Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Amsterdam World Village’ Category

Read Full Post »

Gay Pride 2012, who is next to come out?  The Dutch army and the National Bank (DNB) are only a few official institutions that participate with a boat of their own in the yearly Canal Parade of Gay Pride Amsterdam. The museum and cultural sector is presented with their own boat (Amsterdam Museum | Bijbels Museum | De Nieuwe Kerk Amsterdam | EYE/Filmmuseum | FOAM | Hermitage Amsterdam | Het Concertgebouw | Het Nationale Ballet | Joods Historisch Museum | Koninklijk Concertgebouworkest | Museum Van Loon | Nationaal Historisch Museum | Nederlands Bureau voor Toerisme en Congressen | Nederlands Philharmonisch Orkest | Ons’ Lieve Heer op Solder | Rijksmuseum | Scheepvaartmuseum | Stedelijk Museum | Tassenmuseum Hendrikje | Tropenmuseum | Van Gogh Museum) a never ending list. Even the government has their own (contested) boat – though the prime minister – Rutte – choose to profile himself at a more straight mass party around the corner on the same day as the Canal Parade: ‘Dance Valley’ . A Dutch Hindu boat was a newcomer this year following the trend of Christian, Islam and Jewish gay representation, during an event that seems to aim at embracing ‘the whole’ of Dutch society. But certain key sectors of the Netherlands keep ‘missing the emancipation boat’, fail the institutionalised ‘coming out’: Dutch football business, the Dutch Royal House of Orange (and they have several nice boats ready to take part) and a boat of a section of this society that is thought to consist mainly of macho heteros, the Dutch Mafia. Here is an underworld that should be targeted, stimulated to ‘come out of their closets’. One can already enjoy the vision of a ‘parade of sails’ of hash and cocaine boats chaperoned by armoured speedboats, with the crew dressed in proper t-shirts and sunglassed criminals with their water-pistols doing ‘bang, bang, bang’.

Read Full Post »



Kop van Het Parool vandaag: “Amsterdam Museum, zonder Historisch.”

Dat beweer ik nu al weer geruime tijd: “die ‘H’ in de naam van het ‘Amsterdams Historisch Museum’ is een letter en een woord teveel. Een museum dat niet langer in staat is het verleden steeds weer kritisch te hereiken (*), mag zich geen ‘Historisch’ Museum noemen, maar verwordt tot een uitstalkast van oude voorwerpen die als enig doel hebben om genoeg pannenkoeken en prentbriefkaarten te verkopen middels de museumkantine en -winkel, om de ‘oudheidkamers’ tussen Kalverstraat en Nieuwe Zijds draaiende te houden.

Vanaf januari wordt het ‘AHM’ dus kortweg ‘AM’ en dat past perfect in de looproute van ‘de toeristische trekpleisters op het zere verleden’, van Anne Frankhuis en Madame Tussaud, tot Rembrandthuis en een ander museum – dat gezien haar tentoonstellingsbeleid van de afgelopen decennia – wellicht ook het recht op die letter ‘H’ dreigt te verliezen, Het Joods Historisch Museum aan het Jonas Daniel Meijerplein (**).  Als we de trekpleisterroute vervolgen en de brug bij de Weesperstraat oversteken en langs het voormalig ouden van dagen huis het Amstelhof lopen is er nog een museum dat de letter ‘H’ al bij haar openingstentoonstelling heeft moeten inleveren: de ‘Ermitage aan de Amstel’, met haar kritiekloos etaleren van de pronkstukken van het door lijfeigenen rijk geworden geslacht van de  Romanovs met vermijding van het historisch verband tussen het autocratisch tsarisme en het daaruit voortgekomen Sovjetbewind. Niet voor niets was zowel Koningin Beatrix als President Dmitry Medvedev bij de opening (met in het gevolg ook nog de toenmalige CEO van de Koninklijke Shell Jeroen van der Veer die de gelegenheid aangreep om een nieuwe deal over olievelden in Siberië aan te kaarten).

Ook het  bijna doodgeboren ‘Nationaal Historisch Museum’ dat zich  vanaf  januari 2011 – eveneens in Amsterdam – schuil gaat houden in een kerk aan de Sint Anthoniesbreestraat dreigt het zonder ‘H’ te moeten stellen, omdat het bij decreet vastgestelde aantal vensters op de nationale geschiedeniscanon, nauwelijks binnen de eerdere genoemde definitie  van het bijvoeglijke naamwoord ‘historisch’  te vatten is: ‘het verleden steeds weer kritisch hereiken’. ‘Nationaal Museum; is korter en dekt ook beter de door voormalig SP kamerlid Jan Marijnissen geformuleerde taakstelling van het bevorderen van een ‘neo-nationaalbewustzijn’ (***).

Duidt dit jongste gebeuren  op een ware trend van onthistorisering van musea, zeker nu er van regeringswege verklaard is dat musea met onvoldoende bezoekersaantallen niet langer op rijkssteun mogen rekenen? Hebben ‘de succesvolle managers’ het niet al lang overgenomen van ‘de studieuze wetenschappers’ in de directiekamers van onze lokale en nationale erfgoedinstellingen? Een tentoonstellingsbeleid gericht op ‘kassakrakers’ ligt in het verschiet, waarbij de ‘de historie’ zeker overleven zal, zij het uit het zicht, in goed verborgen ‘schuilmusea’.


(*) …zoals met de éénzijdig royalistische Oranjetentoonstelling van scheidend directrice Pauline Kruseman (nu nog Vicevoorzitter Raad van Toezicht Nationaal Historisch Museum);  ‘Theater na Tomaat’ een buitenshuis samengestelde, slordige tentoonstelling, waarbij zelfs het jongste verleden onvoldoende bestudeerd was en onbestaande verbanden als historische feiten gepresenteerd werden (zie een meer feitelijke beschrijving op mijn web site); de viering van “Vier eeuwen vriendschap” tussen Amsterdam en New York met totale verwaarlozing van zowel het weinig succesvolle en ook gewelddadige kortstondige Hollandse bewind aldaar en met een algeheel negeren van de revolutionaire ideeën van de 17e eeuwse Amsterdammer Franciscus van den Enden en zijn utopische visie voor een nieuwe volksplanting op de plek die later New York is gaan heten: “Kort Verhael van Nieuw-Nederlant” (1662). Dit laatste is wel de allergrootste gemiste kans van een museum in jaren, om zo’n hinderlijk ‘zoveel eeuwen’  jubileum niet aan te grijpen om een onderbelicht deel van de geschiedenis onder de aandacht te brengen. [n.b. Wim Klever heeft verschillende teksten van Francsicus van den Enden opnieuw bezorgd en van commentaar voorzien]

(**) …het Joods Historisch Museum ziet het niet als haar taak om de lokaal pijnlijke geschiedenis van de efficiënt georganiseerde deportatie van Joden vanuit Amsterdam pregnant in beeld te brengen (de beruchte Gemeentelijke planningskaart voor het Joodse Ghetto van Amsterdam hangt wonderlijk genoeg verderop in Het Verzetsmuseum). Museumprojecten die jonge generaties Amsterdammers kunnen helpen om een ander inzicht te geven in de geschiedenis van het Jodendom en hun vervolging worden node gemist. Wat steeds ontbreekt bij het vormen van een eigen inzicht is de onaangename geschiedenis van de medewerking – van zowel Nederlandse autoriteiten als vertegenwoordigers van de Amsterdamse Joodse gemeenschap – aan de deportaties. Zo’n  zelfkritische historische benadering is een voorwaarde om een beter debat over het huidige door oppervlakkige argumenten gestuurde anti-semitisme mogelijk te maken.

(***) Jan Marijnissen: “Een volk zonder geschiedenis bestaat niet. Elk volk, ook het Nederlandse volk, heeft dus een geschiedenis. De hedendaagse verwarring over onze morele, culturele en politieke identiteit vindt voor een deel haar verklaring in het ontbreken van historisch besef in brede lagen van de bevolking.” Voor eerder commentaar op het 19e eeuwse idee van een ‘Nationaal Historisch Museum’ aan het begin van de 21e eeuw zie mijn post “Good news: plan for new National Historical Museum of the Netherlands cancelled” op dit blog.

Read Full Post »


Uitglijden = to slip and modern Dutch society always eager for making a big bug without showing any courtesy is at its merciless best these days with regular snowfall.

The main shopping arcade street, Kalverstraat – good for a turn over of many millions these holy consuming days – has a parade of hundred thousands of unstable tripping shoes as not a penny is invested in doing anything about the slippery mass on the pavement.

One may observe fragile older people making their unescorted foray for their daily milk and bread up the slippery stairs of the biggest luxurious supermarkets of Albert Heijn in the inner town (because often that are the only shops left in the area), with the multinational food chain not making any effort to help these customers, handicapped by the uncommon weather conditions…

This is turning a ‘happy white christmas’ into ‘a white terror’ for those who have come to an age where a slip will not be followed by getting up again for a long while… The Netherlands stronghold of discourtesy. The Netherlands paradise of eager egoists.

Whereby an extra stimulus for falling is offered by the polished expensive natural stone surfaces in these fashionable shops which have never been tested in such thousands of wet shoes entering conditions. My guess is that architects nowadays do not know anymore about the need of a good grip of a shoe sole on pavement and floors… and liability because of neglect of shopkeepers or municipality in such circumstances is hardly a known phenomenon in the Low Countries.

Read Full Post »


Asphalt-Art in the Dutch dunes at Wassenaarseslag picture taken summer 2010: flames have burned this schablone of peaceful walking into the hot asphalt of the meandering road to the beach, to put everybody in their own protected trajectory: pedestrians and bicycles alike, both having joint access to this path.

As with all pictures there is a new reading of the image, not at all intended by its designers – say three or four decades ago. The new reading = pedophilia… this because yet another case came up of a man misusing his position in a children care center in Amsterdam. This time it is not the Catholic Church… so they must be a tiny bit happy in the Dutch bishops rooms and Rome…about the latest news  it is not only “us” misbehaving.

Yes indeed, effects of human desire can be as bad as that and as nice as if in heaven…. Little nude angels are haunting churches and museum walls alike all over Europe for centuries, but innocence has always been hard to protect here on earth. If the sensational news coverage of such criminal behaviour – as now in Amsterdam case – will have any positive effective can be doubted.

How do societies deal with deviance in general? How do they deal with sexual deviance? Children can be endangered both at home and in any institution. We should be so honest at least to recognise such a fact. Maybe we lack time and interest in studying and getting to know our own human behaviour in all its manifestations… Maybe we are too childish to prevent child abuse.

Tuesday December 14th. 2010

click picture to go to Volkskrant web page with this article....

‎”Men and child nurseries a charged combination” is a heading of the Dutch daily “De Volkskrant” today. A comment on a recent case of child abuse by a man working as a child care taker. Gender discrimination is unsubtle introduced by a journalism that tries to wip up an exception to such an extant that it seems to have become the rule.

Bygone are the days of gender emancipation, like the White Childrfen Plan (witte kinderenplan) born from the Amsterdam Provo movment in the mid sixties. I was one of the parents volunteering one or two mornings a week to care for our children in the creche in the Keizersstraat. Later this volunteer roulating system has been taken over by a man, Siem, who has been a fantastic child care taker for several decades (Siem died a few years ago at a too young age)…

The proposed solutions for controlling deviant behaviour now-a-days tend to be of the same order: screening, video cameras, databases. The absurd end of such a pedo-fear driven policy line would be ‘in vitro’ conception of children and gender and age apartheid.

Read Full Post »

laten we een wandeling maken door Amsterdam
het over marihuana hebben
de avond spreidt zachtjes de gesprekken uit
de avond omsnoert stevig de blikken

laten wij ons haasten om naar de jazz van de regen te luisteren
in het ‘Alto’ van nachtelijk Amsterdam
ouderwets met zijn tweeën bij de schoorsteen
zonder liefdesverklaring… dat voor

de noot regen
vloeide samen met de noot jazz
tot de compositie van nachtelijke extase
de noot regen
haalde de gril van de snaar er tot het uiterste uit
om de toonladder ‘wij’ te spelen

laatste versie van de visualisatie van het gedicht…klik beeld voor grotere weergave

Vanmorgen vond ik in mijn brievenbus het Tijdschrift voor Slavische Literatuur van oktober/november 2010, eenvoudig uitgeven, altijd met verfijnde inhoud en deze keer trof mij het werk van de in Amsterdam wonende Russische dichteres Ljoedmila Chodynskaja (Людмила Ходынская) met een inleiding van Denis Ioffe in een vertaling van Willem Weststeijn. De stad waar ik woon, gezien en gevoeld door onNederlandse ogen en andere zintuigen, heeft mij altijd aangetrokken, omdat ik vaak moeite heb deze stad nog met een blik zonder oordelend weten te kunnen zien. Als lezer van de ervaring van een ander, kan ik mij op deze wijze weer een eigen beeld van de stad Amsterdam maken. Tijdens het lezen kwam mij een recente – onbeduidende – foto die ik op een late avondwandeling maakte in gedachte, zo’n foto waarbij de sfeer van het moment je omarmt en tegelijk vervliegt als je dat met een camera probeert te vangen…


…en met een paar Google Image zoektochtjes en Photoshop-handelingen vloeiden enkele – wellicht al te letterlijke – beeldassociaties daar doorheen. Het eerste probeersel staat hieronder en kreeg direct al de zelf-dis-qualificatie ‘kitsch’ door de erotische suggesties van het gedicht middels het gezicht van een genietende dame en het teveel aan andere toegevoegde beeldelementen. Het bekende probleem van het dupliceren van wat in de tekst staat met beeld, alsook het onvermogen van beeld om de werking van poëzie te imiteren. Picturale bouwstenen laten zich niet volgens dezelfde principes als woorden stapelen: avondbeeld van de Amsterdamse grachten + silhouette van hand in hand wandelend stel + gesolariseerd beeld van een marihuanaplant + door ritmische muziek gestuurde lichtpatronen + vrouwengezicht tijdens het bedrijven van de liefde (eigenlijk een pornografisch beeldcliché). Dit alles bij elkaar leverde onderstaande soeppige prent op.


Hieronder de vereenvoudigde latere versie…. direct onder het gedicht staat steeds de laatste versie. Klik platen voor groeter beeld.

Bij al de mogelijkheden die de elektronische montage en collage te bieden heeft  is het zo dat – gelijk aan muziek en poëzie – de suggestieve ruimte tussen de klanken, tussen de door woorden opgeroepen beelden – het doelbewust weggelatene – even belangrijk is als dat wat aan beeld ingebracht wordt. De selectie gevolgd door de deselectie. Theoretisch gesproken weet ik het al lang, het gaat meer om de opgeroepen persoonlijk gemaakte (idiosyncratische) associaties met een tekst dan om de verdubbeling van het geschrevene en gelezene, zoals bij de toelichtende tekening, de illustratie, de al te letterlijke ‘ licht werpende verduidelijking’. Daar waar ik mij een associatief beeld wenste ben ik geëindigd met een illustratief beeld. Het resultaat van mijn oefening om dat wat met een mooi woord ‘psychogeografische  visualisering’ genoemd kan worden, toe te passen op een gedicht van Ljoedmila Chodynskaja blijft onbevredigend. In eerdere visualisatie-studies van teksten van anderen, gebruikte ik meestal niet een rechthoekig kader, maar een perspectivische bol, zoals in de studie van de ‘literaire pyschogeografie’ van Edo Tokyo. De vertekening van de (glazen) bol, geeft in zijn vorm al aan dat het om een ‘reflectie’ en niet om een ‘projectie’ gaat. Wellicht moet ik die methode ook voor dit gedicht proberen toe te passen. Jammer genoeg is mijn camera met een vissenoog lens kapot en zal ik het door middel van een meetkundige vervorming met gebruik van software moeten proberen. Dat is voor later. Eventuele resultaten zal ik toevoegen aan deze zelfde ‘posting’ op dit blog (via Comments RSS functie button – die enkel zichtbaar is  als er één enkele post bekeken wordt – kunt u toevoegingen laten signaleren). Degene die zich geroepen voelt het zelf anders en/of beter te doen…. aarzel niet, files kunnen naar info@imaginarymuseum.org.

Hieronder documenteer ik de visualisatie-oefening, iets wat ik eigenlijk nooit doe, dit om de redeneringen tijdens het maken van beeld – die anders in het hoofd blijven – nu eens met woorden proberen weer te geven:

[Zondagavond 7 november: Toch nog het element uit het gedicht van de snaar erbij gestopt… heel letterlijk iemand die jazz gitaar speelt “haalde de gril van de snaar er tot het uiterste uit”.  Elegante handen die de snaren beroeren en vrouwelijke rondingen, ook weer zulke onontkoombare beeldassociaties.


[Maandag 8 november tijdens een koffiepauze: Het hand in hand wandelen silhouet blijft een irritant ‘banaal’ element, ondanks de lichte transparantie met de achtergrond. Wat maakt iets ‘banaal’ is dan de vraag, die beantwoord moet worden. Het tussendoor onderzoek gaat verder tj.]

[Maandag 8 november in de vroege avond: het silhouet zag er ‘banaal’ uit door de houterigheid van de vereenvoudigde uitsnede. De linker figuur meer uit het beeld geplaatst waardoor het afwijkend perspectief van deze ingeplakte figuren minder zichtbaar is; iets transparanter gemaakt en wat in kleur verschoven ten opzichte van de doorschijnende achtergrond. De golflijn van de gitaar komt er nu mooi doorheen en verbindt de hand in han d wandelaars met het gitaarspel; dat effect wat versterkt door het contrast van de beeldlaag met het bespelen van de gitaar wat te verhogen.]

Voorbeeld van een psycho-geografische visualisatie van een passage uit NATSUME Soseki (1867-1916) zijn roman "Sanshiro" (het meertje op de campus van Tokyo University is later naar de schrijver genoemd) Klik plaat voor grotere versie....

Read Full Post »

In het Parool van vandaag staat een stukje “Is één Jordaanfestival niet genoeg?” over de stammenstrijd der Jordanezen en hoe twee festivals  die het nooit zo bestaande verleden van deze roemrijke buurt in herinnering denken te roepen elkaar op leven en brood beconcurreren om wie het meest lawaai mag gaan maken.

De stekker eruit! Dat lost alles op…. gewoon autistisch en akoestisch blèren voor wie er lol in heeft en er  vlakbij omheen gaan staan. Vooruit een accordeon maakt genoeg geluid en “als je niet genoeg stem heb dan doe je het maar voor je eige onder de doesj” Het is de bulderboks, het is de ritmeboks en de elektriese dreunkasten die er een probleem van maken… Terug naar de wortel van de Jordaan en als je zonodig een podium nodig hebt neem dan een stijfselkissie om op te staan. Nog beter is er een werkelijk Jordaanfestival van te maken, voor de hele Jordaan, alle straatjes en grachtjes krijgen een beurt… niets is mooier als het aanzwellen en wegstervende van de klanken van een lopend orkestje in de stadsruimte. Dat is het enige werkelijke alternatief voor de door velen verafschuwde dronkenlappen aantrekkende  elektronische ‘hoenkie boenk terreur’.

Read Full Post »

Older Posts »