Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Economics’ Category

GREXIT Zeus throwing his thunderbolts through the Euro-pean aether (*)

——-
(*) Grexit: Grexit is a slang term introduced in 2012 in world business trading. It is a portmanteau combining the words Greece and exit, referring to the possibility that Greece could have to leave the Eurozone, and thus would have to readopt their old currency, the drachma. The term was introduced by Citigroup’s Chief Analysists Willem H. Buiter and Ebrahim Rahbari on the 6 February 2012.

Advertisements

Read Full Post »

Opinie artikel in De Volkskrant van 9 mei 2012 – klik op plaatje voor het volledige artikel

Vier citaten uit dit artikel van Timor El-Dardiry en Paul Teulen, economen en lid van ‘Ensemble’, een progressief-liberale denktank die voorstellen aandraagt ter bevordering van intensieve politieke samenwerking tussen ‘de progressieve partijen’. De auteurs constateren dat er sprake is van een “verspillende wedloop” om “positionele goederen”  en dat in de huidige economische crisis meer gerichte middelen dan het  pats-boem verhogen van de BTW op consumptiegoederen voor iedereen, noodzakelijk zijn.

De loonbelasting verstoort de arbeidsmarkt doordat deze de wig tussen loonkosten en nettoloon vergroot. Dat is slecht voor werkgelegenheid en arbeidsparticipatie, en daarmee ook voor de integratie, emancipatie en het opvangen van de vergrijzing. Het is vreemd dat we iets belasten waar we juist zo graag méér van willen zien, en dat we mensen geen keuze laten om met ‘beter’ gedrag de belasting te ontwijken: de simpelste manier om geen loonheffing te betalen is om thuis op de bank te gaan zitten.

… de BTW is, in tegenstelling tot de inkomstenbelasting, geen progressieve belasting. Afgezet tegen bruto inkomen is de BTW zelfs sterk degressief: de allerrijksten betalen relatief het minst, de allerarmsten het meest. Natuurlijk kun je daar voor compenseren door de inkomstenbelasting progressiever te maken (zoals de Kunduzpartijen beloven), maar dat zal slecht uitpakken voor de arbeidsmarkt. Beter is het om een progressieve belasting op consumptie in te voeren.

… er is eigenlijk geen goed excuus om ons huidige belastingstelsel maar ongemoeid te laten. Dit stelsel is namelijk een ware ongeluksmachine: oneerlijk, slecht voor economie en milieu, en een onnodige inperking van onze keuzevrijheid.

Hoe méér we consumeren, hoe méér we uitgeven aan ‘positionele goederen’. Dit zijn producten waarbij het vooral gaat om de exclusiviteit en de sociale positie die ze verschaffen. Denk aan P.C. Hoofttractoren, haute couture, jachten, villa’s op toplocaties of de hipste clubs. Als iedereen hier méér aan uitgeeft, blijft de sociale rangorde intact en gaat niemand er dus op vooruit. Er kan er maar één de grootste villa hebben op die ene toplocatie. Voor midden- en lage inkomensgroepen is deze verspillende wedloop zelfs schadelijk, omdat veel schulden worden aangegaan om mee te kunnen doen. Juist deze groepen zijn dus gebaat bij inperking.

Mijn korte reactie binnen de maximaal 500 tekens-limiet van De Volkskrant op haar web site, wat natuurlijk onvoldoende is om een publieke discussie op gang te brengen. (*) :

BTW = belasting op TOEGEVOEGDE WAARDE, vermeerderde waarde door arbeid. De onwenselijkheid van het belasten van arbeid is correct. Maar, hoe het begrip ‘waarde’ te definiëren? Ik mis het sleutelbegrip voor meer ‘gelijkheid’: ‘arbeidstijd’ als uitdrukking van de waarde van producten en diensten. Een principe al op het einde van de 18e eeuw bij egalitaire denkers te vinden. Gelijkschakeling van arbeidstijd-waarde dient de prijs van consumptie te bepalen dat = niet liberaal, maar sociaal.

Wat ik probeer aan te dragen is een heel oude discussie en het oerbegrip daarbij is de realisatie van ‘gelijkheid’ door het middelen van de waarde die door verrichte arbeid wordt voortgebracht, met als maatstaf het ‘arbeidsuur’: zoals twee eeuwen geleden al geopperd en geprobeerd door Owen (1771-1858) met het ‘arbeidsgeld’  ook wel ‘verbruiksbons’ genoemd . Later werd iets soortgelijks ook voorgesteld door Marx (1818-1883) die het heeft over ‘arbeidscertificaten’ die in verhouding staan tot de gelijkwaardigheid van een ieders arbeid, dit in plaats van de meest minimale bestaans- en reproductiekosten die een arbeider binnen het kapitalistisch systeem voor zijn werk geboden worden.

“Sterk degressief” zeggen de twee heren van de ‘liberale economische denktank’ als het gaat om de effecten van de verhoging van de BTW op consumptiegoederen, maar hun voorstellen gaan niet verder dan de aller scherpste kantjes van de klasseverschillen weg te slijpen, via een naar inkomen berekende jaarlijkse consumptiebelasting. Dit is niet een ontkenning, maar een bevestiging van de maatschappelijke kloof tussen rijk en arm.

Ik denk dat  het goed is af en toe niet te schromen om klassieke inzichten en voorstellen voor een meer gelijke samenleving aan te halen, hoe ver weg en onbereikbaar zulke ‘geïdealiseerde voorstelling van zaken’ ook mogen zijn. Hoe dikwijls hielden zulke maatschappelijke experimenten maar een korte tijd stand, of  werden enkel ‘in naam’ doorgevoerd ? De praktijk van ‘gelijkheid’ is moeizaam. Zonder maar te hoeven tellen, kan een ieder weldenkend en geïnformeerd mens, tot de slotsom komen dat de mislukkingen en monsterlijke uitwassen van het ‘staats-kapitalisme’ en het ‘staats-socialisme’ even talrijk zijn. Natuurlijk zijn er – met enige goedwillendheid – ook “zegeningen” uit beide kampen te melden.

Zo deed het lezen van dit opinie-artikel met het begrip ‘toegevoegde waarde’ van de BTW en het beteugelen van productie en consumptie mij denken aan de theorieën van de Groep van Internationale Communisten, kortweg G.I.C. (**), die voor de Tweede Wereldoorlog actief was in Nederland, met name in Amsterdam. Zij legden hun ideeën vast in een gestencild geschrift “Grondbeginselen der communistische productie en distributie”  uitgegeven in het jaar 1931. Ikzelf heb een heruitgave uit 1969 van Boucher (***). Ik blader er even in en – in weerwil van het donkere marxistische taalgebruik  – valt mijn oog toch op enkele passages, die een historisch spiegelbeeld geven van de beginselen waarop de hierboven geciteerde liberale economen hun argumentatie stoelen. Ik geef die citaten hier – enigszins ingekort – weer:

De loonarbeid is de uitdrukking van het feit, dat er een scheiding is van de arbeid en het arbeidsprodukt, van het feit, dat de arbeiders noch over het produkt, noch over het produktieapparaat iets te zeggen hebben. (…) Deze opheffing [van de loonslavernij] kan alleen daarin liggen, dat de scheiding van de arbeid en arbeidsprodukt wordt opgeheven, dat het ‘beschikkingsrecht’ over het arbeidsprodukt en dus ook over de produktiemiddelen weer aan de arbeiders komt. [p.26-27]

De eerste voorwaarde, om een gemeenschappelijke beschikking over het produktieapparaat mogelijk te maken, is daarom, dat de produktie zich naar algemeen geldende regels voltrekt, regels waarop ‘alle’ maatschappelijke werkzaamheden moeten berusten. (…) De vrije producenten moeten daarom gelijke ‘produktievoorwaarden’ voor alle producenten scheppen. (…) De ‘gelijkheid’ is hier geen ethische categorie, maar een economische: ze wil niet anders tot uitdrukking brengen, dan dat de produktie in alle bedrijfsorganisaties naar dezelfde regels verloopt… [p.29]

De ruil der goederen komt niet op een willekeurige grondslag tot stand, maar ze worden in een bepaalde verhouding geruild. De ruil komt tot stand op de grondslag, dat ze ‘dezelfde’ hoeveelheid maatschappelijke arbeid belichamen. Deze hoeveelheid arbeid is hun waarde. [p.101]

De reproductie van de arbeidskracht kan voor ons alleen betekenen, dat het maatschappelijk produkt gelijkelijk wordt verdeeld.  Bij het vaststellen van de produktietijd worden de arbeidsuren der direct bestede arbeidskracht in hun werkelijke hoeveelheid in rekening gebracht, zodat iedere arbeider het werkelijke aantal arbeidsuren, dat hij aan de samenleving gaf, er ook weer in de vorm der individuele consumptie aan kan onttrekken. De arbeider bepaalt door zijn arbeid ‘direct’ zijn aandeel in het maatschappelijk produkt. [p.116]

… de ‘Associatie van vrije en gelijke producenten’ [maakt] tegelijk de ‘Associatie van vrije en gelijke consumenten’ noodzakelijk. Zoals  de produktie door de bedrijfsorganisaties collectief geschiedt, zo verloopt ook de distributie collectief: n.l. door de ‘coöperaties van allerlei aard’. In deze coöperaties vinden de individuele wensen der consumenten hun collective uitdrukking. En doordat in het communisme de ‘tussenhandel’ wegvalt, en de coöperaties direct op de bedrijven gekoppeld zijn, worden de behoeften, zoals deze zich in de coöperaties openbaren, ‘direct’ op de produktie overgedragen. [p.207-208]

De gedachte aan een economisch stelsel waar productie en consumptie ten dienste staan van de gemeenschap, met wegneming van de centrale drijfveer van winstmaximalisatie, kan niet anders dan een gunstig effect hebben. Gunstig, niet enkel voor het sociale, maar ook voor het biologische milieu.

De elektronische communicatiemiddelen die ons nu ter beschikking staan maken het mogelijk om te denken aan een op een andere basis georganiseerde maatschappij, uitgaand van de gelijkwaardigheid van een ieders arbeid. Dat zal zeker geen kopie opleveren van staats-socialistische, staats-kapitalistiche of andere autoritaire corporatieve  samenlevingsmodellen, zoals die wij die nu kennen. Ik doel enkel op het gebruiken van enkele kernbegrippen over menselijke arbeid en hoe de producten daarvan gedistribueerd worden en die begrippen aan te passen en opnieuw in onze veranderde tijd te plaatsen.

De directe meetbaarheid van omstandigheden en dingen en de wijze waarop zulke gegevens verspreid en gekoppeld kunnen worden aan het hele scala van economische en sociale processen in onze samenleving, kunnen de hierboven geciteerde utopische gedachten van 80 en meer jaar geleden, concreet maken.

Ideeën in de geest van  ‘een consumptiebelasting voor de rijken’ blijven brave goedbedoelde pogingen van verwaterde 21ste eeuw  liberalen die nog niet de moed hebben om eens naar de oorsprongen van van het door hen beleden ‘liberalisme’ terug te gaan. Ook daar, aan de liberale bron, valt veel radicaals te ontdekken dat – opnieuw in onze tijd begrepen – tot een revolutionaire  herinrichting van onze samenleving zou kunnen leiden.

—-
(*) De Volkskrant heeft – ondanks een nieuwe digitale krant redacteur – nog niets begrepen van de mogelijkheden voor goed publiek debat op hun website, zoals bijvoorbeeld wel te vinden is bij de Britse The Guardian. Er is geen lijn te ontdekken in het Volkskrant-beleid, wanneer wel of niet op een artikel door de lezers gereageerd kan worden. Het ‘tekstkooitje’ van 500 tekens maakt het vaak onmogelijk iets anders te doen dan boos ‘te vlammen’, of het ter berde gebrachte met een enkel woord te ondersteunen. Een inhoudelijk argument is nauwelijks te maken. Reacties tussen lezers onderling (die boven het reguliere digitaal afbekken uitgaan, zijn door deze beperkingen ook uitgesloten. Kortom betuttelend en kortzichtig redactioneel beleid. Droevig omdat De Volkskrant toch pretendeert bij te dragen aan opinievorming en lezers soms oproept te reageren.

(**) Zie tekst “De Groep van Internationale Communisten Persoonlijke herinneringen uit de jaren 1934-1939” door Cajo Brendel (1915-2007) de nestor van het ‘raden communisme’ (niet te verwarren met het ‘partij-communisme’ en het staats-communisme zoals dat van de Sovjet Unie en Rood China) in Nederland, die ik goed gekend heb.

(***) Afkomstig van mijn boekenplank ooit eigendom van een andere  radencommunist en vriend Gerard van de Berg (1909-1997).

Read Full Post »

Fietsenmakers, kappers, stukadoors en schilders gaan het krap bij kas zittende gedoogkabinet van VVD+CDA+PVV redden door de invoering van een verhoogd BTW tarief, waarmee zij de door hen Toegevoegde Waarde door hun Arbeid (TWA) ten dienste stellen aan het Noordfonds voor de Verminderde Waarde van het Speculatieve Kapitaal (NFVW-SK), want hoe anders kan de TOL van de Financiële Crisis aan de TOLLENAARS betaald worden?

Beroepsgroep I gaat + 2% BTW innen en afdragen aan de regering voor het NFVW-SK.

Beroepsgroep II gaat + 2% BTW innen en afdragen aan de regering voor het NFVW-SK.

Beroepsgroep III gaat + 2% BTW innen en afdragen aan de regering voor het NFVW-SK.

Beroepsgroep IV gaat + 2% BTW innen en afdragen aan de regering voor het NFVW-SK.

Read Full Post »

Dominique Strauss Kahn flanked by security guards explains how to drag global economy out of its actual slump using the famous 1926 diagram of Fritz Kahn published in "Das Leben des Menschen/Life of Man" as a concrete metaphor of how to stimulate economic growth. Seven steps can be distinguished: 1) Die Geslechtsdrüsse/Sexual glands; 2) Erotische Eindrücke/Erotic impressions; 3) geslechtlige Eregung/Sexual arousal; 4) Hemmungen wie moralische Bedenken/Inhibitions like moral considerations (that have to be overcome); 5) Rückenmark/Spinal cord (transporting the accumulated data to...); 6) Erektionszentrum/Erectional centre; 7) Schwellkörpernadern/Erectile tissue (that will produce the intended rise). ---- click picture for full size view ----

For an inside report of the lecture in the guarded off hall of Cambridge Student’s ‘Union Society’ I can recommend the student’s paper ‘The TAB Cambridgetab.co.uk” in its issue of Saturday, 10 March 2012 which has several readers comments from within the Cambridge student community:

<quote> Dominique Strauss-Kahn managed to talk about economics for most of the evening to an under-capacity Union, but the ex-IMF Chief was forced from home turf when a student asked about rape allegations made earlier this year. Will Lawn, a 3rd year student from King’s College asked Strauss-Kahn to “explain why Diallo had vaginal bruising the day after you met her,” referring to the hotel maid who alleges that DSK raped her in May 2011. Security, who flanked DSK throughout the talk, tried to rush him out, but both Strauss-Kahn and Union President Katie Lam let him finish his question. Strauss-Kahn responded by saying: “I’m not quite sure that’s the topic of this evening. New York dismissed the case… What more do you want?”</quote>

 <quote>But while there was limited opposition within the chamber, outside the Union the atmosphere was vitriolic. Behind the debating chamber over 200 protesters clashed with police and security, parading anti-DSK placards and chanting slogans such as “No more violence, no more rape” and ”DSK, go away, justice for Diallo.” Activists also clashed with a pro-DSK campaigner, ripping the sign he was carrying, which was covered in free speech slogans.</quote>

 <quote>Chants were audible throughout the talk, but when asked about the protests Strauss-Kahn said: ”We live in a culture of freedom; they are allowed to do what they want, even if I think they are wrong.”</quote>

 <quote>In a statement released shortly after the event, the Union emphasised that: “there was no restriction on questions from the audience or on their content”, adding that Lawn was approached by security after his question because “a private security guard mistakenly interpreted this question as an attempt to disrupt the event… his actions had not breached the code of conduct for the event.”</quote>

I id post a reaction on this blog that can be found at the end of this posting. (**)

The lecture took place on Friday, March 9 at the University of Cambridge with a confident Strauss Kahn in spite of protests outside the lecture hall.

——
(*) Documentation on the mechanical schemes of the functioning of the human body by Fritz Kahn, can be found here…

(** )My reaction on the TAB Cambridge blog and its comments:

Not guilty until proven” seems to be a strong proDSK argument, but those who use it apparently did NOt follow the way how someone with lots of power and lots of money could wriggle out of almost any justice procedure.

 Casting doubt on the status of a victim is one of the ugly aspects of such a process. Next are conspiracy theories and there were several suggestions of attempts at framing a prospected French President candidate. The the colour of the victim versus the colour of the perpetrator and discriminatory law practices was brought in also, amplified with the aspect of class differences and discrimination of women. Differences also of culture, between a more protective attitude toward private life of politicians and officials in France versus the overt judgemental morality stance taken in the USA further obscured the issue. This bristle cloud of public debate has thrown so much dust in the air that Dominique Strauss Kahn’s lawyers managed to wriggle him out of prison, into a luxurious safe house and finally had him acquitted and free to leave the USA. There is NO Truth to be found in this kind of sensational cases. They do get Mythical and a myth is a unstable piece of lore that – nevertheless – does have some founding in a real event that occurred in whatever way  in the past.

 There was an escapade of DSK in a New York Hotel and the chances that this was just a spontaneous consensual ‘rendezvous’ are at best hypothetical. More important DSK has a history of non-consensual relieve of his libido upon the bodies of ladies of which some have found the courage to express their disgust and anger publicly. All cases not formerly proved, none that has lead to a conviction. Muffling by hired lawyers of free speech, and whatever undisclosed means of pressure available to a man of political power like DSK, form the basis of his actual standing. Arguing that honouring an earlier invitation to the Student Union of Cambridge (as I understood) of DSK should be kept in the name of ‘free speech’ is preposterous.

 What remains is DSK’s record as an economist and his abilities to influence the global market in a remarkable way. None of this seems to be true in the eyes of economists, there are monitoring and evaluation reports of his own International Monetary Fund – nicely put on-line – that take a critical stance at his performance in this field. Here is an introductory text and the source link “The affair DSK and the forgotten IMF self-criticism report of May 20, 2011”: http://wp.me/pw0cu-11S

 My suggestion is a less emotional and more analytical approach to the now historic DSK in Cambridge case. What I did find most ‘endearing’ was not only reading your magazine, but also the photographof the actual crummy stage of the Student Union lecture hall, that must have been such a non-glorious and shaming stand for Dominique Strauss Kahn to end up as a speaker in such an environment. Just compare it with the glamorous settings of his Far East come back attempt as a speaker on an economic conference in Bejing in December 2011: http://www.youtube.com/watch?v=76fm35fycG4

Comment on TAB student paper blog by 'Cambridge Moonion': Re: "crummy stage". The actual room is a pretty amazing example of Victorian architecture. He was just giving his speech from the back of the room rather than the front because he needed to be near a door for security reasons. The lecture is since monday March 12 also available in video on the official web site of the Cambridge Union Society. (****)

In contrast an image of the Beijing business conference performance of Dominique Strauss Kahn, this come back event was arranged before DSK was once more publicly associated with a prostitution ring embracing two continents, form Lille in the North of France to New York. (***)

Former IMF head Dominique Strauss-Kahn delivers a speech at an economy conference organized by Chinese Internet company Netease in Beijing, China, Monday, Dec. 19, 2011. -- click picture for link to original article ---

(***) Le Monde: Infographie Comprendre l’affaire du Carlton en trois minutes. Mis à jour le 20.02.12. An animated information graphic in the form of a narrated organigram that explains the complicated set up of the Lille/New York prostitution ring (L’Affaire Carlton) in which Dominique Strauss Kahn also plays his own role. The narration is in French.

Comprendre l'affaire du Carlton en trois minutes (Understanding the Carlton Affaire in three minutes) - click image to go directly to the page of Le Monde and click the button 'démarrer' to start the info graphic.

(****) “The global financial climate, globalization and the Eurozone” at http://www.cus.org with several applauding comments in favour of DSK..

Read Full Post »

Bernard Wientjes, voorzitter van ondernemersorganisatie VNO-NCW, vandaag in een ingezonden brief in Trouw.

Read Full Post »

THIS IS MY FIRST QR-CODED tableau try it:

Bonnet d’âne pour le FMI” (dunce’s cap for the IMF; literary ‘donkey’s cap’) I read in Le Monde Diplomatique of August 2011, with a sarcastic comment by Pierre Rimbert on how the arrest of Dominique Strauss Kahn for sexual assault of a hotel worker on May 15th overshadowed a self-critical report of the International Monetary Fund by its own “Independent Evaluation Office” (IEO) published on May 20. The report itself is on-line and worthwhile reading, because the ‘economic assault of international banks’ on all of us is too easily overlooked as we all like daily scandal better…

These are some harsh findings in the report of the Independent Evaluation Office of the IMF:

“…the relevance of research to authorities and its utilization were hampered by the lack of early consultation with country authorities on research themes and by a lack of country and institutional context.” [page 27; paragraph 75]

“…there is a widely held perception that IMF research is message driven. About half of the authorities held this view, and more than half of the staff indicated that they felt pressure to align their conclusions with IMF policies and positions. Policy recommendations provided in some research publications did not follow from the research results, and a number of country authorities and researchers noted that IMF research tended to follow a pre-set view with predictable conclusions that did not allow for alternative perspectives. This detracted from the quality and credibility of studies and reduced their utilization.” [page 28; paragraph 77]

“…there was no IMF-wide leadership of research. Research activities were highly decentralized, and there was very limited coordination across departments. There was no mechanism to set IMF-wide priorities or quality standards. Collaboration among staff across departments was limited and mostly based on personal relationships.” [page 28; paragraph 79]

Click picture for bigger version and test the QR-code: tested with iPad 2 and 4 QR-code apps: QR HD, Scan, QRdeCode, Qrafter (the last one is the best as it zooms automatically and is a free app) It should bring you directly to the report of IEO "Research at the IMF: relevance and utilization."

Reading the self-critic report of the IMF made me check its reception and how it was related to the impact of Strauss Kahn and his short lived IMF reign. It lead me to the English language Turkish newspaper ‘Today’s Zaman’ (said to be close to the Turkish Justice and Development Party) and a long comment by their columnist Asim Erdilek, from which I took this citation:

What both IEO reports omit, however, is that since 2008 the IMF’s official views have been moving away from the Washington Consensus. This began under the former IMF Managing Director Dominique Strauss-Kahn, a former socialist French finance minister, who chose his compatriot MIT macroeconomist Olivier Blanchard to be the IMF economic counselor and research department director (see my columns “The IMF’s evolving policy makeover” (1) and (2), published on Feb. 22 and March 1, 2010, respectively). In several recent publications the IMF has demonstrated its tilting to the left in economic policies by calling for higher inflation rates as well as greater financial regulation in developed countries and for capital controls in developing countries. We have to wait and see whether this tilting to the left will continue, creating an opposite research bias, under the IMF’s controversial new managing director, also from France.

 Christine Lagarde one of the few ministers in the cabinet of Sarkozy’s UMP party that survived the frequent reshuffles of  France’s president (“Le joker de Sarkozy”; Le Figaro; 2009), is a lawyer by profession and not an economist, she is known for publicly denying bad news and proposing her view of  “la vie en rose.“:

Christine Lagarde estime que “le gros de la crise est derrière nous” Le Nouvel Observateur 20/8/2007 (Christine Lagarde estimates that the main part of the crisis is behind us)

Christine Lagarde: conférence de presse “L’économie française repose sur des fondamentaux qui sont solides […] Je ne conçois pas aujourd’hui de contamination à l’économie mondiale” Le Monde Blogs 17/8/2007 (Christine Lagrande during [an often cited] press conference: “French economy  is put on solid fundaments […] I do not conceive today a contamination of it by  world economy”)

Lagarde : “Il n’y aura pas d’éclatement de la zone euro” Le Figaro 18/11/2010 (Lagarde “the Euro zone will not be blown up”)

If she will be anything more than a mouthpiece for the international banking world is doubtful, if her method of public broadcasted optimism is enough to quell the financial crisis is most unlikely.

The conspiracy theories that have been circulating with Dominique Strauss Kahn as a supposed leftist belonging to the French Socialist Party, to be discredited by a schemed sexual intervention, leading to the appointment of another French director of the IMF from the right wing  UMP party of Sarkozy, are grotesque. DSK is a man finding apparently pleasure in risky violent sexual behaviour. The coming-out of the lady he assaulted, did also put an end to any Hollywood movie inspired conspiracy story, with high class  call girls on secret missions. It was indeed just a lady doing hotel work who befell the outrageous assault. Sarkozy may even not have been comfortable with the demise of DSK, as with DSK  the interest of France in an international organisation, was some how manifest, at a level beyond national politics.  That a politician like Sarkozy grabs the occasion delivered to him by DSK’s fall, is obvious, but this was first of all a improvised emergency measure. And so Christine Lagarde, promoted by France,  added this “personal touch to her pitch  to lead this global institution” for the board of IMF directors on on June 22, 2011:

 “I stand here as a woman, hoping to add to the diversity and balance of this institution. I stand here as former head of an international law firm with a dedication to integrity, to the highest moral standards and a belief in participative management. I stand here as a Finance minister who has been tested in times of crisis. I would like to put these skills and experience at work to serve the International Monetary Fund”

‘Rue 89’ a daily platform for commenting the news has a comment on a radio interview with Lagarde still as the French minister of finance with ‘France Inter’ on April 11th this year, where she also has to answer questions by listeners. A pensioned lady comes in the broadcast and explains how she tries to live on 800 Euros a month and succeeds only to cover 15 days with this amount. Comes the answer of Lagrande:

“Le gouvernement a tout a fait conscience de votre problème et c’est pour cela qu’il a décidé d’augmenter de 2% les pensions de minimum vieillesse.” (The government has been completely conscious of your problem and has therefore decided to augment with 2% the minimum elderly pensions)

The commentator on ‘Rue 89’, the economist Jean Matouk, precises in his article (*) the actual government measures, 4,7% augmentation for the minimum elderly income and 2% for the pensions. Matouk tells us in a sarcastic tone also to what it boils down: “16 Euros more pro month. What is she moaning about?”  The next question to Finance Minister Lagarde from radio listeners make her jumps from tens of Euros to milliards, as the support for Greece and other “weak economies” in Europe and its financial consequences are brought in. I will not cite the whole interview here, details are on-line in French, but what is striking, is the correlation between the way the poor pension lady is helped by Lagarde and her world of high finances and the way ‘global economy’ is handled by the same forces.

Christine Lagarde riding the Euro bull in front of the European Parliament Building in Strassbourg while the New York Wall Street bull is waiting her, a symbol of the recovery of the American people from the stock market crash of 1987 by the Italian-American artist Arturo Di Monica, who placed the sculpture on his own initiative at first, later integrated as a city highlight. The charging bull shows in Di Monica's words: "the energy, strength, and unpredictability of the stock market." (**)

“I stand here as a Finance minister who has been tested in times of crisis.” The pitch from Lagarde for the board of directors of the IMF and she did get the job. “Been tested” seems to be the ability of politicians to remain in the saddle during an economic rodeo, which does not mean that the bull she has been riding has been tamed. Alternative forms of domestication are needed and there seem to be no ‘alternative views’ possible with the IMF, neither with the board of directors, nor with their new head Lagarde, let me cite again IMF’s Internal Evaluation Office May 2011 report:

 “researchers noted that IMF research tended to follow a pre-set view with predictable conclusions that did not allow for alternative perspectives.”

It is ‘alternative perspectives’ on economy we need to put an end to orchestrated ‘economic assaults’ that are at the basis of the legal system of our societies and remain thus – most of the times – unpunished

(*) Vivre avec 800 € par mois quand les banques enfument le monde (‘Living on 800 Euros a month while the banks smokes up the world’; there is a double meaning here in ‘enfumer’, one of a smoke screen, the other of something being fucked).

(**) For details on the Wall Street bull of Di Monica see Wikipedia.

Read Full Post »

My morning association reading the news of the release of DSK: Strauss-Kahn and Octave Mirbeau who wrote in the year 1900 the novel ‘Diary of a chambermaid’ (Le Journal d’une femme de chambre) giving voice to a maidservant: “Through her eyes, which perceive the world through keyholes, he shows us the foul-smelling hidden sides of high society, the ‘moral bumps’ of the dominating classes, and the turpitudes of the bourgeois society that he assails. Mirbeau’s story undresses the members of high society of their superficial probity, revealing them in the undergarments of their moral flaws: their hypocrisy and perversions.” (1)

Here we see Strauss-Kanh re-enacting a scene of the novel for filmmaker Bunuel together with Jeanne Moreau, if only DSK had limited himself to shoe-fetishism…


(1) citation from Wikipedia 

Read Full Post »

Older Posts »