Feeds:
Posts
Comments

Archive for September, 2010

Onderstaande opgewekte tableaus zijn geïnspireerd op de krantenberichten van vandaag waarin enkele tot dusver zorgvuldig voor ons geheim gehouden onherhandelingsresultaten van de door Wilders aangestuurde regeringscoalitie Rutte/Verhagen naar buiten kwamen… (klik de tableaus om ze groot formaat te bekijken)

Zo willen de partijen gezinshereniging zo moeilijk mogelijk maken en lieten zij tientallen opties, van klein tot groot, onderzoeken. Zoals het weigeren van een vergunning voor ongetrouwde partners. En de eis dat een buitenlandse partner bij aanvraag een sterkere economische en sociale band met Nederland zou moeten hebben dan met het land waar hij vandaan komt. Ook wilden de partijen kinderen ouder dan vijftien uitsluiten van gezinshereniging. Immigratie en integratie is een van de gevoeligste onderwerpen van een minderheidskabinet van VVD en CDA. Binnen het CDA bestaan grote zorgen over de tweedeling in de samenleving door de invloed van de anti-islamitische PVV. Toenmalig CDA-onderhandelaar Ab Klink verliet om deze reden de Tweede Kamerfractie. Het is nog onduidelijk welke van deze maatregelen beleid worden, maar dit dossier zal zaterdag een belangrijke rol spelen op het CDA-congres over het regeerakkoord.

Het rookverbod voor kleine horeca wordt opgeheven.

Het budget voor ontwikkelingssamenwerking gaat van 0,8 naar 0,7 procent van het nationaal inkomen. Bepaalde uitgaven voor vredesmissies zullen uit deze begroting worden gefinancierd.

Ondanks dat moet worden bezuinigd, gaat het aanstaande kabinet Rutte jaarlijks honderden miljoenen euro's extra besteden aan de aanleg van wegen. Dat staat in het conceptregeerakkoord dat de Kamerleden van VVD, CDA en PVV woensdag te zien krijgen, schrijft De Telegraaf.

Read Full Post »

“Le chat” was broadcasted yesterday on TV5, a most oppressive movie by Pierre Granier-Deferre based on a novel by Simeon, with Jean Gabin and Simone Signoret, made in 1971. It brought me back to my study of urban changes in Paris in the same year… with La Défense as the most alienating example. The deterioration of the relationship of an old couple is coupled with images showing the demolition of a typical 19th century suburban town of Paris La Courbevoie, now vanished and called La Défense.

It is all about erasure on the basis of a simple story of a ‘marriage à trois’ with a cat as one of the partners. The cat is murdered first and as the expropriation and eviction letters are shoved under the front door by the bailiff the last act of the drama of a consumed love and a mutual anchored destiny enfolds…. This movie should be seen as a classic example of a cinematic study in psycho-geography: the influence of the outer surroundings on the mind and the projection of inner feelings onto the landscape.


The research on changing Paris of the early seventies I did  was published in a special issue of  the magazine TABK (Tijdschrift voor Architectuur en Beeldende Kunst/magazine for architecture and visual arts) at that time edited by Ruud Brouwers. That magazine edition was solely dedicated to the impact of mass transport subway and elevated railways on cities. The new super métro the RER was then constructed with its devastating effects on the urban structure: the razing of suburban areas like Courbevoie for the new high rise business centre La Défense and at the other end of the line the digging of what Parisians called at that time ‘le grand trou’ (the big hole) what is now Le Châtelet/Les Halles. It razed ‘Les Halles’ of the architect Baltard to the ground, an end of the 19th century elegant construction of cast iron arches housing the city’s main food market, and replaced it with a cheaply designed subterranean labyrinthian shopping area. The photographer Willem Diepraam was send in 1972 for this publication  to Paris to make a reportage on some of the most dramatic vistas of what was at that time summarised in a Mai 68 poster: “Rénovation – Spéculation – Déportation”, an international phenomenon that need not to be translated.

Opening page of the TABK publication showing the RER line and La Défense. The header says ‘the organisation of the general alienation”, which is a citation form Situationists texts on what they called ‘LUrbanisme Unitaire’. The photograph is by Willem Diepraam. Click picture for bigger view of the page.

Some more trailers of the movie can be found on the internet, like this Spanish cinema blog. Some more pages of the TABK issues are on my web site (the article is in Dutch).

Read Full Post »


Eergisteren nog luisterde Prins Willem Alexander de Nationale Burendag op met het opgooien van een ontroerend goed balletje…. de sloop van enkele historische boerderijen op zijn Wassenaarse landgoed ‘De Horsten’. Het balletje viel jammer genoeg niet in goede aarde bij de Koninklijke Vereniging Heemschut die zegt ons erfgoed goed te willen beschermen en daarvoor ook de hulp van Hare Majesteit moeder van de prins als beschermvrouwe heeft. De armlastige prins wil namelijk op de grond van de te slopen historische boerderijen op zijn landgoed luxe villa’s bouwen en verhuren of verkopen om zijn in ongerede geraakte huishoudgeld te kunnen aanzuiveren. De Rijksvoorlichtingsdienst (RVD) probeerde nog media-strategisch de sloop wit te wassen door te laten vermelden dat het om al jaren niet meer in gebruik zijnde en verwaarloosde boerderijen gaat, alsof de ‘Leegstandswet’ niet voor het bezit van het Koninklijk Huis geldt. Ook stuurde de RVD een pittig commentaar aan de Volkskrant naar aanleiding van een ‘close reading’ sessie van het koningshuis niet gunstig gezinde verslaggeving over de affaire.

Pro-sloop filmpje geproduceerd door de Rijksvoorlichtingsdienst op de website van het koninklijk huis... klik plaatje voor link naar RVD filmpje

De buren van de prins weten wellicht niets van de burgerzin doelstellingen die door middel van de Nationale Burendag aan den volke getoond worden, dat kan mede veroorzaakt worden door de ongunstige woonsituatie van de prins waar letterlijk ‘in velde noch wege’ buren te zien zijn.  De buiten het prinselijk zicht verblijvende buren  hebben zich dan ook niet ontzien om  een bezwaarprocedure tegen Prins’ sloopplannen aan te kondigen.

De onroerend goed affaires van de prins zijn niet enkel lokaal, maar hebben ook mondiale proporties aangenomen, zich afspelend op drie continenten: Afrika, Zuid Amerika en Europa. Na de nederlaag op het strand bij het villa-ontwikkelingsproject Machangulo in Mozambique en zijn ontwijkende troepenbewegingen in de bergen van Villa La Angustura in Patagonië wacht de onroerende Prins nu een nederlaag – vlak bij het eigen kamp – bij de Wassenaarseslag.

Wij kunnen nu weliswaar met de digitale piloot van Google Maps en Google Earth naar en over al die met het prinselijk paar gerelateerde onroerend goed ondernemingen vliegen, maar de betekenissen van ieder van die plaatsen wordt daarmee nog niet blootgelegd. Deze interactieve computer kaart ontbeert een sociale en historische ‘legende’ en om dat goed te doen heb je een royale toelage nodig om al de relevante bronnen in het nodige detail te kunnen bestuderen en daar een evenwichtige samenvatting van te kunnen geven. Ik noteer hieronder – als hinkende bode – enkel wat kijkend naar die kaarten weer in mijn herinnering opkomt en prik heel schuchter in de eerste lagen van verder te ontsluiten achtergrondmateriaal…

Schoolplaat zoals ik die tot in de zestiger jaren van de vorige eeuw nog gebruikt werd om een nationaal volksbesef te kweken..

Aangeland in 1813 op het Scheveninger strand en volgens de nationale canon met gejuich door het volk ontvangenen om vervolgens op een boerenwagen door de duinen naar de hofstad getrokken te worden, om niet veel later van in exil verblijvende prinsen behorende tot een verloren gegane republiek tot erfelijke koningen te worden, is er die bijzondere band van de Oranjes met de duinen en het strand ontstaan van Scheveningen tot de Wassenaarseslag. Zo had koningin Wilhelmina haar  duinhuis op de ‘Ruigenhoek’ even ten noorden van Scheveningen waar zij ‘eenzaam maar niet alleen’ het duinleven aquarelleerde  en had haar schoonzoon een jachthuis even verderop bij Wassenaar, waar hij met zijn ‘belle Hélène’ de vrije liefde bedreef, waaruit zijn dochter ‘Alexia‘ werd geboren, enkele maanden na de geboorte van zijn kleinzoon Willem Alexander . Of die tweede naam ‘Alexander’ enkel een toevallige naamsovereenkomst is blijft ongewis. Wel koos Willem Alexander hetzelfde nabijgelegen duingebied om er zijn meer burgerlijk huwelijkse  bestaan in te richten.

De Ruigenhoek Scheveningen, landgoed van H.M. de Koningin zegt het onderschrift bij deze slechte reproductie van een briefkaart. Als een jongetje op bezoek bij mijn Oma fietste ik vaak door de duinen richting Wassenaar en dan kon je net zo de kap van de villa van Wilhelmina zien. Juliana gebruikte het huis nog als vakantieoord voor leden van haar hofhouding en onder Beatrix kwam het verwaarloosd leeg te staan en brandde uiteindelijk in 1983 geheel af.

Locatie van de omtrekkende beweging bij Villa La Angustura in Patagonië in het natuurreservaat bij het Nahuel Huapi meer en het investeringsproject ‘Mueu de Piedra’. Of  de echtgenote van prins Willem Alexander maxima hem heeft weten te vertellen wat voor een uiterst bijzonder plek dit is, ik kan er nergens verwijzingen naar vinden. Oorspronkelijk het land van de Tehuelche, Puelche en Pehuenche indianenstammen, in 1620 ontdekt door door met het zwaard van god rondtrekkende Jezuïeten, verloren gegane expedities die een mythe laten ontstaan van een door Spaanse schipbreukelingen gestichte wonderbaarlijke stad een evenknie van het gezochte ‘El Dorado’ een hoog in de bergen gelegen meer tussen twee bergen, de een van goud de ander van diamanten… ik zal mij er in verdiepen met andere bron dan de over elkaar heen duikelende speculatieve web sites: “Cronica historica del Lago Nahuel Huapi” door  Juan M Biedma en er later verslag van doen….

Locatie van de slag bij het strand van Machangulo in Mozambique

Het schiereiland van Machangulo met aan de Indische Oceaan kant het villapark waar prins Willem Alexander zijn villa kocht en die inmiddels weer te koop heeft gezet na een stroom van negatieve berichtgeving...

Read Full Post »

Newspaper read this morning: Dutch designer Aldo van den Nieuwelaar (1944-2010) died and I did not remember his name, but when I saw one of his designs de TC6 lamp from 1968 I immediately remembered it for its elegant austerity… Always had a sensitivity for industrial design which finds it base in living in a commune with three industrial design students (*) early sixties, so another lamp was switched on in my memory by the Milano designer Joe Colombo (1930-1971): a piece of bended plexiglass transporting the source of light through its sculptural curve, designed in 1962. I well remember me visiting his studio in 1965 when I was a young student in Milano and being introduced to him because I wanted to use plexiglass for one of my sculptures. I needed to bend a fat slab of plexiglass and Colombo knew how that could be done and where.

Both lamp designs were meant for a mass market and not for the happy few. At that time there was this utopian view of nice and sincere industrial products to literally ‘enlighten’ the living spaces of everyone… alas they can only be found now as ‘vintage designs’ in exclusive shops of specialised dealers and in design museum… or?  Well I should scout for them for my own home but only at a non speculative price for an industrial product (time for a study how mass products are ‘exclusified’ in the vintage design market) … until found as a homage to the good intention of these designers a twin picture of their lamps…

===
* Theo Botschuijver, Nico Nijland, Maarten van Lelyveld

Read Full Post »

Uruzgan was de “Vijfde Politionele Actie” van Nederland in Azië. ‘Politionele Actie’ een Hollands eufemisme om het werkelijke imperiale streven van de inzet van Nederlandse troepen te verhullen: Pogingen eerst om het koloniale rijk in Den Oost te behouden: de Indonesische eilanden en Nieuw Guinea. “Politionele acties” 1 en 2 van 1947 tot 1949 op Java en Sumatra met inzet van vrijwilligers later ook dienstplichtigen; nummer 3 was de koude anti-comunistische Korea Oorlog 1950-1953 met uitzending van soldatenvrijwilligers; nummer 4 Nieuw Guinea 1959-1961 waarbij dienstplichtigen gedwongen werden deel te nemen in een krampachtige poging dit strategisch gelegen mineraalrijke eilandsdeel voor het Koninkrijk der Nederlanden te behouden. Laatste in dit rijtje is het eveneens grondstofrijke Afghanistan met inzet van beroepssoldaten, de VIJFDE NEDERLANDSE POLITIONELE ACTIE IN AZIë, die in NAVO-jargon ‘Task Force Uruzgan‘ genoemd wordt.

Traditiegetrouw wordt iedere beëindiging van zulk een typische Hollandse ‘politionele actie’ met stille trom gevierd en rest enkel nog de nazorg van de familieleden van de omgekomen Nederlandse militairen en de getraumatiseerde soldaten die het overleefd hebben. Zij kunnen – hier ten lande-  op meer begrip rekenen, dan de even getraumatiseerde achterblijvende Afghanen. Jammer genoeg moeten de laatsten bij hun eventuele reisplannen, om-er-even-uit-te-zijn, rekening houden met deze, op de website van de Partij Voor de Vrijheid te vinden, reisbeperking: “Invoering quotum asielzoekers van maximaal 5.000 per jaar, opvang in eigen regio.”

Deze recente cartoon is - heel verrassend - op de officiële Nederlandse geschiedenis canon web site te vinden die anders weinig uitblinkt in het kritisch weergeven van het Hollands koloniaal verleden. In mijn hoofd zie ik vrijwel dezelfde prent met twee Hollandse dienders tegen een bergachtige achtergrond, één van de mannen op het bankje heeft een Afghaanse muts en de rechtse bromsnor zegt: "... zitten we een beetje de Taliban te spelen soms?." Klik cartoon om het canon-venster te zien....

Het wachten is nu op de lange en vertraagde  nasleep met details en cijfers over het totale aantal doden en andere slachtoffers van deze “vredesmissie” – ongeacht of zij nu het stempel Taliban of niet opgedrukt gekregen hebben. Nu de ingebedde journalisten met ander werk uitgescheept gaan worden, zal met het verloop van de tijd het nog verzwegene alsnog gaan spreken. Weer “een venster in de nationale geschiedenis canon” erbij waarvan het gordijn nog opgeschoven moet worden.

Read Full Post »

IMAGES THAT PREVENT US FROM THINKING… is the subject of an article in Le Monde Diplomatique of this month. The article starts with the the portrait of Bibi Aisha, on the cover of the july 29. issue of Time magazine, the Afghan woman with her nose cut off by her father in law because of an affront to his authority, an act supported by a local – supposedly Taliban – official. The display of this horrific picture triggered a fierce debate, because of the emblematic way it was used with the descriptive accompagning text: “What happens if we leave Afghanistan.” One may confront this implicit argument for Western involvement in Afghanistan and its continuation, with images of civilian casualties by NATO and American forces, especially the structural case of ‘collateral damage’ as a result of always imprecise air attacks.

In the words of Serge Halimi of Le Monde Diplomatique: “Will there be more mutilations “if we leave Afghanistan”? Well, “our” presence has not prevented the people of Afghanistan from being mutilated. The Taliban have plenty of pictures of civilians who have lost limbs or been killed by western missiles. Perhaps Time will publish one. Will it make the front cover? And what caption will it carry?”

July 2010 front cover of Time magazine and a elsewhere published photograph of a demonstration in Kabul August 2010: "Afghan protesters hold placards during a demonstration against U.S. forces and NATO in Kabul, Afghanistan Sunday, Aug 1, 2010. More than 400 demonstrators have marched toward the presidential palace in Kabul to protest the alleged killing of 52 civilians by a NATO rocket strike in the south. NATO has disputed the report of civilian deaths."

The photograph of the Kabul demonstration has been published (just one example of its usage) by an American news web site cleveland.com with the header: “Holland bails out on Afghanistan war, adding pressure on Germany, UK to scale back.”

In Holland itself this news item on a demonstration against US Forces and NATO has – as far as I can conclude after 15 minutes of precise web searches –  not been published. Which is in line with the general strategy of embedded journalism and evasive reporting on civilian casualties,during the years of military involvement of the Netherlands in Afghanistan. I can not recount any serious attempt of the Dutch press to come up with a civilian body count of the Afghan War. Quiet some money must have been invested in embedded reporting, but serious ‘open source’ research (which is much cheaper to do) of casualties of this war other than “our own” boys and girls have not been undertaken. A case of death by ‘friendly fire’ of Dutch soldiers in Afghanistan may be found back in the national Dutch news lines over weeks, but the fate of the the local population during all kind of disastrous incidents and the needed debate of how casualties are counted at all, just does not exist. It makes me remember the ‘news’ on the Vietnam War before 1975 (the Fall of Saigon) and how it was often implicit that when a town or village was under attack, the victims that fell in such an operation could only be ‘insurgents’, Vietcong or their allies. The same thing seems to happen now, with only another insurgent stamp: Taliban.

This being said does not mean that either the Vietcong or the Taliban were or are to be exempted from any criticism on their deeds. We may better try to be conscious of the underlying process of  imposing an emblematic picture  of ‘the enemy’, a phenomenon for which the German language has one single word ‘Feindbild’ (Ennemy-Picture). A ‘Feindbild’ is a generalised picture and mostly pre-cooked in written language and later on may get a visual expression. Often the caricaturist lends a helping hand to typify the ‘enemy’ by enlarging what is seen as typical features of the face, the rest of the body and the way of clothing. The racist and non-racist dividing line in the  depiction of  face and ethnicity  is often hard to draw.

Read Full Post »

In het Parool van vandaag staat een stukje “Is één Jordaanfestival niet genoeg?” over de stammenstrijd der Jordanezen en hoe twee festivals  die het nooit zo bestaande verleden van deze roemrijke buurt in herinnering denken te roepen elkaar op leven en brood beconcurreren om wie het meest lawaai mag gaan maken.

De stekker eruit! Dat lost alles op…. gewoon autistisch en akoestisch blèren voor wie er lol in heeft en er  vlakbij omheen gaan staan. Vooruit een accordeon maakt genoeg geluid en “als je niet genoeg stem heb dan doe je het maar voor je eige onder de doesj” Het is de bulderboks, het is de ritmeboks en de elektriese dreunkasten die er een probleem van maken… Terug naar de wortel van de Jordaan en als je zonodig een podium nodig hebt neem dan een stijfselkissie om op te staan. Nog beter is er een werkelijk Jordaanfestival van te maken, voor de hele Jordaan, alle straatjes en grachtjes krijgen een beurt… niets is mooier als het aanzwellen en wegstervende van de klanken van een lopend orkestje in de stadsruimte. Dat is het enige werkelijke alternatief voor de door velen verafschuwde dronkenlappen aantrekkende  elektronische ‘hoenkie boenk terreur’.

Read Full Post »

Older Posts »