Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Colonial history’ Category

Grotesque and hypocrite the new Libyan Government statement on the persecution of the alleged killers of Gaddafi. Stating that these could not have been regular opposition groups and that the new government knows the rules of war… and taking prisoners.

“With regards to Qaddafi, we do not wait for anybody to tell us,” NTC vice chairman Abdel Hafiz Ghoga.

 “We had already launched an investigation. We have issued a code of ethics in handling of prisoners of war. I am sure that was an individual act and not an act of revolutionaries or the national army,” the top interim official said.

 “Whoever is responsible for that (Qaddafi’s killing) will be judged and given a fair trial.”

What a lie, as both NATO and the insurgents – that became the army of the new Libyan government – have thrown tons of munition on any spot they thought Gaddafi would be at a certain moment. A fair trial of Gaddafi has never been on the agenda of neither NATO nor the insurgents, who became the new government. Only the International Criminal Court in The Hague lent itself to suggest that such a trial was a viable option, never protesting in public against the repeated attempted killing of their indicted trial candidates, Gaddafi and his close circle.

Photograph published in The Independent 2011/07/24 with this caption: "Nato planes bomb a Gaddafi compound in Tripoli last month. Air strikes by allied forces have become increasingly ineffective"

NATO and insurgents were out to kill all those months, but failed in spite of all the high tech devices put to the task. Now a few hot heads – which are necessarily part of any insurrectionist forces – finished Gaddafi’s life by hand, and they will be made into culprits, to wash the virtual bloody hands of NATO and the new  government.

Photograph published on the web site of the Daily Mail 2011/10/21 with the following caption: "Celebration: Rebel fighters carry a young man holding what they claim to be the gold-plated gun of Colonel Gaddafi which was taken from him."

It is sad that such distortions of reality  are published in the international press without any direct rebuttal.

Gaddafi should have been put on trial. His murder will hamper any attempt to cleanse Libya of decades of dictatorship.

It is most disturbing to notice that – apparently – distant killing by regular armies using state of the art guided missiles airplanes with remote sensing, and the like, is not conceived as murder and somehow a civil way of getting rid of an adversary, whereas traditional lynching on the spot or firing a gun at a victim at close range is perceived as a barbaric act that can be classified as a crime of war or murder.

—-
Two additional sources that give details on other summary executions of pro-Gaddafi forces  in the same town of Sirte, less in the picture than the person of Gaddafi:
– Media Lens: “Killing Gaddafi” 2011/10/27
– Human Right Watch report on Libya: “Apparent Execution of 53 Gaddafi Supporters” 2011/10/24

Advertisements

Read Full Post »

A picture today in Aljazeera of the Green Square (1) in Tripoli struck me, it had a caption “People gather near a portrait of Gaddafi in Tripoli’s Green Square on Friday, before the explosions [Reuters]”. This news picture showed a huge street painting or print of Gaddafi and what seems to be a dwindling crowd around it. There is a fence around the picture that must be something like 50 by 250 meter in size. On the inside of the fence once sees guards posted at regular intervals. The picture shows Gaddafi in one of his hundreds of outfits, possibly the uniform of an air marshall  he wore when visiting the Italian president Berlusconi in June 2009. On the right side of his uniform jacket Gaddafi wears a gallery of medals and on the left the a photograph has been pinned on his uniform. The photograph shows the martyr of Libyan resistance Omar Mukhtar, the “Lion of the Desert”, on the day before he was hanged by his Italian colonial masters in 1931. A provocative statement for his host Berlusconi, who hugged  him nevertheless as he was about to make some big business deals with the Libyan leader.

The people around the fence at the Green Square in Tripoli in July 2011 look at the picture of this moment of theatrical revenge on the former colonial power, a picture that shows the leader completely, from his golden adorned cap to this shoes, with a saintly light blue glowing aura all around him. If one would not trust the strict editorial rules of Aljazeera and Reuter’s photo agency,  it could have been a photoshopped picture.

This made me think of the frontispiece of the book by Thomas HobbesLeviathan” published in the mid 17th century during the English Civil War, which describes the necessity of a sovereign authority to be accepted by all, to avoid ‘the state of nature’, everybody for themselves, a ‘war of all against all’ (Bellum omnium contra omnes).

For the sake of peace, the people, so did Hobbes argue,  had to make a social contract with an absolute ruler, best in the form of a king. The ruler in 1651 is depicted as an embodiment of ‘the people’. There is a crowd that marches from a landscape into the body of the ruler. The ruler has a sword in one and a crosier s used by priests in the other hand, showing he is in command both of state and church.


The display of the picture of the ruler as if he was a landscape, one could walk in, at the Green Square in Tripoli, has a similar function: Gaddafi as embodiment of the Libyan nation. Only, the aerial photograph unveils that it is but a meagre crowd assembled around their leader. It expresses how the maximum leader has inflated himself disproportionally to the feelings of embodiment by ‘his people’. In mathematical terms one can even speak of an ‘inverse proportionality‘, the more his popularity shrinks, the bigger his pictures.

The 17th century theory of state of Hobbes can still be used today, to understand the prolonged rule of dictators. There is some form of common interest, expressed in a social contract, by the ruler and his subjects. (2) How such a two dimensional state of affairs – ruler and ruled – may become a more diverse structure where more people can participate in the affairs of state, is apparently not well understood. The attempts of outsiders – like the Western coalition forces under NATO command – to kill the ruler have failed until now. Aerial bombing, even under the title of a UN mandate to protect civilians from attacks by their own ruler, are counterproductive. To deliver the idea of democracy to a nation does not work, or at least it takes many generations to wear off the effect of long distance destruction perpetuated by outside forces in one’s own country. (3) Interventionist regime change – as we witness for a few months now – does do little to empower the common people. Meanwhile, the ranks of the opposition forces are more and more filled with former supporters of the Gaddafi regime that try not only to evade the eminent purges after Gaddafi’s downfall, but also are preparing to continue the old rule, hidden under new revolutionary slogans.

The inflated picture on the pavement of the square of revolution in Tripoli of  the dictatorial ruler Gaddafi, serves more than one purpose. It glorifies him and at the same time it shows him as an ancient non-heriditary king who knows his days are counted when he hears the song in the streets: “the king must die“. (4) The ruler as scapegoat to cleanse the history of a nation. The ‘effigy of Gaddafi’  may serve an extra purpose, as a painting to be trampled on by thousands of feet in a direct release of anger , thus avoiding or diminishing the acts of revenge that accompany any change of regime.

———–
(1)  Green Square named so after the Green Revolution coup d’état of Gaddafi in 1969 (Arabic: الساحة الخضراء‎ As Sāḥah āl Ḥaḍrā), also known as Martyrs’ Square (Arabic: Maidan Al Shohdaa‎); a downtown landmark at the bay in the city of Tripoli. Mainly constructed during Italian colonial times. Named Square of Independence during the short lived Libyan monarchy (1951-1969). On February 20th an anti-Gaddafi demonstration took place here, which was harshly suppressed. One source, a mortuary orderly from Tripoli who fled to Tunesia, later told the BBC that he saw hundreds of dead and wounded be brought into the hospital where he worked: “Many young people went to protest in Green Square that day, and I believe almost no-one came back alive that night.”

(2)  This phenomenon is explained in another way one century earlier (1548) – and with more foresight – by Etienne de la Boétie in his “Discours de la servitude volontaire” (The Politics of Obedience: The Discourse of Voluntary Servitude). Boétie notes  that “…the best and most virtuous man would not remain so if he ruled alone…” See also the study of David Lewis Schaefer “Freedom over servitude: Montaigne, La Boétie, and On voluntary servitude”, page 40, partly available at GoogleBooks.

(3) Incendiary carpet bombing of Germany, Japan, Korea, Cambodia, Laos and Vietnam, imprecise precision bombing of Iraq, Afghanistan and Pakistan…

(4) See the famous chapter of Frazer in his book the ‘Golden Bough’: “Kings killed at the end of a fixed term.”

Read Full Post »

‎”Kennis Nederlandse trainers over Kunduz lijkt beperkt” (knowledge of the Dutch trainers about Kunduz seems limited) is the headline of De Volkskrant daily this morning and I imagine how an ignorant Royal Dutch Marechaussee (military police) officer instructs the local Afghan police force: “Look that is how we do it in Holland!”


At the same time I imagine the improbable reversed situation of an Afghan military or police functionary training Dutch police officers at the Dutch Police Academy in Apeldoorn: “Do you understand?  That’s how we do it in Afghanistan!”


Should it be rather the Dutch politicians who need such a training before deciding to send a police training mission to Afghanistan? An impossible proposition almost for sure, because who would determine who would be the Afghan trainers for such a mission in the Netherlands, which fraction of Afghan society would such an instructor represent? Now we are ready to reverse this question and think about who has been selected in the Netherlands to train Afghan policemen. Or, can policing be made in something blank and objective non dependant on local standards and social complexities? I doubt it.

Photograph from: ourmediaindymedia.blogspot.com

Surprisingly the military  mission which is presented to the Dutch public by the government as only a civil-police training mission, has been supported by two opposition parties, D66 (Democrats 1966, a mid course party ) and Groen Links (Green Left, a mishmash of christian, ecologists and former party communists). Dutch peace activists protested in February this year by protecting with their own invented ‘Kurduz Police Force’ the Green Left Congress from Taliban intruders.

A photo documentation can be found here and there is also some apparently uncut video documentation at YouTube. A more formal description of the Dutch police mission to Kurduz in Afghanistan is at the Wereldomroep web site, the world wide broadcasting service of the Netherlands that because of its critical tone is now on the government lists of non-supportive media whose budget will be scrapped.

Read Full Post »

Nasser speaking in Alexandria in 1956... click picture to see movie

A post by my Hungarian friend Attila Ara-Kovacs on Facebook pointing to an article in The Guardian about the youth of Alexandria protecting the new Alexandria Library against looters (“lawless bands of thugs” according to the librarian), did trigger a whole range of associations:

Alexandria, Egypt, Friday, Feb. 4, 2011.

Alexandria the city of popular upheavals for millennia against Roman pagan rule, against Roman christian rule, against French and British imperialists from the landing of Napoleons troops at the beginning of the 19th century to the French and British naval bombardment in 1882 and the Suez War of 1956… at the same time of the rising in Hungary and the Russian invasion. The Egyptians under Nasser where supposedly allies of The Soviet Union in those Cold War days… though Nasser kept local party communist activists neatly in prison.

An ancient obelisks from Alexandria, dating back three millennia, symbol of the all powerful rule of Egyptian pharaohs and – in disrespect of any idea of cultural heritage was given away in 1819 by Muhammad Ali Pasha to thank the Brits – enemies of his enemies for their interference against French Napoleonic occupation. Ali Pasha was a Turk general of Albanian origin of the Ottoman empire who had just declared himself ‘Khedive’ (vice-king) of Egypt and Sudan. The obelisk was taken and shipped  much later from Alexandria and almost lost on its way and can till this day be seen in London at the embankment of the river Thames. Later the Americans also did get their Egyptian obelisk as a gift by the next Egyptian ruler, Isma’il Pasha, in 1877 – the year of the opening of the Suez Canal – who wanted to play the Americans against the now en encroaching powers of France and Britain. This obelisk also came from Alexandria and now stands  in Central Park New York. The French did also get their obelisk from Muhammad Ali Pasha in 1826, this one  was taken from a temple in Luxor, it now stands at Place de la Concorde in Paris.  In a long range view of history, such symbolic gestures of royal gifts to stem imperial strive make sense. Was the founder of the Bibliotheca Alexandrina not one of the generals of another much earlier imperialist, Alexander The Great?

Ptolemaeus (367-283 BC), a Macedonian general, who used the icon of Alexander as a ‘trade mark’ on the coins of his new found Greek kingdom on the soil of Egypt… exploited the split up spoils of Alexanders wars of aggression against other empires, founding yet another one. He named himself pharaoh  and  was also the founder of the most idealised icon  of all libraries the ‘Museon’ with in it a collection of  mainly book-scrolls, later known as  ‘The Bibliotheca Alexandrina’. The new dynasty was expanding over neighbouring countries and held out three centuries to end up as a Roman dependency.

Alexandria has been a most important hub in Mediterranean trade, not only of goods but also a centre where different believe systems both came together and were fighting each other.  Pagans versus Christians and different schools of Christians between each other , while over time Islam took over almost completely and Jewish influence was constant, but marginal.  The history of rulers and upheavals in the town of Alexandria is sheer endless. These associations made me find today a fascinating book on the history of this town by  Christopher Haas “Alexandria in late antiquity: topography and social conflict”,  with several opening chapters freely available on the internet by GoogleBooks.

“The true criminals are the blood suckers… that sucked us dry”, Colonel Nasser is shouting from a balcony in Alexandria just over half a century ago… and I remember the war and the inflamed news of the Cold War  on the radio, from when I was just a boy of 12 years old. The bloodsuckers where the French entrepreneurs that started the construction of the Suez canal and the Brits that were first opposing  this new shipping route – because they had insufficient control of it – but later took over control and endorsed it. Main part of the work was based on Egyptian slave labour (“Egyptian blood ran in the canal before the water of the seas”). Nasser and his rebellious group of young army officers confiscated the Suez Canal in 1956 and send a wave of popular enthusiasm not only through the whole of Egypt, but throughout all of the Arab world. That attempts at canal building and the inclusive slave labour to realize it goes back till the time of the Egyptian pharaohs was left out of the revolutionary rhetorics of that time.

Click picture to see the news reel as a part of a documentary on YouTube

Has Egypt now been colonised by its own ruling class? Or is it only a neo-colonialist conspiracy with Mubarak as a puppet? The last option seems to be the most unreal one… So who are the true criminals now?

It seems that in the end each nation that has freed itself from the shackles of colonialism and even neo-colonialism, has enough exploitive creativity within its own ranks to keep on or recreate whatever forms of group exploitation. What we see is the demise of romantic ‘Third Worldism’, packaged in marxist, leninist, maoist or any other anti-imperialist discourse. The ‘haves’ and ‘have-nots’ may on the level of Gross National products economically by separate areas of the world, but within each territory this two-fold separation is reproduced once again. Each name of a leader we may know or learn during upheavals like the one in Egypt, is like a bastions behind which whole social layers of society who are profiteers and practitioners, hide themselves. The personal power of the Egyptian presidency from Nasser To Sadat en Mubarak may be comparatively speaking huge, a ruler and his or her rule is always carried by several layers of society, kept in a bond of reciprocal dependency.

Is being wealthy always a crime and poorness a virtue? Or can there be some form of creative connection between the classes to level out their differences, because too much wealth can not be consumed alone and needs to be shared. Is that maybe what democracy in Egypt and elsewhere should be about?

Read Full Post »

Een van staatswege gecanoniseerde eenduidige geschiedsrepresentatie is een 19e eeuws idee. Het voorstel voor een nieuw Nederlands Historisch Museum in Arnhem is daarmee een 19e eeuws plan voor de 21e eeuw. Als er iets mis is met het historisch besef in Nederland dan hebben al die honderden al decennialang bestaande musea zich onvoldoende van hun taak gekweten en dienen we eerst uit te zoeken waaraan dat ligt. Een van de belangrijkste knelpunten is volgens mij het ‘huichelhollander’ complex: zich humaanvoelend en vooruitstrevend wanend in weerwil van enkel met de grootste moeite omzeilbare historische gegevens die weinig voedsel kunnen geven aan zoiets als ‘nationale trots’ en daarom verhult worden. De nu bestaande musea dienen eindelijk eens te beginnen om ook de keerzijde van het Hollands heldendom te tonen: de slavenhandel permanent in het Scheepvaart Museum, een aparte zaal over de Oost-Indische slachting en kunstroof op het eiland Lombok in het Rijksmuseum, de ontmaskering van de Batavierenmythe in het Allard Pierson, de gewelddadige aspecten van zowel Christendom als Islam in het Bijbels Museum, waarom Nederland de meeste Joden verloor in het Joods Historisch Museum en het Paleis Soestdijk met 2x de geschiedenis van de Oranjes: in monarchistisch en republikeins perspectief. – Ad Libitum. Kortom, geschiedenis als meervoudige waarheid. Geschiedenis die doet twijfelen. Geschiedenis als aanzet tot zelfstandig denken en handelen. Er zullen heel wat mensen zijn die dat weer ‘een tautologische stelling’ zullen vinden, geschiedenis kan immers enkel meervoudig zijn, maar… probeer dat de initiatiefnemers voor het aankweken van een ‘nieuw nationaal besef’ in de Lage Landen maar eens uit te leggen.

Aankomst der Batavieren in Nederland

klik plaat voor grotere versie

Read Full Post »

Uruzgan was de “Vijfde Politionele Actie” van Nederland in Azië. ‘Politionele Actie’ een Hollands eufemisme om het werkelijke imperiale streven van de inzet van Nederlandse troepen te verhullen: Pogingen eerst om het koloniale rijk in Den Oost te behouden: de Indonesische eilanden en Nieuw Guinea. “Politionele acties” 1 en 2 van 1947 tot 1949 op Java en Sumatra met inzet van vrijwilligers later ook dienstplichtigen; nummer 3 was de koude anti-comunistische Korea Oorlog 1950-1953 met uitzending van soldatenvrijwilligers; nummer 4 Nieuw Guinea 1959-1961 waarbij dienstplichtigen gedwongen werden deel te nemen in een krampachtige poging dit strategisch gelegen mineraalrijke eilandsdeel voor het Koninkrijk der Nederlanden te behouden. Laatste in dit rijtje is het eveneens grondstofrijke Afghanistan met inzet van beroepssoldaten, de VIJFDE NEDERLANDSE POLITIONELE ACTIE IN AZIë, die in NAVO-jargon ‘Task Force Uruzgan‘ genoemd wordt.

Traditiegetrouw wordt iedere beëindiging van zulk een typische Hollandse ‘politionele actie’ met stille trom gevierd en rest enkel nog de nazorg van de familieleden van de omgekomen Nederlandse militairen en de getraumatiseerde soldaten die het overleefd hebben. Zij kunnen – hier ten lande-  op meer begrip rekenen, dan de even getraumatiseerde achterblijvende Afghanen. Jammer genoeg moeten de laatsten bij hun eventuele reisplannen, om-er-even-uit-te-zijn, rekening houden met deze, op de website van de Partij Voor de Vrijheid te vinden, reisbeperking: “Invoering quotum asielzoekers van maximaal 5.000 per jaar, opvang in eigen regio.”

Deze recente cartoon is - heel verrassend - op de officiële Nederlandse geschiedenis canon web site te vinden die anders weinig uitblinkt in het kritisch weergeven van het Hollands koloniaal verleden. In mijn hoofd zie ik vrijwel dezelfde prent met twee Hollandse dienders tegen een bergachtige achtergrond, één van de mannen op het bankje heeft een Afghaanse muts en de rechtse bromsnor zegt: "... zitten we een beetje de Taliban te spelen soms?." Klik cartoon om het canon-venster te zien....

Het wachten is nu op de lange en vertraagde  nasleep met details en cijfers over het totale aantal doden en andere slachtoffers van deze “vredesmissie” – ongeacht of zij nu het stempel Taliban of niet opgedrukt gekregen hebben. Nu de ingebedde journalisten met ander werk uitgescheept gaan worden, zal met het verloop van de tijd het nog verzwegene alsnog gaan spreken. Weer “een venster in de nationale geschiedenis canon” erbij waarvan het gordijn nog opgeschoven moet worden.

Read Full Post »

Lokjoden, lokhomo’s, als jood of als homo verklede politie-agent-provocateurs die hierdoor aangetrokken joden- en potenrammers in de kraag gaan grijpen. Recente  voorstellen (*) voor Amsterdam met positieve discriminatie als doel, maar in mijn visie zijn het middelen die het doel in de verkeerde richting voorbijstreven. Ook zwaardere straffen voor geweld tegen homo’s behoren mijns inziens tot de categorie van middelen die niet in overeenstemming zijn met het uiteindelijke doel: gelijkwaardigheid van alle mensen. Dat gaat ook op als er gestraft moet worden.

Marcouch wil dat de politie daadkrachtig optreedt tegen daders van antisemitisch geweld. "Ik vind dat je alles moet doen om die etters, die kwelgeesten, die criminelen te pakken." De PvdA'er reageert hiermee op berichten dat joden in sommige Amsterdamse stadsdelen zich niet meer veilig voelen op straat met een keppeltje op. Klik beeld voor link naar artikel op de web site van Amsterdamse lokale televisie AT5.

Ooit waren uiterlijke kenmerken van het tot een maatschappelijke groep behoren van overheidswege opgelegd. Het koloniale bewind van de Hollanders hield – bijvoorbeeld – middels strenge kledingvoorschriften controle over miljoenen onderdanen in Oost-Indië. Inlander, Chinees, Indo en raszuivere Hollanders konden zo keurig op geruime afstand onderscheiden worden door hun kleding en daarmee gemakkelijker in het gelid gehouden worden. Apartheid is niet voor niets een Hollands woord en ergens dringt dit  uiterlijk en ruimtelijk gescheiden houden van religies, rassen, klassen  en standen, voortdurend in de ‘vaderlandsche’ geschiedenis door: van half verborgen schuilkerken voor niet staats-protestante christenen, tot stegen en sloppen voor de armen net even apart van de grachtenhuizen voor de rijken, van bewaakte asociale dorpen in Amsterdam-Noord tot burgerwijken in oud-Zuid. Segregatie ook in het huidige Amsterdam van Buitenveldert tot Bijlmer, van Grachtegordel tot De Baarsjes.

De relatieve onzichtbaarheid – op straat – van het tot een gemeenschap behoren, in de moderne verstedelijkte samenleving wens ik als een emancipatie te zien. De tegenbeweging met haarbedekking voor vrouwen en geloofsduidende hoedjes en petjes voor mannen lijkt gelijke tred te houden met ander uniformgedrag van neo-punkers tot oranjefans. Als de lokale politie hier zich nu opzichtig als homoachtige homo of  joodachtige jood gaat verkleden om, met deze stereotypen een stereotype reactie uit te lokken, bij een doelgroep die door de vele bestraffend wijzende Hollandse vingers in hun ghetto gehouden worden (de Marokkaanse jongeren), dan vind ik dat een handelen dat van een onbeschrijfelijk gebrek aan inzicht getuigt. Uitlokking genereert en bevestigt geweld. Dat dit soort onbezonnen voorstellen ook nog eens een functie van populariteit bevorderende maatregelen voor bepaalde politici hebben maakt het nog eens te meer kwalijk.

Verbetering van hoe wij met elkaar omgaan is niet met dit soort ‘stereotype hypes’ gediend. We kennen de overgeleverde slogans: ‘ze moeten wel met hun poten van onze rot-joden afblijven’ en een enigszins positief bedoeld ‘onze rot-marokkanen’ bestaat ook al enige jaren (uitspraak toebedeeld aan Pim Fortuyn, die er – anders dan Wilders – bij zei dat het daarom ook “ons probleem” was); zo dient een ieder ook met zijn poten van onze ‘rot-poten’ af te blijven. Maar zulke op een gespleten karakter wijzende half-goedbedoelde-leuzen waren en zijn onvoldoende.

Het zijn ‘onze rot-Hollanders’ die maar niet in het reine wensen te komen met hun eigen ‘rot-geschiedenis’ die deel van het probleem zijn, maar het niet van zichzelf willen weten. Als nu eens in plaats van de oranje gekleurde ‘fata morgana’s’ van nationalistische geschiedenis interpretaties en het “Nederland kan het weer! Die VOC mentaliteit…” (Balkenende, 2006), een omslag in het begrijpen van het verleden van dit land zou plaats vinden, dan was daarmee tevens een basis gelegd voor een andere opvoeding en scholing van ‘onze jeugd’, ongeacht hun af- en herkomst. Als de ‘huichelhollander’ het onaangenaam verleden gemaakt door vorige generaties – waarvoor hij/zij zelf niet verantwoordelijk gehouden kan worden – gewoon onder ogen zou zien en dit onverbloemd voor zichzelf en aan de jeugd duidelijk zou weten te maken, dan komt er ruimte voor een mentaliteitsomslag. Leren, uitleggen, begrijpen, hoe joden en homo’s hier in de loop van de geschiedenis in de de verdrukking zijn gekomen, tot aan de onaangename details van registratie, concentratie en deportatie van de meeste Nederlandse joden met medewerking van Nederlandse autoriteiten en joodse notabelen die dachten het onheil te kunnen keren, tijdens de Duitse bezetting. Onder ogen zien hoe de eerste generatie na-oorlogse gastarbeiders hier binnengehaald werden op vrijwel gelijk wijze als de Chinese, Javaanse en Hindoestaanse ‘koelies’ in de nadagen van het Nederlands koloniaal stelsel naar Suriname werden gehaald. Arbeiders die hier decennialang bijgedragen hebben aan de groeiende welvaart en waarvan werkgevers en autoriteiten dachten dat ze even onopvallend als ze binnengehaald werden wel weer zouden verdwijnen. Ik zie nog voor mijn ogen de spandoeken van gastarbeiders-demonstraties op het einde van de zeventiger jaren toen de conjunctuur langzamerhand terug begon te lopen met leuzen als “Wij willen werken”, iets wat Geert Wilders (1963-) geweten had kunnen hebben als hij als tiener zijn ogen had opengehouden.

"Hoe het begon, de vele gezichten van Marokkaans Nederland", een reeks documentaires van de NOS waarin een onthullende oude Polygoon reportage uit 1969 over het ronselen van arbeiders op contract door de Nederlandse regering in Marokko is te zien... de hele serie zou vast onderdeel dienen te zijn van de geschiedenisles op Nederlandse middelbare scholen. Klik plaat om naar de on-line versie van deze videos te gaan.

Als ook de vensters van de ‘national geschiedenis canon‘ vermeerderd worden en de versluierende vitrages weggetrokken worden, opdat massamoord, slavenhandel en tal van vormen van koloniale exploitatie en lokale uitbuiting in zijn volle omvang begrepen kunnen worden, dan is dat de voedingsbodem waarop het zaad van een minder gewelddadige samenleving gezaaid kan worden, waarmee jonge generaties Marokkanen en wie er nog meer behoefte aan hebben tot andere gedachten gebracht kunnen worden. Daarmee en daardoor wordt een leraar – van lagere school tot MBO – in staat gesteld om de Holocaust in een begrijpelijk geheel van gebeurtenissen te plaatsen; dan kan ook de complexe geschiedenis van de Maghreb, de Arabische veroveringstochten, het Ottomaanse rijk, het Franse en Spaanse kolonialisme, de regionale tegenstellingen en het ontstaan van het conflict in het huidige Midden Oosten, begrijpbaar en bespreekbaar gemaakt worden. Ook hier is veel onverkwikkelijks te melden niet enkel ov er de vestiging van de staat Israel en onteigening en ontheemding van de Palestijnen, maar eveneens de tumulteuse Noord-Afrikaanse geschiedenis. Ook daar ligt er een verhullende sluier over het verleden.

Wie de tentoonstellingsagenda van de laatste vier decennia van het Amsterdamse Joods Historisch museum en het Amsterdams Historisch Museum (AHM) kent, weet dat deze door de gemeente gesteunde culturele en educatieve instellingen niet of nauwelijks bij machte geweest zijn om  bovengeschetste onderwerpen tot het centrum van een kritisch debat te maken (buiten de uitzondering die gemaakt kan worden voor het onderwerp van homoseksualiteit in het AHM). Met name het Joods Historisch Museum is de grote afwezige als het gaat om deelname aan een bestaand maatschappelijk debat bij de keuze van haar tentoonstellingen. Waarom niet het anti-joodse sentiment  bij (een deel van) de Marokkaanse jeugd tot een museum-presentatie of project gemaakt?  Waarom is de tragedie van Amsterdam, de constructie van het joodse ghetto, de bureaucratie van de Joodse Raad en het falen van het verzet ertegen niet ter lering en als waarschuwing, in een permanente opstelling in meerdere talen, te zien in dit museum, een verhaal dat dieper graaft en verder durft te gaan dan dat wat nu in het toeristisch lokkertje van het Anne Frankhuis aan verhullen verhaal te zien is?

Een tastbaar monument voor eigen historisch onvermogen zou deze stad sieren. Dat is pas dapper. Daarmee en daardoor valt uit het verleden te leren. Niet het sprookje over ‘Amsterdam die tolerante stad’ die nooit bestaan heeft. Zulk een zelfkritische presentatie zal iedereen zo ver uit de eigen tent weten te lokken dat we elkaar weer recht in de ogen kunnen kijken en op voet van gelijkheid met elkaar over heden en verleden kunnen spreken. Dat is geen politie en justitie taak, dat is een culturele taak, het wordt tijd voor  voor LOKHOLLANDERS TEGEN GEWELD met acties  ter verlokking van de Marokkaanse en alle andere jeugd.

Een reeks iconen met stereotypen, waarvan ik de precieze bron nog niet heb kunnen vinden, maar waarbij het vrijwel zeker gaat om 'teenagers stereotypen'. Het zou goed zijn als een jong talent eens in dergelijke reeks van stereo-typen voor Nederland/Amsterdam zou maken. Vereenvoudigde, schematische beelden zoals die nu bij teenagers bestaan. De benoeming van Marokkaanse jongeren en dan met name Marokkaanse jongens als 'straat-terroristen' (Wilders, 2009/210) is op zich net zo'n stereotype.

====
(*) Recente voorstellen lokhomo’s en lokjoden  info & links:

http://www.parool.nl/parool/nl/5/POLITIEK/article/detail/300523/2010/06/21/Asscher-voelt-voor-inzet-lok-Joden.dhtml

– Omdat dit artikel in de Elsevier van 19 juni2010 enkel gedeeltelijk on-line staat, citeer ik hier in extenso de formulering van René van Rijckevorsel (plaatsvervangend hoofdredacteur van Elsevier) “Is geweld tegen joden en homo’s soms normaal?.”  Voor mij getuigt de hieronder gevoerde redeneertrant van een te nauwe focus op een deelprobleem, waarbij dan weer een deeloplossing aangedragen wordt, die meer problemen zal veroorzaken dan oplossen. Dit terwijl de onderliggende fundamentele vraag onbeantwoord blijft, wat dan wel de Nederlandse samenleving is, waaraan als buitenstaanders voelende en behandelde groepen, aangepast dienen te worden. Mij bekruipt een huiver ook door het geciteerde taalgebruik van de heer Marcouch: “Deze jongens hebben een speciale behandeling nodig. Ze moeten geknipt en geschoren worden, voordat ze weer op straat staan.”

"Moffenhoer" behandeling van een vrouw met een Duits liefje op 8 mei 1945 in Amsterdam: kaalgeknipt en geschoren en met pek ingesmeerd en gedwongen voor de foto de Hitlergroet te brengen. Een voorbeeld van hoe snel bij een machts- en rolomdraaiing de strafhandeling verwordt tot een spiegelbeeld van wat verafschuwd werd..

“Geknipt en geschoren”, voor mij zijn dat een hele reeks beelden: ‘bijltjesdag’ waarbij een niet geheel koshere menigte de liefjes van Duitse soldaten op straat kaalscheren; militair geleide heropvoedingsgestichten voor straatbengels zoals beschreven in de jeugdromans van  ‘Pietje Bel’ tot ‘Willem Roorda’; dorpsgerichten op het Italiaanse platteland in de zestiger jaren waar hippies (cappelloni) de haren afgeknipt  werden… Zulke beelden vliegen zo snel door je hoofd en laten zich zo traag opschrijven en lezen, dat ik nu verder René van Rijckevorsel aan het woord laat:

“Verontwaardiging
Terwijl Geert Wilders door heel politiek correct Nederland wordt gekapitteld voor zijn generieke opvattingen en ongenuanceerde uitlatingen over moslims, is er relatief weinig publieke verontwaardiging over de wijze waarop jonge Marokkaanse Nederlanders in de publieke ruimte redelijk ongestoord hun antisemitisme kunnen botvieren.

Maar wat Marokkaanse Nederlanders denken en zeggen over joden, gaat nog een tandje verder dan wat Wilders beweert over moslims. Overigens heeft die nooit gezegd dat álle moslims Nederland uit moeten, zoals tegenstanders zijn woorden uitleggen, hij had het over criminele moslims en ‘straatterroristen’ met dubbele nationaliteit.

Vinexwijk
Niet alleen joodse Nederlanders hebben het steeds zwaarder te verduren. Het is met de dag onveiliger om ostentatief als homo over straat te gaan in wat ooit de ‘gay capital of the world’ was. Of om als homostel in vinexwijk de Leidsche Rijn in Utrecht te wonen. Twee mannen zijn er uit hun koophuis getreiterd door Marokkaanse jeugd. Er is nog niemand gearresteerd, omdat er niet genoeg bewijs is, aldus burgemeester Aleid Wolfsen (PvdA).

De onrust over het toenemende anti-homogeweld leidde afgelopen zondag tot een spontaan protest bij het homomonument in de schaduw van de Amsterdamse Westertoren. In aanwezigheid van het nieuwe PvdA-Kamerlid Ahmed Marcouch kwamen honderden demonstranten bijeen.

Behandeling
Marcouch wond er geen doekjes om: ‘Deze jongens hebben een speciale behandeling nodig. Ze moeten geknipt en geschoren worden, voordat ze weer op straat staan.’ Hij wees erop dat er geen hek om Nederland staat, daarbij degenen aansprekend die de vrijheid en tolerantie blijkbaar niet kunnen verdragen. Later in de week bepleitte hij zelfs het inzetten van ‘lokjoden’.”

bron = http://www.elsevier.nl/web/Opinie/Commentaren/268375/Is-geweld-tegen-joden-en-homos-soms-normaal.htm#

Read Full Post »

Older Posts »