseen that  before – even with all my imagination. The ‘Highway to Love’ has become the Dancing floor of superlatives and has found ist way into the history of the Loveparade.” Mayor Adolf Sauerland of Duisburg had another story to tell to the international press, together with Love Parade organiser Rainer Schaller at a press conference on July 25th 2010. The evading remarks of the responsible authorities at this press conference only postponed the unmasking for a few hours. As each chief and each department tries to save their skin, the whole city apparatus started leaking and now we can read how already in 2009 a police commander – Rolf Cebin – who uttered his disapproval of the planned event because of safety risks had been side-tracked and accused by major Sauerland of causing “Imageschande” (image shame) to the town of Duisburg. Who will formally be held responsible is yet an unanswered question. The usual blaming game is on. On saturday July 31, the German daily TAZ has an informative list of who blames whom, “Wer beschuldigt wen?” with five main players from organiser Rainer Schaller and  city mayor Adolf Sauerland to Ralf Jäger the interior minister of the Landesregierung and Fritz Pleitgen chief of the ‘European cultural  capital city’ organisation.

VIRTUAL MASS 2007: This still image is from a 4-D interactive model of crowd evacuation dynamics in a dense urban setting, used to explore individual and collective behavior under emergency scenarios. (Credit: Paul Torrens, Arizona State University)..click picture for link

There is a price to sheer unlimited mobility and connectivity amplified by the need and greed that make people wanting to meet in such numbers.

PLEASURE CLASS 2010: shown in a still from a video posted on Youtube wit the initial heading 15 death in Duisburg... One can see several camera's held high over the heads of the crowd... so these are people recording their own misery of being trapped in a crowd... (how come? a sense of history before the more primal sense of survival? reportage of participatory panic?) click picture for link to Youtube

I have to think back at the German playwright Ernst Toller and his world famous theatre drama from 1920: “Masse Mensch” which warns against faceless massification… Let me cite the chorus”

WORKING CLASS 1910-20: Images of the city displayed in woodcuts by the Belgian artist Frans Masereel ... the right hand picture shows his feeling of Berlin.

THE MASSES:

We, eternally wedged into

Caverns of towering houses,

We, abandoned to mechanisms of mocking systems,

We, faceless in the night of tears,

We eternally severed from our mothers,

From the depths of the factories we call!

When will we live in love?

When will we work our will?

When will we be saved?”

RETURN TICKET BECOMES A ONE WAY TICKET FOR SOME: Advertisement of today... this web site still had a link to buy a ticket for 29 Euro...

Just selected a fragment from one of my 2008 scroll projects, “Dionysia & other Pleasure Parades”, as a counter point image. One sees the ‘Siegesäule’ in Berlin towering over the masses- a few years ago – masses that by commercialism have been redirected  to their tunnel of death in Duisburg: from Parade to Stampede…

CRITICAL MASS BERLIN 2006: 1.2 million participants in last 'Love Parade' in this town.


“When will we live in love?” is the question from 1920 by Toller, posed – once again – 90 years later. I am not afraid to go against the fashionable current of the quest for ever and ever bigger,  more loud and more grandiose events… at a certain scale a party becomes a war and a parade will become a death march.

MASS CONTROL 2010: Image from Spiegel TV that had several camera crews already the day before in Duisburg to document the event, showing the Central Command room of the municipal management team for the  Love Parade 2010, the day before the catastrophe. Everything seemed under control. On the wall are the maps that – when seen in High Definition mode – show clearly the fenced area and the singular entry point. This video also shows the moment when a mass of people coming from the inner town breaks through the clumsy and rusty crowd barriers set up by the local police to prevent more people to enter the enclosed festival ground while from the other side people were leaving. Language is German… no translated version (yet?). The reportage also shows the arrival of  a high spirited crowd on the railway station and the ensuing first confrontations with the well behaving local police force.  It helps to reflect on 21st century Dionysia… Click picture to see the video…

Let’s run away  from the the crowd barriers and throw a party within the horizons of our limited means of human communication, affection and pleasure, to be lovable with our own and other faces recognisable once again.


LEISURE CLASS 1788: Goya “The Meadow of San Isidro on his Feast Day” 1788; click picture for full size viiew

======
Additional considerations

The Dutch crowd incidents last year during a massive beach party at Hoek van Holland and this year during a National Commemoration at Dam square Amsterdam, lead me to study a bit more the ideas and development of crowd control science and technology. Doing a check once again after the Duisburg Love Stampede made me find two videos that visualise very recent research relevant for the Duisburg case. One shows a model of  a very orderly leaving of a mass of football fans in a nearby football stadium (Esprit Arena Düsseldorf):

This visualisation is a product from the research project HERMES of the German Federal Ministry of Education and Research and was published on July first 2010 at the web site of in PhysicsWorld.com of the British Institute of Physics: “new project called Hermes, funded by the German Federal Ministry of Education and Research, aims to protect and save lives by developing an “evacuation assistant” that could allow stadiums and other venues hosting large events to be cleared quickly and more safely than is possible now. The Hermes system is designed to use information about a current situation to predict what will happen when extrapolated to the future.”

The second video (dated June 30 2010) is from the same source and depicts the principles of a situation when through a corridor situation a mass of people is moving from two opposite sides. This is what happened in the tunnel of the Duisburg Love Stampede, though the size of the corridor and the volume of the crowd were different. What is shown – the dynamic evading of pedestrians – is a known phenomenon in the crowd control study field. There is more than just a failure of authorities to plan in the right way or being ignorant of the techniques of crowd control. When individuals become crowds and crowds are modelled in a multi dimensional calculation space, something has happened that needs attention beyond technical solutions. We are faced here with a problem of social order… Humans are not calculation particles. There must be some upper limit of size  for leisure industry events. Not just for the sake of safety, but for the sake of sanity as well. Ant heaps do have a certain size, heaping up humans does have it limits also. Why is it necessary to state the obvious that people need to be valued as human beings NOT as particles or ‘mass-milked cattle’.

There is a report dating from 2009 and updated in 2010 from the Federal Ministry of Education and Reserach of Germany with the title “Research for Civil Security- rescue and protection of people”. It gives an introduction to the need of improvement of civil security and an overview of 17 research programs for which the government has put aside 123 million Euro. There is a special page on the phenomenon of mass concerts and even the ‘Love Parade’ is mentioned in the chapter on “Risks associated with major public events – Planning, assessment, EVAcuation and rescue concepts.” The introduction paragraph reads: “Major public events have become very popular. They attract more and more visitors who want to share occasions such as concerts or football matches. As a consequence, many people gather in close quarters during such events. Without information on the expected number of visitors and possible visitor behaviour, it is virtually impossible to develop accurate estimates of the rescue forces needed – which in turn also makes it extremely difficult to plan successfully for such events.” (page 14)

MASS SECURITY 2009: “High Tech Strategy” is the catch word of this research paper, where we better have a ‘social strategy’ first…Maybe people need to be protected from commercial mass leisure entrepreneurs, or even from themselves, like a municipality  would put a fence at the edge of a cliff .  Click picture to download PDF version of this 2010 government report

The next paragraph mentions the ‘Love Parade’ events, also its growing size, but does not go any further than asking the question about size, about critical mass. This publication does not give any scientific answer to the question it poses, but  reality in Duisburg came up with the answer. When I read the many commentaries on the Duisburg Love Stampede, many comments tend to focus too much on the failure of  either the organiser or the authorities or both, while it would be more honest and realistic to ask why it was that during all the mass events in the previous years, from Berlin to Essen and Dortmund, nothing real bad happened.

click picture for full size view

Was it because of the great precautions, the excellent planning, the different spacial circumstances? Or was it sheer luck? When one looks back at the aerial and crowd pictures of these events, many potential dangerous situations can be observed. When one checks a tentative list of other ‘stampedes‘ in history it will proof that often some odd coincidence made that what could have proceeded without too much problem, ended up in disaster. It has now been proven beyond doubt that a critical mass have been reached in mass mobilisation for leisure. There is a danger that a technocratic response to the Duisburg case would be to keep going with mass events as such and invest in high tech innovations of  crowd control. It will be better to find an answer to the fundamental question why such commercialised mass gatherings are needed at all and invent new forms of  human size pleasure parades to find again the old Dionysian spirit that has been lost in massification.

==========
Epilogue

One of the researches in the government report above has the code name HERMES. The chosen name for the German Federal governmental study HERMES did get a very special unintended meaning with the Duisburg Love Stampede. Hermes comes from the Greeks (Mercurius for the Romans) and  is a god with many  associating faculties. He is not just the messenger and trade supporting god, but also protector of thieves and sailors, inventor of the lute (made of the skin of a turtle), slayer of the giant Argus the watchful giant who he lures to sleep and kills him. What strikes me most that Hermes is also one of the few gods that has access to the underworld, and his task is to deliver dead souls to the eternal realm of the underworld  managed by Hades. He is what the greek call a ψυχοπομπóς psychopomp who escorts newly deceased souls to their after-life.


visual summary of Hermes as the psychopomp delivering dead souls to the underworld; click picture for full size view

This is the fifth article in the series “The downside of the Leisure Industry” on this blog.

*) the death toll has risen from 15 at the day of the stampede to 21 on 28/7/2010

Read Full Post »

Lokjoden, lokhomo’s, als jood of als homo verklede politie-agent-provocateurs die hierdoor aangetrokken joden- en potenrammers in de kraag gaan grijpen. Recente  voorstellen (*) voor Amsterdam met positieve discriminatie als doel, maar in mijn visie zijn het middelen die het doel in de verkeerde richting voorbijstreven. Ook zwaardere straffen voor geweld tegen homo’s behoren mijns inziens tot de categorie van middelen die niet in overeenstemming zijn met het uiteindelijke doel: gelijkwaardigheid van alle mensen. Dat gaat ook op als er gestraft moet worden.

Marcouch wil dat de politie daadkrachtig optreedt tegen daders van antisemitisch geweld. "Ik vind dat je alles moet doen om die etters, die kwelgeesten, die criminelen te pakken." De PvdA'er reageert hiermee op berichten dat joden in sommige Amsterdamse stadsdelen zich niet meer veilig voelen op straat met een keppeltje op. Klik beeld voor link naar artikel op de web site van Amsterdamse lokale televisie AT5.

Ooit waren uiterlijke kenmerken van het tot een maatschappelijke groep behoren van overheidswege opgelegd. Het koloniale bewind van de Hollanders hield – bijvoorbeeld – middels strenge kledingvoorschriften controle over miljoenen onderdanen in Oost-Indië. Inlander, Chinees, Indo en raszuivere Hollanders konden zo keurig op geruime afstand onderscheiden worden door hun kleding en daarmee gemakkelijker in het gelid gehouden worden. Apartheid is niet voor niets een Hollands woord en ergens dringt dit  uiterlijk en ruimtelijk gescheiden houden van religies, rassen, klassen  en standen, voortdurend in de ‘vaderlandsche’ geschiedenis door: van half verborgen schuilkerken voor niet staats-protestante christenen, tot stegen en sloppen voor de armen net even apart van de grachtenhuizen voor de rijken, van bewaakte asociale dorpen in Amsterdam-Noord tot burgerwijken in oud-Zuid. Segregatie ook in het huidige Amsterdam van Buitenveldert tot Bijlmer, van Grachtegordel tot De Baarsjes.

De relatieve onzichtbaarheid – op straat – van het tot een gemeenschap behoren, in de moderne verstedelijkte samenleving wens ik als een emancipatie te zien. De tegenbeweging met haarbedekking voor vrouwen en geloofsduidende hoedjes en petjes voor mannen lijkt gelijke tred te houden met ander uniformgedrag van neo-punkers tot oranjefans. Als de lokale politie hier zich nu opzichtig als homoachtige homo of  joodachtige jood gaat verkleden om, met deze stereotypen een stereotype reactie uit te lokken, bij een doelgroep die door de vele bestraffend wijzende Hollandse vingers in hun ghetto gehouden worden (de Marokkaanse jongeren), dan vind ik dat een handelen dat van een onbeschrijfelijk gebrek aan inzicht getuigt. Uitlokking genereert en bevestigt geweld. Dat dit soort onbezonnen voorstellen ook nog eens een functie van populariteit bevorderende maatregelen voor bepaalde politici hebben maakt het nog eens te meer kwalijk.

Verbetering van hoe wij met elkaar omgaan is niet met dit soort ‘stereotype hypes’ gediend. We kennen de overgeleverde slogans: ‘ze moeten wel met hun poten van onze rot-joden afblijven’ en een enigszins positief bedoeld ‘onze rot-marokkanen’ bestaat ook al enige jaren (uitspraak toebedeeld aan Pim Fortuyn, die er – anders dan Wilders – bij zei dat het daarom ook “ons probleem” was); zo dient een ieder ook met zijn poten van onze ‘rot-poten’ af te blijven. Maar zulke op een gespleten karakter wijzende half-goedbedoelde-leuzen waren en zijn onvoldoende.

Het zijn ‘onze rot-Hollanders’ die maar niet in het reine wensen te komen met hun eigen ‘rot-geschiedenis’ die deel van het probleem zijn, maar het niet van zichzelf willen weten. Als nu eens in plaats van de oranje gekleurde ‘fata morgana’s’ van nationalistische geschiedenis interpretaties en het “Nederland kan het weer! Die VOC mentaliteit…” (Balkenende, 2006), een omslag in het begrijpen van het verleden van dit land zou plaats vinden, dan was daarmee tevens een basis gelegd voor een andere opvoeding en scholing van ‘onze jeugd’, ongeacht hun af- en herkomst. Als de ‘huichelhollander’ het onaangenaam verleden gemaakt door vorige generaties – waarvoor hij/zij zelf niet verantwoordelijk gehouden kan worden – gewoon onder ogen zou zien en dit onverbloemd voor zichzelf en aan de jeugd duidelijk zou weten te maken, dan komt er ruimte voor een mentaliteitsomslag. Leren, uitleggen, begrijpen, hoe joden en homo’s hier in de loop van de geschiedenis in de de verdrukking zijn gekomen, tot aan de onaangename details van registratie, concentratie en deportatie van de meeste Nederlandse joden met medewerking van Nederlandse autoriteiten en joodse notabelen die dachten het onheil te kunnen keren, tijdens de Duitse bezetting. Onder ogen zien hoe de eerste generatie na-oorlogse gastarbeiders hier binnengehaald werden op vrijwel gelijk wijze als de Chinese, Javaanse en Hindoestaanse ‘koelies’ in de nadagen van het Nederlands koloniaal stelsel naar Suriname werden gehaald. Arbeiders die hier decennialang bijgedragen hebben aan de groeiende welvaart en waarvan werkgevers en autoriteiten dachten dat ze even onopvallend als ze binnengehaald werden wel weer zouden verdwijnen. Ik zie nog voor mijn ogen de spandoeken van gastarbeiders-demonstraties op het einde van de zeventiger jaren toen de conjunctuur langzamerhand terug begon te lopen met leuzen als “Wij willen werken”, iets wat Geert Wilders (1963-) geweten had kunnen hebben als hij als tiener zijn ogen had opengehouden.

"Hoe het begon, de vele gezichten van Marokkaans Nederland", een reeks documentaires van de NOS waarin een onthullende oude Polygoon reportage uit 1969 over het ronselen van arbeiders op contract door de Nederlandse regering in Marokko is te zien... de hele serie zou vast onderdeel dienen te zijn van de geschiedenisles op Nederlandse middelbare scholen. Klik plaat om naar de on-line versie van deze videos te gaan.

Als ook de vensters van de ‘national geschiedenis canon‘ vermeerderd worden en de versluierende vitrages weggetrokken worden, opdat massamoord, slavenhandel en tal van vormen van koloniale exploitatie en lokale uitbuiting in zijn volle omvang begrepen kunnen worden, dan is dat de voedingsbodem waarop het zaad van een minder gewelddadige samenleving gezaaid kan worden, waarmee jonge generaties Marokkanen en wie er nog meer behoefte aan hebben tot andere gedachten gebracht kunnen worden. Daarmee en daardoor wordt een leraar – van lagere school tot MBO – in staat gesteld om de Holocaust in een begrijpelijk geheel van gebeurtenissen te plaatsen; dan kan ook de complexe geschiedenis van de Maghreb, de Arabische veroveringstochten, het Ottomaanse rijk, het Franse en Spaanse kolonialisme, de regionale tegenstellingen en het ontstaan van het conflict in het huidige Midden Oosten, begrijpbaar en bespreekbaar gemaakt worden. Ook hier is veel onverkwikkelijks te melden niet enkel ov er de vestiging van de staat Israel en onteigening en ontheemding van de Palestijnen, maar eveneens de tumulteuse Noord-Afrikaanse geschiedenis. Ook daar ligt er een verhullende sluier over het verleden.

Wie de tentoonstellingsagenda van de laatste vier decennia van het Amsterdamse Joods Historisch museum en het Amsterdams Historisch Museum (AHM) kent, weet dat deze door de gemeente gesteunde culturele en educatieve instellingen niet of nauwelijks bij machte geweest zijn om  bovengeschetste onderwerpen tot het centrum van een kritisch debat te maken (buiten de uitzondering die gemaakt kan worden voor het onderwerp van homoseksualiteit in het AHM). Met name het Joods Historisch Museum is de grote afwezige als het gaat om deelname aan een bestaand maatschappelijk debat bij de keuze van haar tentoonstellingen. Waarom niet het anti-joodse sentiment  bij (een deel van) de Marokkaanse jeugd tot een museum-presentatie of project gemaakt?  Waarom is de tragedie van Amsterdam, de constructie van het joodse ghetto, de bureaucratie van de Joodse Raad en het falen van het verzet ertegen niet ter lering en als waarschuwing, in een permanente opstelling in meerdere talen, te zien in dit museum, een verhaal dat dieper graaft en verder durft te gaan dan dat wat nu in het toeristisch lokkertje van het Anne Frankhuis aan verhullen verhaal te zien is?

Een tastbaar monument voor eigen historisch onvermogen zou deze stad sieren. Dat is pas dapper. Daarmee en daardoor valt uit het verleden te leren. Niet het sprookje over ‘Amsterdam die tolerante stad’ die nooit bestaan heeft. Zulk een zelfkritische presentatie zal iedereen zo ver uit de eigen tent weten te lokken dat we elkaar weer recht in de ogen kunnen kijken en op voet van gelijkheid met elkaar over heden en verleden kunnen spreken. Dat is geen politie en justitie taak, dat is een culturele taak, het wordt tijd voor  voor LOKHOLLANDERS TEGEN GEWELD met acties  ter verlokking van de Marokkaanse en alle andere jeugd.

Een reeks iconen met stereotypen, waarvan ik de precieze bron nog niet heb kunnen vinden, maar waarbij het vrijwel zeker gaat om 'teenagers stereotypen'. Het zou goed zijn als een jong talent eens in dergelijke reeks van stereo-typen voor Nederland/Amsterdam zou maken. Vereenvoudigde, schematische beelden zoals die nu bij teenagers bestaan. De benoeming van Marokkaanse jongeren en dan met name Marokkaanse jongens als 'straat-terroristen' (Wilders, 2009/210) is op zich net zo'n stereotype.

====
(*) Recente voorstellen lokhomo’s en lokjoden  info & links:

http://www.parool.nl/parool/nl/5/POLITIEK/article/detail/300523/2010/06/21/Asscher-voelt-voor-inzet-lok-Joden.dhtml

– Omdat dit artikel in de Elsevier van 19 juni2010 enkel gedeeltelijk on-line staat, citeer ik hier in extenso de formulering van René van Rijckevorsel (plaatsvervangend hoofdredacteur van Elsevier) “Is geweld tegen joden en homo’s soms normaal?.”  Voor mij getuigt de hieronder gevoerde redeneertrant van een te nauwe focus op een deelprobleem, waarbij dan weer een deeloplossing aangedragen wordt, die meer problemen zal veroorzaken dan oplossen. Dit terwijl de onderliggende fundamentele vraag onbeantwoord blijft, wat dan wel de Nederlandse samenleving is, waaraan als buitenstaanders voelende en behandelde groepen, aangepast dienen te worden. Mij bekruipt een huiver ook door het geciteerde taalgebruik van de heer Marcouch: “Deze jongens hebben een speciale behandeling nodig. Ze moeten geknipt en geschoren worden, voordat ze weer op straat staan.”

"Moffenhoer" behandeling van een vrouw met een Duits liefje op 8 mei 1945 in Amsterdam: kaalgeknipt en geschoren en met pek ingesmeerd en gedwongen voor de foto de Hitlergroet te brengen. Een voorbeeld van hoe snel bij een machts- en rolomdraaiing de strafhandeling verwordt tot een spiegelbeeld van wat verafschuwd werd..

“Geknipt en geschoren”, voor mij zijn dat een hele reeks beelden: ‘bijltjesdag’ waarbij een niet geheel koshere menigte de liefjes van Duitse soldaten op straat kaalscheren; militair geleide heropvoedingsgestichten voor straatbengels zoals beschreven in de jeugdromans van  ‘Pietje Bel’ tot ‘Willem Roorda’; dorpsgerichten op het Italiaanse platteland in de zestiger jaren waar hippies (cappelloni) de haren afgeknipt  werden… Zulke beelden vliegen zo snel door je hoofd en laten zich zo traag opschrijven en lezen, dat ik nu verder René van Rijckevorsel aan het woord laat:

“Verontwaardiging
Terwijl Geert Wilders door heel politiek correct Nederland wordt gekapitteld voor zijn generieke opvattingen en ongenuanceerde uitlatingen over moslims, is er relatief weinig publieke verontwaardiging over de wijze waarop jonge Marokkaanse Nederlanders in de publieke ruimte redelijk ongestoord hun antisemitisme kunnen botvieren.

Maar wat Marokkaanse Nederlanders denken en zeggen over joden, gaat nog een tandje verder dan wat Wilders beweert over moslims. Overigens heeft die nooit gezegd dat álle moslims Nederland uit moeten, zoals tegenstanders zijn woorden uitleggen, hij had het over criminele moslims en ‘straatterroristen’ met dubbele nationaliteit.

Vinexwijk
Niet alleen joodse Nederlanders hebben het steeds zwaarder te verduren. Het is met de dag onveiliger om ostentatief als homo over straat te gaan in wat ooit de ‘gay capital of the world’ was. Of om als homostel in vinexwijk de Leidsche Rijn in Utrecht te wonen. Twee mannen zijn er uit hun koophuis getreiterd door Marokkaanse jeugd. Er is nog niemand gearresteerd, omdat er niet genoeg bewijs is, aldus burgemeester Aleid Wolfsen (PvdA).

De onrust over het toenemende anti-homogeweld leidde afgelopen zondag tot een spontaan protest bij het homomonument in de schaduw van de Amsterdamse Westertoren. In aanwezigheid van het nieuwe PvdA-Kamerlid Ahmed Marcouch kwamen honderden demonstranten bijeen.

Behandeling
Marcouch wond er geen doekjes om: ‘Deze jongens hebben een speciale behandeling nodig. Ze moeten geknipt en geschoren worden, voordat ze weer op straat staan.’ Hij wees erop dat er geen hek om Nederland staat, daarbij degenen aansprekend die de vrijheid en tolerantie blijkbaar niet kunnen verdragen. Later in de week bepleitte hij zelfs het inzetten van ‘lokjoden’.”

bron = http://www.elsevier.nl/web/Opinie/Commentaren/268375/Is-geweld-tegen-joden-en-homos-soms-normaal.htm#

Read Full Post »

Older Posts »