Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

HET STEDELIJK & BEATRIX RUF : THE END OF THE AFFAIR
Wie lekten er nu weer en waarom?
StedelijkMuseum_Afvloeiingsregeling
Overal in dit stedelijk gebouw – zeker sinds de badkuip aanbouw – lekt het al jaren. In dit klamme klimaat houden museum-directeuren het niet lang uit. Ann Goldstein 2010-2013 en nu Beatrix Ruf (2014-2017), want of die afvleiingsregeling zoals die nu in de krant staat met haar aanblijven tot februari 2018 gaat lukken is maar de vraag (het gaat hierbij natuurlijk om het beperken van de haar (zelf) toegebrachte reputatieschade).
In september 2017 wordt er als opmaat tot de val van Beatrix Ruf een nieuwe voorzitter van de Raad van Toezicht van het $tedelijk Museum Amsterdam aangesteld:
Ferdinand Grapperhaus.

Even zijn Wiki bekeken. Drie zeer relevante publicaties op staan er op zijn CV:

☂ “Werknemersconcurrentie: beperkingen aan concurrerende activiteiten van de ex-werknemer ten opzichte van zijn voormalig werkgever” (1995).

☂ “Afvloeiingsregelingen in het arbeidsrecht” (1997).

☂ “The end of the Affair: on the ménage à trois of employment, contract and termination” (gepubliceerde openbare lezing aan de Universiteit van Maastricht, 2006). [1]

Het moge duidelijk zijn het was niet voor niets dat Grapperhaus uitverkoren werd om de stop uit de overlopende stedelijke badkuip te trekken. Dat kan een ieder uit publieke bronnen afleiden. Daar heb je geen ‘inside informatie’ voor nodig.
Heeft Grapperhaus zelf direct naar de pers gelekt? Denk het niet een bedreven bestuurder doet dat altijd indirect. Zo kwam het dat Bas Heijne – na een reeks van publieke lekken – al bijna concluderend op 14 oktober een opinie-stuk in de NRC zo kon openen: “Deze maand stapelden de onthullingen over Beatrix Ruf, directeur van het Stedelijk Museum Amsterdam, zich in hoog tempo op. Wat eerst nog slordigheid leek, kreeg vervolgens het aanzien van creatief boekhouden. Inmiddels riekt het naar belangenverstrengeling.” [2]

Drie jaar geleden bij het aantreden van de nu in opspraak geraakte directeur schreef ik een langer artikel en portretteerde haar ook: “Stedelijk Museum Amsterdam: Beatrix RUF komt als geroepen, maar wie riep haar en wat is haar ROEPING?”
Daarin ga ik naast het ‘debunken’ van euforie over de aanstelling van een dame die nummer 7 op de wereldranglijst van ‘art curators’ staat, vooral in op de aan het Stedelijk Museum in het jaar 2006 (in de tijd dat de Partij van de Arbeid het nog voor het zegen had in Amsterdam) opgelegde bedrijfsstructuur:

De bij coöptatie samengestelde Raad van Toezicht van de Stichting die het Stedelijk Museum sinds het jaar 2006 is, bestaat enkel uit Nederlanders. (2) Van de elf directeuren sinds het begin van het museum in het jaar 1895, zijn er twee niet Nederlanders, met inbegrip van de nieuw aangestelde Beatrix Ruf. Tot het jaar 2003 kan men spreken van langere periodes van directeurschap, met Cornelis Baard (1906-1936), Willem Sandberg (1945-1963) en Eddy de Wilde (1963-1985) als directeuren met een bewind langer dan een decennium. Deze benoemingen waren allen door het stadsbestuur.” [3]

Dit is van belang nu omdat het structurele probleem van het Stedelijk Museum, de opgelegde halfzachte vorm van privatisering is, met die 21ste-eeuwse-regenteske ‘Raad van Toezicht’. Is het niet zo dat Ruf – als zij ten tijde van het bewind van de vorige toezicht raad aangevallen was, dat dan niet enkel zij, maar ook die raad ontslag had moeten te nemen? Nu is dat slinks zo gemanoeuvreerd dat enkel weken na de aanstelling van een nieuw ‘bloedraad’ Ruf ten val gebrcht wordt en de raad zelf blijft zitten. Stel je dat eens voor in het stelsel van de parlementaire democratie!

Jazeker alles is geheel geschiedt volgens de ‘Governance Code Cultuur’ die 9 punten telt, een regenten-code zeg maar, want lees het zelf maar na, nergens is enige sprake van het feit dat van overheidswege gebrachte cultuur ook een democratisch vertegenwoordigend aspect dient te hebben. De code begint direct met te spreken over:

Principe 1) Het bestuur is verant­woordelijk voor het in acht nemen van de Governance Code Cultuur“.

Wie dat bestuur kiest en hoe daarover wordt niets gezegd. Zo ook

Principe 4: De raad van toezicht stelt rechts­positie en bezoldiging van het bestuur zorgvuldig vast en is hierover zo open mogelijk.”

Maar wie bepaalt nu wie erin zo’n toezichtraad zitten? Dat staat nergens. Die hele Governance Code is een lege huls! [4]

⚒ Het wordt tijd dat al die schimmige Nederlande constructies van bijbaantjesjagers en onderhandse regelaars ontmanteld worden. Ontwar ook de kluwe gesponnen door de ‘eigen-belangers’, de commissie-en commissaris-netwerkers. Hak de dikke knopen erin door. Kortom sociaal-econosmiche transparentie in de kunst.
~
⚒ Een Stedelijk Museum behoeft een directeur die door het stedelijk bestuur van de stad aangesteld wordt. Die is verantwordelijk. Is er debat over een kanidaat dan vindt dat debat in het openbaar in de Amsterdamse gemeenteraad plaats.
~
⚒ Een Stedelijk Museum dient ook meer belang te hechten aan de inbreng van gespecialiseerde conservatoren, eigen en als gast, in plaats van per decreet vanuit de directeurskamer aangestuurd beleid. Een directeur is sturend, maar dan niet in één enkele richting, maar met voortdurende variërende vaarroutes. Een goed modern museum is vooral ‘groepswerk’ en niet afhankelijk van internationaal op de kunstmarkt schitterende curatoren, die jet-set-klasse met hun driedubbele agenda’s.
~
⚒ Zo zou ook de vroeger door de directie van het museum zo gehate regeling van beschikbaar stelling van wat toen ‘de Nieuwe Vleugel’ heette, waar lokale kunstenaarsverenigingen eens per jaar een door henzelf samengestelde tentoonstelling maakten, in een vernieuwde vorm dienen terug te komen.
Onvoldoende kwaliteitswaarborg? Wat zou dat een keertje in het jaar. We moeten dat wat lokaal leeft toch niet wegdrukken. Hetrogeen is geen vies woord.
~
⚒ Het totalitaire aspect van ‘international branding’ dient ondergraven te worden. Immmers alles wat nu ‘groots’ en ‘inetrnationaal’ heet te zijn, is ooit lokaal geboren.
~
Zo beëindig je – om met Grapperhaus te spreken – een affaire – THE END OF THE AFFAIR – door niet op dezelfde voet door te rommelen, maar met een geheel nieuwe aanpak.

Naschrift …
inmiddels weten wij dat Beatrix Ruf per direct opstapt en zij nog wel drie maanden doorbetaald krijgt. Die afvloeingsregeling is dan 3x haar maandsalarais à 15.000,-  = 45.000,- Euro.

[1] – https://nl.wikipedia.org/wiki/Ferdinand_Grapperhaus
http://www.ferdinandgrapperhaus.nl/bibliografie
http://www.stedelijk.nl/…/nieuwe-voorzitter-en-lid-raad-van…
[2] NRC: “Kunstschandaal”, Bas Heijne, 14 oktober 2017https://www.nrc.nl/nieuws/2017/10/14/kunstschandaal-13481113-a1577263
[3] https://limpingmessenger.wordpress.com/…/stedelijk-museum-…/
[4] https://www.governancecodecultuur.nl

Advertisements

Read Full Post »

 

ARTIST WITH BALLS ON RED SQUARE:
an attempt at understanding the self-mutilation protest of
Russian artist Pyotr Pavlensky
AMSnote6075.04~
SELF-MUTILATION as ESCAPE FROM THE NEW GULAG

Originally posted on November 11, 2013 on my Flickr site (*); reposted on October 16 2017 on my blog Limping Messengerafter I did read this Message in Le Monde today: “L’artiste russe Pavlenski arrêté à Paris pour avoir mis le feu à la Banque de France”

An attempt at understanding the artistic protest of Pyotr Pavlensky on the Red Square in Moscow, who nailed his scrotum to the pavement in front of the Mausoleum of Lenin and the Kremlin walls, yesterday. Shortly after he was cut loose and arrested for his deed. Pavlensky said his action was to “protest against the Kremlin’s crackdown on political rights.” (1)
~
Self-mutilation in public has a long and varying history and a diverting set of meanings. The re-enactment of the crucifixion of Jesus Christ is performed in many places all over the world. The Islam knows the self-whipping men parading through the streets. Fakirs show their overcoming of the body by the mind by all kind of piercing actions. Piercing of body parts is of all times, often as an act of initiation or embellishments of the body. Modern art has a whole a whole score of body art, whereby some form of self-mutilation is performed, from the enactment of (self)castration by the Austrian artists Herman Nitsch and Rudolf Schwarzkogler, to the suspending in space of his body through wires and hooks in his skin by the Cypriot-Australian artist Stelarc.
~
All these examples differ in meaning from the action of Pyotr Pavlensky yesterday on Red Square, in front of the walls of the Kremlin and the Mausoleum of Lenin. His action points to the self-mutilation of soldiers and prisoners who try to escape from their dire situation, who are so desperate to get out of their actual situation that they re willing to hurt themselves, even badly. Soldiers that shoot themselves in the hand or leg (a common occurrence during the long lasting trench warfare of World War I), prisoners that try to poison themselves, harm their body or twist their mind and behavior in such a way, that they may be transferred to a hospital or a mad house. In the case of the long history of the Russian deportation camps from the time of the Tzars to the Stalin period and even beyond that, an attempt to escape to some form of hospital was a desperate act indeed, as the medical facilities in most of the Gulag camps were below any standard and in some cases more hellish than the actual concentration camp itself.
~
Nailing down oneself with a pin through the scrotum, between the balls, has been registered by several witnesses, and such examples did appear again in recent anthology of testimonies on the Russian Gulag by Anne Applebaum, published in the year 2003:
~
“A prisoner tells the story of a thief who cut off four fingers of his left hand. Instead of being sent to a field as invalid, however, did sit invalid snow and seeing others work. Forbidden to leave, afraid of being shot for attempted escape, “he soon himself and asked for a shovel, using it as a crutch, with his hand survivor, put it in the frozen ground, weeping and cursing. ” Still, many prisoners felt that the potential benefit they made was worth the risk. Some methods were rude. The criminals were particularly known for his simply cut three fingers intermediates with an ax, so that they could not cut more trees or hold a wheelbarrow in the mines. Others cut off a foot or a hand, or rubbing acid in his eyes. Others still, to leave for work, a wet cloth wrapped around the foot, at night, came back with frostbite of the third degree. The same method could be applied to the fingers.
~
In 1960, Anatoly Marchenko saw a man preaching his testicles in a bank in prison. It was not the first: Valerii Frid describes a man who preached his scrotum in a tree stump.”
~
[Applebaum, Anne. 2003. Gulag: a history. New York: Doubleday; pafge 445 in the eBook edition I used]; I attach a longer version of this quoatation in note
~
The use of the verb ‘preached’ is odd, and hardly used in English, as far as I could ascertain. I took the quotation on line, once more from Google Books and there another rendering of this sentence is given:
“In the 1960s , Anatoly Marchenko watched a man nail his testicles to a prison bench. Nor was he the first Valery Frid describes a man who nailed his scrotum to a tree stump.” (2)
~
It seems that the action of Pyotr Pavlensky did find its inspiration source right there. Or, if not so, it is a way to read his action, as it is not only the actor who determines how others perceive his performance.
~
However gruesome the act – piercing a long nail through the tender skin of the scrotum straight between the most sensitive part of a man’s body, his balls onto the cold pavement of a huge square – it is still a few steps away from the public sacrifice of one’s life. Self-immolation is such a final act, being of another order. It can hardly be called an ‘artistic act’ when one drowns one’s own cloths and body in an inflammable liquid and sets it afire. Examples galore with certain strains of Buddhism and Hinduism accepting this form of self-sacrificing acts. Russia has its own horrid history with the persecution of the ‘old believers’ in the 17th century, whereby whole villages in fear of a horrid end at the hands of their persecutors preferred to burn themselves to death, in what was called their ‘fire baptism’.
~The most recent political use of self-immolations were in Bulgaria in a protest against the against the Borisov government. The protest of a Tunisian street vendor, Tarek al-Tayeb Mohamed Bouazizi, against his maltreatment in December 2010 triggered in the end the Arab Spring movement and when we move back through time we meet Tibetans, Czechs and Vietnamese monks that use this form of ultimate protest.
~Back to the action on the Red Square and the intent and effect of such actions. It was not Pavlensky ‘s first radical action. Another one was preceding it. As is explained on a Wikipedia page about this artist:
~
“By suturing my mouth on the background of the Kazan Cathedral, I wanted to show the position of the artist in contemporary Russia: a ban on publicity. I am sickened by intimidation of society, mass paranoia, manifestations of which I see everywhere.” While commenting on the questionable originality of his action in one of the later interviews, Pavlensky mentioned: “Such practice has occurred among artists and prisoners, but for me it did not matter. The question of primacy and originality here for me does not exist. There was no goal to surprise anyone or come up with something unusual. Rather, I felt the necessity to make a gesture that would accurately reflects my situation.”[Wikipedia Petr Pavlensky ]”
~
Does nailing your balls to the pavement of the most central and symbolic square of Russia “reflects accurately” the situation in Russia in general, or does the desperate act only reflect the state of mind of the artist? As a non-Russian it is impossible to come up with an answer, still there is no doubt that Russia of today is a society which carries it’s repressive and violent past with it, like all powerful nations do. When reading the nailing action from the perspective of the Gulag history, the artist is willing to risk – at least – parts of his body, in order to escape from what he feels to be his imprisonment within the confines of a society full of paranoia. Self-mutilation was seen as a crime within the Gulag system. It could be heavily punished. Refusal to fit as an exploitable part within the Gulag (production system), could lead to a death sentence, however paradoxical that may seem. Pavlensky has already been arrested and examined to see if he would not better fit in the infamous Russian classification system of those who are mentally ill. After his action with sewing his lips, he did get out, and was declared sane. The question is if he will be so ‘lucky’ next time.
~
One may also question whether the need for dramatic acts, grandiose symbolic performances that aim at the heart of the power system, is what will change the system. Grotesque gestures seem to me – as an outsider – an expression of the bombast of power as displayed by Tzars, Party Secretaries and other ‘great leaders’, a cultural phenomenon that has been aptly named in new-speak of the last century: ‘Palast-Kult’. The artist as martyr for the great cause of the Great Russia… I see analogies with the the style of the National Bolshevik Party of Eduard Limonov and their need and ways to produce martyrdom (like the recent case of the bad luck of Alexander Dolmatov asking for political asylum in the Netherlands, that treated him so badly that he ends up committing suicide in a Dutch prison cell).
~
Can the opponents of a power system be more than a reaction movement, mirroring in their actions and gestures the system they are fighting? One needs a lot of imagination to see any relationship between the ‘nailed down balls’ of the artist Pyotr Pavlensky and the ‘free roaming big balls’ of the ruler Vladimir Putin. The fragility of the male apparatus may do the trick: that is what the ruler and those who are overruled do have in common. We know that one day – at a moment least expected – the fragility of yet another ‘big ball system’ will come to the fore and what seemed most strong proves to be weak.
~
Maybe there is yet another association: what seems to be omnipotent is nailed down so much to all those strata of society that try to secure their interest and extend their control with such a force that there remains no more free roaming for potent policy. ‘The potentate’ is constantly pulled from one side to the other, until his scrotum can not withstand the contradicting forces exerted on it and it tears apart… leading to a collapse of what once was the towering pride of the ruler.
~=====
(1) There are several video versions on YouTube, comparing them I choose this (sensational kind of web site) but good version of a video registration, without initial advertisement and so on. One has to click first to agree not to be younger than 18 years. This is the caption:
~
“Guy nails his scrotum to the ground as protest against police brutality Artist Peter Pavlensky nailed his testicles to a nail on the cobblestones of Red Square, the correspondent of “Fringe.”The action is timed to the Day of Police, which is celebrated on November 10. The action began at 13:00. Around 14:30 the artist was taken by ambulance to the First City Hospital. After going to the hospital to deliver him to the police station, “China Town”. In a statement about the artist’s action, called “Freeze”, it is noted that it can be regarded as a “metaphor of apathy and political indifference and fatalism of the modern Russian society.” Pavlensky known for other high-profile protests. May 3 this year, he went to the building of the Legislative Assembly of St. Petersburg naked and wrapped with barbed wire. Campaign “Carcass” symbolized “man’s existence in a repressive legal system, where any movement causes severe reaction of the law, bites into the body of an individual.” In July last year Pavlensky held a rally in support of prisoners participating Pussy Riot. He sewed his mouth and stood at the Kazan Cathedral with a placard “Speech Pussy Riot has been famous action replay of Jesus Christ (mf.21 :12-13).”http://www.liveleak.com/view?i=777_1384084283”
~
(2) Anne Applebaum cites Anatoly Marchenko’s book “MY Testimony” (trad. Michael Scammel, London, 1969). I see that the eBook edition (what a shame does have neither page numbers nor foot- or end notes, so I can not give here the right page number.) Let me give at least a link to worldcat.org, as many libraries in the world do stock this book in one of the many editions that exist.http://www.worldcat.org/oclc/16922410
~
Added on 15/5/2014: I took the book from the library and had it laying around (and prolungued) for months, other things came in between, but today I phoographed, the pages from Marchenko’s book and took out the text by OCR. Here is the full passage which is relevant to this case:
~
Chapter: Self-Mutilation

“Here is one out of a number of similar stories, from which it differs only in its originality. It took place before my very own eyes in the spring of 1963. One of my cell-mates, Sergei K., who had been reduced to utter despair by the hopelessness of various protests and hunger strikes and by the sheer tyranny and injustice of it all, resolved, come what may, to maim himself. Somewhere or other he got hold of a piece of wire, fashioned a hook out of it and tied it to some home-made twine (to make which he had unravelled his socks and plaited the threads). Earlier still he had obtained two nails and hidden them in his pocket during the searches. Now he took one of the nails, the smaller of the two, and with his soup bowl started to hammer it into the food flap – very, very gently, trying not to clink and let the warders hear – after which he tied the twine with the hook to the nail. We, the rest of the cons in the cell, watched him in silence. I don’t know who was feeling what while this was going on, but to interfere, as l have already pointed out, is out of the question: every man has the right to dispose of himself and his life in any way he thinks fit.

Sergei went to the table in the middle of the room, undressed stark naked, sat down on one of the benches at the table and swallowed his hook. Now, if the warders started to open the door or the food flap, they would drag Sergei like a pike out of a pond. But this still wasn’t enough for him: if they pulled he would willy-nilly be dragged towards the door and it would be possible to cut the twine through the aperture for the food flap. To be absolutely sure, therefore, Sergei took the second nail and began to nail his scrotum to the bench on which he was sitting. Now he hammered the nail loudly, making no attempt to keep quiet. It was clear that he had thought out the whole plan in advance and calculated and reckoned that he would have time to drive in this nail before the warder arrived. And he actually did succeed in driving it right in to the very head. At the sound of the hammering and banging the warder came, slid the shutter aside from the peephole and peered into the cell. All he realized at first, probably, was that one of the prisoners had a nail, one of the prisoners was hammering a nail! And his first impulse, evidently, was to take it away. He began to open the cell door; and then Sergei explained the situation to him. The warder was nonplussed.

Soon a whole group of warders had gathered in the corridor by our door. They took turns at peering through the peephole and shouting at Sergei to snap the twine. Then, realizing that he had no intention of doing so, the warders demanded that one of us break the twine. We remained sitting on our bunks without moving; somebody only poured out a stream of curses from time to time in answer to their threats and demands. But now it came up to dinner time, we could hear the servers bustling up and down the corridor, from neighbouring cells came the sound of food flaps opening and the clink of food bowls. One fellow in the cell could endure it no longer – before you knew it we’d be going without our dinner – he snapped the cord by the food flap. The warders burst into the cell. They clustered around Sergei, but there was nothing they could do: the nail was driven deep into the bench and Sergei just went on sitting there in his birthday suit, nailed down by the balls. One of the warders ran to admin to find out what they should do with him. When he came back he ordered us all to gather up our things and move to another cell.

I don’t know what happened to Sergei after that. Probably he went to the prison hospital – there were plenty of mutilated prisoners there: some with ripped open stomachs, some who had sprinkled powdered glass in their eyes and some who had swallowed assorted objects – spoons, toothbrushes, wire. Some people used to grind sugar down to dust and inhale it until they got an abscess of the lung .. . Wounds sewn up with thread, two lines of buttons stitched to the bare skin, these were such trifles that hardly anybody ever paid attention to them. The surgeon in the prison hospital was a man of rich experi- ence. His most frequent job was opening up stomachs, and if there had been a museum of objects taken out of stomachs, it would surely have been the most astonishing collection in the world.”

~[Marchenko, Anatoliĭ, and Michael Scammell. 1971. My testimony. Harmondsworth, Eng: Penguin Books. ; p. 138-141. www.worldcat.org/oclc/562119565 ]

(2) “Even with all its flaws – even when doctors were venal, poorly equipped wards, medication low-life in the hospital or infirmary seemed so attractive to prisoners, to get it delivered to them were willing not only to hurt or threaten doctors but also to injure themselves. Soldiers trying to escape from the battlefield, the zeks also resorted to samorub (self-mutilation) and mastyrka disease (staged) in desperate attempts to save their lives. Some believed that an amnesty would end up receiving disability benefits. In Actually, there were many who believed that the Gulag at least one occasion issued a statement denying that the disabled would be released (though they were, occasionally). Most, however, was simply happy to able to avoid work. The punishment for self-harm was particularly severe: an additional award in the field. This reflected, perhaps, the fact that a disabled worker was a burden to the state and a delay to the production plan. “Self-mutilation was punished so morbid, with sabotage, “wrote Anatolii Zhigulin. A prisoner tells the story of a thief who cut off four fingers of his left hand. Instead of being sent to a field as invalid, however, did sit invalid snow and seeing others work. Forbidden to leave, afraid of being shot for attempted escape, “he soon himself and asked for a shovel, using it as a crutch, with his hand survivor, put it in the frozen ground, weeping and cursing. ” Still, many prisoners felt that the potential benefit they made was worth the risk. Some methods were rude. The criminals were particularly known for his simply cut three fingers intermediates with an ax, so that they could not cut more trees or hold a wheelbarrow in the mines. Others cut off a foot or a hand, or rubbing acid in his eyes. Others still, to leave for work, a wet cloth wrapped around the foot, at night, came back with frostbite of the third degree. The same method could be applied to the fingers. In 1960, Anatoly Marchenko saw a man preaching his testicles in a bank in prison. It was not the first: Valerii Frid describes a man who preached his scrotum in a tree stump. But there were also more subtle methods. A criminal could steal more daring a syringe and inject into your melted soap penis, ejaculation result was like a venereal disease. Another prisoner has found a way to simulate silicosis, a lung disease. First, he limava a small amount of silver powder in a silver ring to it had managed to keep among his personal belongings. He then mixed the dust silver with tobacco and smoked. Although did not feel anything, he went to the hospital coughing the way it turns the victims of silicosis coughing. X-ray that was done in Then a terrible shadow appeared in his lungs – enough to disqualify him for heavy work and to was sent to a camp because of incurable disease. Prisoners also tried to create infections, or chronic diseases. Vadim Aleksandrovich treated a patient who had infected himself with a sewing needle dirty. Gustav Herling saw a prisoner stick your arm in the fire, when thought nobody was watching, he did it once a day, every day, so keep a wound mysteriously persistent. Zhigulin purposely fell ill after drinking cold water and breathing cold air. This caused him a fever high enough so that he could be excused from work: “Oh, that ten happiest days in the hospital!”

Excerpt From: Applebaum, Anne. 2003. Gulag: a history. New York: Doubleday; page 170.

—-
(*) The Flickr post had 90,995 views, but as the owner of Flickr Yahoo has about two years ago decided to censor all my 700+ posts, mostly well studied tableau pictures with small essays and documented with foot notes and other references, branding them all as “adult content” I have stopped posting at Flickr, the site is still available and I will slowly transfer that huge amount of content to this blog in the coming months. And, yes of course I protested, but I did get only automated answers of Yahoo and as I failed time, money and energy to conduct a court case against Flickr (I am a paying user) I only stopped adding content. Digital censorship is often worse than being condemned by a kangaroo court.

Read Full Post »

AMSnote6068.09
An Ex Libris I found on a Facebook page of a new contact I added today… it comes from one of those de-contextualized ‘pinterest’ pages, “artist unknown” the caption says, but that is for the maker of the ex libris… so I did a little research and at least I can notify that Knud Schønberg lived from 1928 to 1999 in Denmark and was a well known and well appreciated theatre critic writing for a.o. Ekstra Bladet.
~
Of course what makes us sad, when seeing this ex-libris, is the fate of books and how they tend to survive their collectors, but then have to face the hordes of book-thrashers that clear the shelves and with it all the love of knowledge that had been stashed on them.
~
Now as a collector myself and a librarian for decades I have witnessed many acts of ‘bibliocide’ but I am well ware of the fact that a big part of my collection does not come directly from a bookstore or publisher but from other’s peoples collections. At home I tend a collection that is in the range of 10.000 volumes, many do come from the golden days of the Waterlooplein fleemarket which I can see from my window, also from hundreds of second hand bookshops I did find on my way while travelling, living abroad and of course in Amsterdam. [1]
~
What will happen with them afterward? Who will want to inherit such a mass? Even more what about the bookcases, the shelves, do they remember what they carried, on which shelves and in what order books were placed; if a book taken from a shelf would come back to the same place, or better said shelf-region, did these regions have a name, or only a hidden system of rubrics in the mind of the owner? Very few personal book collections do have readable classifiers attached to the shelves or cupboards, though in some cases bookshelves also carry objects that may function as content indicator. [2]
~
I am developing for many years now a database system which also takes care of this problem. It has modules that let you register and visualize a collection of books, or parts of it. One does not need to catalogue each title by entering the bibliographical data from a keyboard, with the input of only a few search terms it will find the ready made description on-line, linking a record in the local database to the greatest catalogue of all times, worldcat.org (a catalogue made up of catalogues of thousand libraries (national, academic, special collections from all over the world). If a collection can not be kept physically, then at least virtually (in effect not in fact). [3]
~
Thus a personal information landscape can be mapped and shared when – in the form of virtual bookshelves – it can be put on line…(either with restricted acces or open to the general public). All that passion, care, love for knowledge, as well as divertimento will thus not be thrashed, but can live on in another form.
~
This evening I started with an additional module for my database system that makes it possible to share, re-distribute, books with others, be it family, friends, booksellers or libraries… (best during life time, if fate makes that impossible, after death).
~
My system (in constant development since 1986, as each good bibliographical tool should be) is called Ars Memoria System (AMS) [4] and I named the module {AMSxlib} as all my database submodules have a 4 letter name extension). It will have a list of people who are invited to share, to be part of a ‘sharing ring’ whereby a book which belongs to a collection of specific person (Ex Libris) will be eXchanged from one LIBrary to another. Both physically and virtually.
Those who are made members of such a ring, will have access to a visualised inventory of items (not only books but also documentation of any kind and objects). These items can be tagged to show one’s potential interest…
~
Now I will have to do a lot of thinking how to program/visualize such a sharing which needs to go in steps (select, deselect, approval, disapproval). The question is – as with all change of possessions – how to avoid ‘greed’ and enable a convivial process of re-distribution. [5] As said before it will be not just for books, ‘bound knowledge’, but also for ‘objects, with as an important sub-category ‘personal memorabilia’. [6]
~
This re-distribution process will be a stand-alone or locally shared database system, totally off-line. It works both on a desk/lap-top computer and tablets or smart phone. At a later stage it could also function ‘on-line’ which is more complicated because of all the needed safety options of protected logins and passwords and proper updating.
~
There is a possibility – after a redistribution ring has finalized its work – that remaining parts of a collection will be opened up to wider circles… though with several precautions and restraints as on the ‘wild internet’ good ideas tend to be recuperated, twisted an killed. The wordlwide net is about sharing things in the ‘public domain’, let’s not forget that potential, but the exploitative commercialized capacities of the medium seem to have taken the overhand. So this project forms a tiny counterbalance.
~
My intend is to develop something that denies or at least disables such a negative development. It will be possible. When one thinks about something, someone else has done so before. So if anybody has suggestions, let me know.
SUUM CUIQUE TRIBUERE, ‘to give each his due’.
~
PS The {AMSxlib) module does have an extra-option built in: it can potentially check automatically (using a so called API protocol) which books in a personal collection, that has been entered into the AMS system, can be found in which library (libraries part of the worldcat.org. pool). Of course doing such a task is only meaningful when one limits the search to libraries in a certain country, province/state, town, or one specific library. Thus donations can be proposed or negotiated putting an end to the wasteful practice of packing whole collections in towering heaps of boxes, dragging them out of a house in and out of a van and dumping them on the marshalling yards big libraries and archival institutions tend to have.
~~~
[1] In 1984 Clara Hilen published “De boekhandels van Amsterdam : deze gids bevat een overzicht van alle algemene, buitenissige, antiquarische, specialistische en tweedehands boekhandels”, which described and classified in 216 pages 362 bookshops, of which 110 antiquarian or second hand (including also all book-stalls on Amsterdam markets). I did made an extensive series of indexes and maps for this book resulting in 40 pages of dense references. As a curator and acquisition librarian for the University Library of Amsterdam, second hand bookshops in the main cities of (Western) Eirope would be part of my hunting fields, wherby on the side I ouwld acquire some materials for my own collection. The internet has had a strong impact on this trade with less second hand shops as places to visit, and more on-line re-distribution of personal collections. http://www.worldcat.org/oclc/905419821
[2] Petroski, Henry. 2000. The book on the bookshelf. New York: Vintage Books, a division of Random House. Is one of the few academic monographs on this field of personal library history: http://www.worldcat.org/oclc/442888137
[3] – WorldCat is a union catalog that itemizes the collections of 72,000 libraries in 170 countries and territories that participate in the Online Computer Library Center (OCLC) global cooperative. Some dazzling information about: https://www.oclc.org/en/worldcat.html
To try out the potential check some rare books in your collection and see if they appear in worldcat.org, via this catalogue search link: https://www.worldcat.org
[4] – A visual scroll lecture explaining the stage of the database system in the year 2002 can be found here: http://imaginarymuseum.org/AMS/
– Interview published in the magazine ‘Open! – platform for Art, Culture & the Public Domain’ in 2004 “Unbombing & Ars Memoria; an Interview with Tjebbe van Tijen by Geert Lovink”: https://www.onlineopen.org/unbombing-ars-memoria
– In 2005 a project that uses the AMS system was launched: “ART – ACTION – ACADEMIA – social and technical context of events and collaborations 1966-2006” This is the on-line archive version, as it will get an overhaul in the coming year, as it shows bith the technical limitations of the internet at that time and my more limited programming abilities a decade or so ago: http://imaginarymuseum.org/imp_archive/AAA/AAAintro.html
[5] In 2012 shortly after my good friend Auke Bijlsma died and his direct family had shown very little respect for the paper parts of his inheritance, there was a cellar of one of his friends full of books and documentation thrown in an unordered way in boxes, as he lived in a rented house which had to delivred back empty. We did some hard work sorting out that mess, parts went to the International Institute of Social History (as he had a history as a biologist, but also as urban activist and memeber of the Amsterdam city council). Main parts of his book collection were then laid out on several tables on sunday afternoon and all of his friends we could trace did get an invitation for an afternoon tea to converse about him and re-distrution of his books. Each book did get a memorial sticker with a simple text and his portrait… so when you would take such a book from your own bookshelf you would think about him and possibly about why he had that book and what he would have thought about it.
[6] – About memorabilia see my essay ‘The arts of oneself’ in “”Memoraphilia: a love of memory and things memorable, a disposition toward remembrance; Studio Parabolica; Tokyo; 2005; text in English and Japanese]
– The essay is also availbale in a slightly different from on the web site of the International Institute of Social History: https://socialhistory.org/sites/default/files/docs/arts-of-oneself.pdf


(more…)

Read Full Post »

RUTTE’s PORSELEINKAST

PorcelienKabinetRutteIII2017

democratie = 1/2 + 1
& niemand die ooit voor dit kabinet gekozen heeft,
behalve dan de 200 dagen achterkamertjesoverleggers.

Uit de parlementaire geschiedenis hebben we ook geleerd dat één stem raar kan rollen. Zo krijgt het ‘hondje’ (*) een wip met ‘t kontje van een ieder die ervoor kiest om aan de ladenkast-discipline te ontsnappen. Nu zitten alle laden stevig op slot en enkel de fractievoorzitters hebben er een sleutel van.
~
(*) hondje is een verhuizersterm voor een vlakke plank met vier zwenkwielen, wielen dus die alle kanten uit kunnen draaien, afhankelijk van uit welke kant de duwkracht komt.

Read Full Post »

BEATRIX RUF, bij haar aantreden in 2014 maakte it dit tableau met descriptio, destijds geplaatst op Flickr, maar aangezien al weer twee jaar terug de Flickr beheerder al mijn 700 zoveel tableaus geclassificeerd heeft als ‘adult content’ (volstrekt belachelijke beslissing omdat er geen spatje porno in mijn tableaus zit en allen degelijke studies zijn… herhaalde protesten tegen deze beslissing leiden enkel tot digitale geautomatiseerde antwoorden van Yahoo/Flickr… Aangezien ik noch tijd, noch geduld, noch het geld heb voor een juridisch anti-censuur proces (de ‘adult content verklaring kwam op het moment dat ik duizend en meer ‘hits’ per dag had en mijn score naar de 3 miljoen op weg was)… nu daarom volsta ik met herpublicatie op mijn blog The Limping Messenger… sommige links in dit stuk gaan wel naar het Flickr materiaal, u moet maar zien hoe u er toegang toe kunt krijgen). Oospronkelijke versie April 17, 2014 op Flickr met 8.116 views.

13725508173_82be9b0b49_o
Stedelijk Museum Amsterdam: Beatrix RUF komt als geroepen, maar wie riep haar en wat is haar ROEPING? Ingeburgerde kandidaten hebben niet de voorkeur van de commissie… bestaande uit leden van de Raad van Toezicht van het Stedelijk Museum, die een nieuwe directeur voor het museum van de stad voor moderne kunst heeft mogen uitkiezen. (1) Tijd om die commissie eens onder de loep te nemen, wie zitten daar nu in en waarom. Zijn zij zelf ooit gekozen? Nu het antwoord is NEE, dat gaat naar goed Hollands gebruik bij coöptatie, zelfbenoeming vanuit de eigen gelederen. (zie noten 2-7)

Hoe dat toegaat staat in een persbericht van het Stedelijk Museum zelf (31/10/2012) waar trots de interne werving van een nieuw lid voor de Raad van Toezicht, de miljardair Cees de Bruin, die geïntroduceerd wordt als “ondernemer, investeerder en verzamelaar”, van het museum verwoord wordt. (zie ook noot 4): “Alexander Ribbink, voorzitter van de Raad van Toezicht: “We zijn zeer gelukkig dat Cees de Bruin bereid is om als professional en toezichthouder de Raad van Toezicht van het Stedelijk Museum te komen versterken. Met zijn expertise, kennis en grote liefde voor moderne kunst beweegt hij zich in het internationale veld en hij voelt zich al lange tijd betrokken bij het Stedelijk Museum.“ www.stedelijk.nl/upload/persberichten/Persbericht%20Cees%…

Twee jaar daarvoor was een andere op geld en kunst verliefde zakenman toegetreden tot de zichzelf aanvullende Raad van Toezicht, de succesvolle beurshandelaar Rob Defares, met deze persberichtstrofe als ouverture (zie ook noot 5):

“Rob Defares (1961) is door de Raad van Toezicht in deze functie benoemd vanwege zijn affiniteit met moderne en hedendaagse kunst, bekendheid met de nationale en internationale kunstwereld, zijn brede managementervaring, zijn onafhankelijke oordeel en zijn open oog voor maatschappelijke ontwikkelingen.” www.smcs.nl/persberichten/rob-defares-nieuw-lid-raad-van-…;

In dat zelfde persbericht (van december 2009) kunnen we lezen hoe Defares (CEO van het bedrijf financiële markten en asset-management bedrijf IMC), wel eerst een grote zak met geld bij het museum gedeponeerd had, om deze – kennelijk fel begeerde – statusfunctie te bemachtigen. Hoeveel geld er in die zak zat weet niemand te vertellen, hier en daar wordt gesuggereerd dat het om meer dan een miljoen of meerdere miljoenen Euros gaat (toch vreemd voor een instelling waarin ondanks het feit dat het nu een soort bedrijf in de vorm van een stichting is, toch jaarlijks heel veel belasting geld gestoken wordt, een semi-publieke instelling dus en zou de belastingdienst er niet van weten? Onzin!) ‘Geheel belangeloos’ was die – belastingtechnisch zeker aftrekbare – geldzak, zo probeert de Press Office van het Stedelijk ons nog uit te leggen:

“Maart jongstleden maakte het museum bekend dat IMC Hoofdfounder van het Stedelijk is geworden.Hoofdfounders geven een zeer substantiële eenmalige bijdrage, om niet, dus zonder afgesproken tegenprestaties.” www.smcs.nl/persberichten/rob-defares-nieuw-lid-raad-van-…

—–

Nu wordt voor de tweede keer binnen een paar jaar door deze Raad van Toezicht, die meer doet dan enkel toezien, een directeurs-talent van elders aangetrokken en ingevlogen. De badkuip van het museum loopt over door deze drang naar internationale allure en het artistieke zwaargewicht dat daar voor nodig is.

Waarom niet terug naar af, een benoeming van een Nederlandse museumbestierder, die wat lokaal was & is, beter kent en haar of zijn talenten kan aanwenden om ook dat internationaal te maken?

—-

Bij het afscheid van de vorige ingevlogen directeur, Ann Goldstein, schreef ik verleden jaar: “Het was de drang naar ‘internationalisering’, de wat zielige grootheidswaanzin van “Amsterdam Wereldstad”, waardoor gekozen werd voor iemand ‘van buiten’. Hierdoor vielen de eigen krachten van stad en land buiten het blikveld en kreeg de ‘internationale stijl’ – die er uiteindelijk overal hetzelfde uitziet – de overhand.

Niet dat we eigenheimse kunst behoeven, maar als de moderne kunst zich enkel in een museum weet te manifesteren als het eerst ‘internationaal’ op de kunstmarkt ‘doorgebroken’, als alles ‘well established’ is voordat het getoond wordt, wanneer een kunstzinnig directeur het niet aandurft een geheel eigen keuze te maken, wars van bestaande opvattingen, dan wordt ook een bezoek aan zo’n museum niet meer dan “een koude douche in het stedelijk badhuis.” (8)

De keuze voor iemand van buiten af, zonder een eigen lokaal circuit, is ook een machtsfactor die de relatie van het museum- en stadsbestuur en de van buiten ingevlogen ‘bewindvoerder’ bepaalt. Noteerde dat al bij het kortstondige bewind van Ann Goldstein:

“zou het kunnen zijn dat bestuurders en subsidiegevers willens en wetens curatoren en directeuren van buiten halen, als mensen die geen eigen ‘circuit’ hebben in de plaats van aanstelling, als gewillige uitvoerders in plaats van eigenzinnige beleidsmakers.” (ibid. 8)

De bij coöptatie samengestelde Raad van Toezicht van de Stichting die het Stedelijk Museum sinds het jaar 2006 is, bestaat enkel uit Nederlanders. (2) Van de elf directeuren sinds het begin van het museum in het jaar 1895, zijn er twee niet Nederlanders, met inbegrip van de nieuw aangestelde Beatrix Ruf. Tot het jaar 2003 kan men spreken van langere periodes van directeurschap, met Cornelis Baard (1906-1936), Willem Sandberg (1945-1963) en Eddy de Wilde (1963-1985) als directeuren met een bewind langer dan een decennium. Deze benoemingen waren allen door het stadsbestuur.

Sinds de nieuwe organisatievorm los van de Gemeente Amsterdam en de opgedrongen bedrijfsmatige aanpak van musea in het jaar 2006, zijn er in acht jaar tijd drie aanstellingen van nieuwe museumdirecteuren geweest.

Cultuur – in ons tijdsgewricht – is volgens de privatiseerders het meest gebaat bij een bedrijfsmatige aanpak en zo wordt de culturele sector stukje bij beetje door het bedrijfsleven opgeslokt, via talloze slimme constructies, die zo gebruikelijk zijn als het om het maximaliseren van de winst gaat. (9) Dat wijst niet enkel op een verandering van gezagsverhoudingen, minder autonomie voor de museumdirecteur en achter de schermen marchanderende toezichthouders aangestuurd door hun achterban, maar ook op het ontbreken van voldoende jaren om niet enkel een eigen koers uit te zetten, maar die ook – over verloop van tijd – daadwerkelijk gestalte te kunnen geven.

Ook moet opgemerkt worden dat de verhouding tussen museumdirecteuren en staf, met name conservatoren, van een vaak collectief ontstaan beleid met veel inbreng en verscheidenheid van de kant van individuele conservatoren met kansen om zichzelf duidelijk te profileren, weer teruggebracht is tot een model waarbij de artistiek directeur geacht wordt sterk aan te sturen en de conservatoren minder of geen ruimte voor eigenzinnige invulling van hun taak krijgen. Uit ‘de stal’ van museum directeur Eddy de Wilde (1963-1985), werd de vroegere conservator Wim Beeren tot directeur (1985-1993). Wie kent er tegenwoordig nog de namen van individuele conservatoren van Het Stedelijk, zoals wel het geval was in de toch als meest succesvolle en creatieve periode van het museum geldt, die van 1945 tot het jaar 1993?

Wat moeten wij met aanbevelingen als dat deze dame – Beatrix Ruf – internationaal behoort tot de “Power Top 100” in de wereld van de kunst? In de wereld van de kunsthandel , dat is mijns inziens juister geformuleerd. Je kunt dit laatste ook lezen in het eerder aangehaalde persbericht over de benoeming van Beatrix Ruf in de woorden van de voorzitter van de Raad van Toezicht, Ribbink:

“Zij beschikt over het unieke vermogen om kunstenaars, verzamelaars, ‘de markt’ en de publieke sector met elkaar te verbinden, en weet heel goed te werken in en met de stad. (voor bron zie noot 1)

Kunstenaars > Verzamelaars > Markt > Stad dat is een bepaald soort visie op de rol van een museum voor moderne kunst. Of het niet genoemde ‘publiek, bezoeker of beschouwer’ nu onder het begrip ‘markt’ of ‘stad’ valt, is uit deze tekst niet goed op te maken. Ook al zou het publiek in het woord ‘stad’ inbegrepen zijn, dan nog is de hiërarchie in de volgorde ‘kunstenaar -> verzamelaar -> markt’, tekenend voor wat er leeft in zo’n zelfbenoemde ‘Raad van Toezicht’. Wellicht doet ex-politca Guusje ter Horst (PvdA) er goed aan om nog eens haar positie in zo’n lichaam vanuit haar eigen praktijk van verkozen raadslid en parlementariër, te evalueren, aangezien haar positie in deze ‘toezichtsraad’ niet via enige democratische procedure tot stand kwam, terwijl er wel gesuggereerd wordt dat zij iets aan ‘maatschappelijk gedragen’ inbreng met zich meebrengt. Weer in de woorden van Alexander Ribbink, persbericht Stedelijk Museum 5 januari 2011:

“De brede maatschappelijke blik en publieke ervaring die Guusje ter Horst meebrengt is voor een museum als het onze van grote waarde. Als bestuurder in Amsterdam en op landelijk niveau heeft zij zich altijd ingezet voor cultuur.” www.smcs.nl/nieuwsberichten/nieuwe-leden-raad-van-toezicht

Wat is of wordt – buiten haar eigen succesvolle carrière – dan de ‘roeping’ van RUF de geroepene? De tijd zal het leren. Even snel als zij nu ingevlogen wordt, kan zij er – met de hierboven beschreven bestuurlijke bedrijfs-constellatie – er weer uitvliegen.

Dat in- en uitvliegen van ‘curators’ (zo worden die internationaal genoemd), wordt in de ‘business art world’ zelf als iets positief gezien. Dat gezichtspunt is goed te vinden op het digitale platform “E-Flux”, met zijn jaarlijkse competities voor internationaal operende jet-set curatoren. In het eigen art-business taaalgebruik wordt dat dan benoemd als “New Dynamics in Museums: Curator, Artwork, Public, Governance” en het citaat dat ik hier als voetnoot 10 toevoeg, geeft wonderwel weer hoe dat milieu van succesvolle museum-managers verstrikt raakt in haar eigen woordenschat en struikelt over wat ik niet anders kan benoemen als zijnde een ‘cirkel-redenering’

“the world is now presentable through the forces that shape it.” (10)

tj. 9/4/2014

—-

Inspiratiebron: 9/4/2014 NRC/Handelsblad: “De Duitse Beatrix Ruf wordt de nieuwe directeur van het Stedelijk Museum in Amsterdam. Dat heeft het museum bekendgemaakt. Met deze benoeming kiest het Stedelijk voor een inhoudelijk zwaargewicht. Daarmee zet het museum de lijn voort die met Rufs voorganger Ann Goldstein werd ingezet: veel ruimte voor experiment en jonge kunstenaars die internationaal opereren. De Amerikaanse Goldstein was de afgelopen vier jaar artistiek directeur van het Stedelijk en stapte in november op. Goldstein kreeg kritiek omdat ze geen Nederlands sprak en onvoldoende communiceerde.” (…) “Het Amerikaanse tijdschrift Art Review plaatste haar vorig jaar op nr. 7 in de ‘Power Top 100‘. De raad van toezicht van het Stedelijk roemt “haar oog voor jong talent, haar uitgebreide netwerk en het radicale en zelfverzekerde programma dat zij neerzette in de Kunsthalle”. www.nrc.nl/nieuws/2014/04/08/duitse-curator-beatrix-ruf-n…
en een fors formaat fot van Beatrix Ruf op het vlieveld van München
032c.com/wp-content/uploads/2011/09/Foto-Kopie-2.jpg

——–

Noten (1) 8/4/2014: persbericht Stedelijk Museum Amsterdam: “Een selectiecommissie van de Raad van Toezicht stelde een profiel samen na raadpleging van de staf van het museum en won ook advies in bij experts in Nederland en buitenland. Acht kandidaten werden uitgenodigd voor een gesprek. John Leighton, voormalig directeur van het Van Gogh Museum, was als extern adviseur in de laatste fase betrokken bij de procedure.” www.stedelijk.nl/nieuwsberichten/beatrix-ruf-nieuwe-direc…

(2) Alexander Ribbink (voorzitter: UNILEVER, MARS Inc (van de chocolade-toffee-bar), Tom Tom) (3), Cees de Bruin (een miljardair: Infodin (wereldwijd operende investeringsmaatschappij) met o.m. belangen in het baggerbedrijf IHC Merwede) (4), Rob Defares (CEO van IMC een beurshandelaar die in crisistijd miljoenen wist binnen te slepen) (5), Guusje ter Horst (PvdA politica en bestuurder was wethouder in Amsterdam, Minister voor Binnenlandse Zaken en burgermeester van Nijmegen), Prins Constantijn van Oranje (nam de plaats in van de voormalige bankdirecteur van het ABN/AMRO-schandaal Rijkman Groenink die zichzelf een mooie miljonen vertrek-bonus bezorgde, Groenink was ook de man achter de inbeslagname van de kunstcollectie van Dirk Scheringa; De Prins zijn kwaliteiten zijn onmeetbaar omdat Prinsen in Nederland enkel naar de mond gepraat worden en kritiek op hen op alle mogelijke wijzen weggemoffeld wordt; bekend als voorzitter van World Photo competitie; gaf ooit deze beschrijving van zijn kwaliteiten (6), Willem de Rooij (de enige kunstenaar in de raad, maar dan wel één die ‘business like’ opereert, met vooral conceptuele werken waarbij hij eerder als ‘conservator/curator’ dan als beeldend kunstenaar optreedt: “I’m not a dirty hands-type person”; een kunstenaar ook die zijn subsidie-aanvragen hoog-frequent gehonoreerd ziet en zelf ook met regelmaat zitting neemt in commissies die collega kunstenaars en curatoren op “kwaliteit” beoordelen) (7), Madeleine de Cock Buning (Voorzitter van het Commissariaat voor de Media, professor Auteurs- en Mediarecht, Stichting Machiavelli, Vereniging voor Intellectueel Eigendom; iemand die ‘bezit en ‘bezitsvorming’ weet te stellen boven de zich niet aan wetten houdende ‘vrije creativiteit’.)

(3) 20/1/2011: “ALEXANDER RIBBINK CASHT MET VERKOOP Q-GO Hightech-baasje Alexander Ribbink weet als geen ander hoe hij geld zijn portemonnee in moet navigeren. Met de verkoop van de in Nederland ontwikkelde zoekmachine Q-go aan het Amerikaanse internetbedrijf Rightnow is zo’n $34 miljoen (€28 miljoen) gemoeid. Het Nederlandse Prime Ventures had als investeerder een groot aandeel in Q-go, en laat Quote 500-coryfee Ribbink daar nu net partner zijn.” www.quotenet.nl/Nieuws/Alexander-Ribbink-casht-met-verkoo…

(4) 7/1/2013: “”MILJARDAIR CEES DE BRUIN (INDOFIN) VERWERFT MEERDERHEID IHC MERWEDE www.quotenet.nl/Nieuws/Miljardair-Cees-de-Bruin-Indofin-v…

(5) 4/2/2011: “ROB DEFARES EN WIET POT VERDELEN €13 MILJOEN” “Een dag voor de wettelijk gestelde deadline, 1 februari dit jaar, heeft beurshandelshuis IMC, eigendom van Quote 500-leden Rob Defares en Wiet Pot, zijn cijfers gedeponeerd over 2009. Net als in 2008 kunnen de twee zo’n €13 miljoen dividend verdelen.” www.quotenet.nl/Nieuws/Rob-Defares-en-Wiet-Pot-verdelen-1…

(6) 17/3/2009: “Photography and the imagination of Prince Constantijn: from patronage to paternalism” limpingmessenger.wordpress.com/2009/05/17/244/

(7) 13/12/2010: Citaat afkomstig van “A chat with… Willem De Rooij” www.exberliner.com/culture/art/a-chat-with-willem/

– Ook De Rooij wordt – zoals altijd – juichend binnengehaald door de Raad van Toezicht. Ik citeer nu uit De Volkskrant van 5/1/2011, die natuurlijk niets anders aanhaalt dan het opgewekte persbericht van het Stedelijk Museum zelf, zoals gebruikelijk, kranten als doorgeefluik van public-relation-berichten: “De Rooij (1969) participeerde in verscheidene thematentoonstellingen van het Stedelijk. Hij is volgens het museum ‘één van de meest toonaangevende kunstenaars in Nederland, die in zijn werk het spanningsveld onderzoekt tussen maatschappelijk en politiek bewuste kunst enerzijds en autonome verbeeldingskracht anderzijds’.”
www.volkskrant.nl/vk/nl/3360/musea-en-galerieen/article/d…

“Maatschappelijk en politiek bewuste Kunst” die zich wel steeds netjes binnen het subsidiekader van de staat weet te passen. Nog even de Jaarverslagen van Het Mondriaan Fonds er op nageslagen en dan scoort Willem de Rooij zeer behoorlijk: 2009: 2x met projecten in Wenen Londen; 2010 2x met projecten in Berlijn en Senegal; 2011 1x voor een project in München; 2012 3x (Amsterdam, Dakar, Londen); 2013 2x voor iets in München en weer in Ghana). Dat is subsidie-statistsich gesproken een bovenmatig hoge score voor een Nederlands beeldend kunstenaar, en dan gaat het hier enkel om de vele duizenden Euro’s dia via het staats Mondriaan-Fonds naar de De Rooij als latere ‘toezichthouder’ van het Stedelijk Museum stromen (ook nog toen hij al lid van deze raad geworden was in het jaar 2011).
www.mondriaanfonds.nl/Leestafel/Jaarverslagen/ www.mondriaanfonds.nl/Leestafel/Jaarverslagen/Jaarverslag…

(8) -29/8/2013: “Ann Goldstein: Stedelijk Badhuis Koude Douche / Municipal Bathhouse Cold Shower” www.flickr.com/photos/7141213@N04/9615666546/

(9) 8/1//2013: “Toezichthouders musea komen steeds vaker uit bedrijfsleven” www.volkskrant.nl/vk/nl/3360/musea-en-galerieen/article/d…

(10) E-Flux website met een fraai staaltje van post-moderne redeneerkunst, waarbij ‘gever’ en ‘weergever’ in een spiegelgevecht verwikkeld zijn om wie van de twee er het eerst was, eindigend in een nooit eindigende verwijzing naar elkaar: een ‘cirkel-redenering’: 2013 Annual Conference “New Dynamics in Museums: Curator, Artwork, Public, Governance” 12–14 August 2013 “Rather than on the question of what museums represent, the focus of this year’s conference “New Dynamics in Museums: Curator, Artwork, Public, Governance” will be on who the agents of representation are. Having become too extensive to be represented in the museum context in its entirety, the world is now only presentable through the forces that shape it. And the same goes for the art world, which can be less grasped encyclopedically than ever before. Art was the first to express a critical attitude to the dominant forces shaping reality, most directly with institutional critique. After being dealt with by art, museum work embraced self-reflection. The museum seems to represent the world most accurately by reflecting the dynamics of its own work, which in turn reflects the dynamics of our socioeconomic reality in general.”
www.e-flux.com/announcements/2013-annual-conference-at-ma…

Read Full Post »

BELIEVERS IGNITE YOURSELF
NOT THE MASSES
Believers_Ignite

call to those who try to go to heaven by sending other people into an explosion hell…

Isis’s claim of responsibility for Abedi’s crime was posted in Arabic and English on channels that the group uses on the encrypted Telegram instant messaging service.

The English version said the bombing in the “shameless” concert arena was “in revenge for Allah’s religion, in an endeavour to terrorize the [infidels], and in response to their transgressions against the lands of the Muslims”.

The Guardian 24/5/2017

Read Full Post »

In “Manifesten en manifestaties 1916-1966; Randstad 11-12; Bezige Bij Amsterdam; 1966; 20×12 cm; p.166-172. Klik link om pdf te downloaden…
sb35_StanleyBrouwn_Randstad11_12_1966_p166_172

Read Full Post »

Older Posts »