Jan Kees de Jager oefent de dag voor Prinsjesdag op het strand van Scheveningen voor de presentatie van de Kunduz-Begroting

klik plaatje om deze man van formaat in vol formaat te zien…

Ook Jan Kees de Jager heeft gisteren geoefend op het strand van Scheveningen (*), samen met zijn tassedrager, om op het ergste voorbereid te zijn nu de Kunduz-Wurg-Begroting voor het jaar 2013 de openbare weg opgaat…

—
(*) Met dank aan de web site van De Hoefslag: “Prinsjesdag-paarden trainen op strand ~ De paarden zijn voor het grootste gedeelte eigendom van de ruiters of van particulieren en werden onderworpen aan harde muziek, rookbommen, vuurwerk en ander groot lawaai.”

Read Full Post »

Voor JOLANDE SAP: niet ieder kruisje is een mandaat – ofwel afstraffing voor aangegaan monsterverbond door GroenLinks

De hele idee van het kiezersmandaat – in zijn huidige vorm – is altijd al een probleem geweest en gebleven. Zo is er nu het voorstel van de 2e kamervoorzitster Gerdi Verbeets (PvdA) om na de val van een kabinet gewoon door te regeren en de volle 4 jaar af te maken, iets waar nog weinigen zich direct en publiekelijk tegen gekeerd hebben. Arrogantie van “volksvertegenwoordigers”, in een nog verdere gaande structurele vorm dan al die verliezende partijvoorzitsters en -zitters die allen zeggen gewoon aan te blijven.

Jolanda Sap leek mij ooit iemand die wel goed haar huiswerk deed als kamerlid (1), maar als lijsttrekker toont zij weinig begrip voor de ‘demos-kratos’ – al was het maar in de gefingeerde vorm van ‘onze’ parlementair stelsel.

Zij zegt zich gesterkt te voelen in haar overtuiging ondanks het eclatante verlies van GroenLinks en gewoon als partijvoorzitsters aan te blijven.

GroenLinks kamerlid van voor deze verkiezingen Rick Grasshold wordt geciteerd in Het Parool van 14 september, een artikel met de veelzeggende kop “Sap blijft – er is niemand anders”:

“Wat moet ik zeggen? We hebben echt tot het uiterste campagne gevoerd, maar het resultaat is er niet naar. Ik weet het even niet meer.”

Het is ook niet de campagne en de wijze waarop die gevoerd is (zoals een aantal hoogleraren in politiek en communicatie in de dagen vlak voor de verkiezingen nog verzuchtten in de Volkskrant), het is – heel simpel – het gevoerde beleid van GroenLinks in de afgelopen ‘jaren’, dat te ver afgedreven was van het vaste land van de daadwerkelijke trouwe GroenLinks-stemmers.

Sap prijst zichzelf altijd als iemand die tegen de stroom oproeit en pas bij tegenwind in vorm komt.

“Wij zijn zelf zo wie zo buitengewoon gemotiveerd om heel scherp te gaan controleren. We zullen ook zelf regelmatig ter plekke gaan kijken, er zijn goeie contacten in Afghanistan en we zullen de achterban daar ook heel goed bij gaan betrekken en op de hoogte houden.” (1:02)

Aldus Jolande Sap na haar eerste GroenLinks Congres in Utrecht, zaterdag 5 februari 2011 sprekend in de NOS microfoon. “Goeie contacten in Afghanistan”, je vraagt je af hoe ver de contacten en expertise van partijleidster Sap wel niet reiken, zou dat bij de lokale bevolking zijn of gewoon een persvoorlichter binnen de muren van één van de forten van NATO of  ISAF? Terug naar dat congres…

Het was een schizofreen congres dat enerzijds “een motie van treurnis” aannam over de steun van de Tweede Kamerleden van GroenLinks voor het regeringsbeleid, dat een ‘politionele missie’ in de provincie Kunduz in Afghanistan ondernam. Een congres waar jonge vredesactivisten een ludieke actie tegen dit GroenLinks besluit voerden, met nep-politieagenten die het congresgebouw beveiligden. Een congres dat pal daarvoor – echter wel – een ‘motie van afkeuring’ verwierp die de kersverse partijleidster van het podium gestoten zou hebben.

Toch blijft dat niet met de oorsprong van GroenLinks strokende beleid van het steunen van Nederlandse deelname aan militaire acties, doorvreten. Eén van de vijf partijen die ooit tot GroenLinks fuseerden was de PSP, ofwel de Pacifistische Socialistische Partij. Zo komt op hetzelfde NOS verslag van het congres een wat oudere man (Paulus de Wilt is mij later verteld tj.) in beeld (0:52) die zegt:

“Ik ben 21 jaar lid van GroenLinks, de partij zit in mijn hart, ik heb er ontzettend veel moeite mee dat dit gebeurd, maar ja het is niet anders, je hebt het af en toe accepteren.”

Dat klinkt dan weer als een houding die haar oorsprong vindt in weer een andere wortel van GroenLinks, de CPN, ofwel de Communistische Partij Nederland, waar het onderschikt maken van het ‘persoonlijk gevoelde’ aan een  hoger, door de partij bepaald belang, een vanzelfsprekendheid was, ongeacht de kille tegenwind van de Koude Oorlog.

Op de Indymedia.nl web site stond dit verslag van het protest tegen GroenLinks Kundus steun:Eerste Dwaze Training Kunduz Politie bij GL. De Politie van Kunduz zou ergens op de planeet les moeten krijgen. Geen betere plek op zaterdag 5 february dan het congres van GroenLinks in Utrecht! Rond 10.30 uur kwamen de eerste recruten opdagen en probeerden ze voor de eerste keer in hun leven een gebouw veilig te stellen waar (je weet maar nooit!) Taliban zich zou kunnen verschuilen. Helaas was de coördinatie met andere geuniformeerde krachten nog niet helemaal zoals het zou moeten zijn…Verschillende pogingen om de zaal binnen te komen, faalden op ‘n dramatische wijze. Veligheidstypes wisten niet van de nieuwe, belangrijke missie en duwden het bataljon van de Kunduz Politie uit het gebouw. De enige overgebleven mogelijkheid was om door te gaan met onze dwaze training buiten het gebouw. Gelukkig was er professionele ondersteuning van de Nederlandse politie uit Utrecht – die het heerlijk vonden om met ons te oefenen! Met hun spelen was echt dikke pret!We weten dat de volgende Nederlandse bijdrage aan een NATO-missie niet erg goedkoop is: het begint met 500 miljoen Euro. Maar dan krijg je ook iets heel moois! We leerden bijvoorbeeld de typisch Nederlandse polonaise en zongen: “Olé, olé, olé – we gaan naar Kunduz – we gaan naar Kunduz!”  (2)

Dan komt op 26 april 2012, vlak na de struikeling van kabinet Rutte I – in de tuin van het Catshuis –  over het uitgestoken been van Geert Wilders, de reddende hand van de gelegenheids-coalitie van D66, GroenLinks en de Christen Unie, die ten val gebrachte gedoogregering nog even overeind helpt. Dit in een zelfde combinatie die destijds de regering Rutte aan een meerderheid hielp voor voortzetting van de ‘politionele actie’ in de Afghaanse provincie Kunduz.

Verdraaiing van mijn hand van een krantenkop in de Volkskrant vlak naar het sluiten van het zogenaamde ‘Kundus-akkoord’ waarbij gewag gemaakt van een ‘lente-offensief’ van de Taliban in Afghanistan, wat ik dan voor mijn geestesoog zag als oprukken over de onderhandelingstafel in de fractiekamer van D66 op het Binnenhof. NB ‘kurduz-coalitie’ c.q. ‘kurduz-akkoord’ ook wel ‘wandelgangenakkoord genoemd: “Er zijn verschillende namen voor het akkoord. De term wandelgangenakkoord is ontstaan doordat minister De Jager van Financiën en de fracties in de Tweede Kamer voortdurend heen en weer liepen door de wandelgangen van het Tweede Kamergebouw. Vandaar de naam wandelgangenakkoord. GroenLinks noemde de partijen die het met elkaar eens waren de regenboogcoalitie. De partijen trokken eerder samen op toen het ging om de politietrainingsmissie in de Afghaanse provincie Kunduz. Vandaar dat deze coalitie ook wel de Kunduz-coalitie wordt genoemd.”[citaat van een Nederlandse Wikipedia pagina die in mei dit jaar genomineerd is om verwijderd te worden, met ander woorden het was toen een nog 'zwevende term']

Vandaar ‘Kunduz-coalitie’ (ondanks pogingen van CDA Minister De Jager om het wat vriendelijker ‘Lente offensief ‘ te noemen). Maar liefst 16 miljard Euro aan ‘ombuigingen’ en lastenverzwaringen, worden in dit begrotingsakkoord vast- en voor het jaar 2013 opgelegd. Ook dit moet een deel van de achterban van GroenLinks verbijsterd hebben. Zo niet het partijbestuur, die steeds  ’Realpolitik’ boven ‘oppositie’ blijkt te verkiezen. Een partijbestuur dat willen laten zien – om met Femke Halsema op het GL-Congres van 28 november 2009 te spreken –   “GroenLinks is klaar om te regeren.”

Een veelvoud aan verwijderingen bij GroenLinks voltrekt zich: tussen GroenLinkse kamerleden onderling (de potsierlijke ‘partijleider’ verkiezingen), tussen kamerfractie en partijbestuur, als ook tussen partijbestuur en partijleden. Dit alles leidt dan uiteindelijk tot de vervreemding van potentiële kiezers van “hun partij”, die iets anders is geworden dan dat wat zij als GroenLinks kenden.

De afstraffing van GroenLinks in de jongste verkiezingen is zeker ook toe te schrijven aan deelname van GroenLinks aan dit tussendoor geflanste Kunduz-akkoord, dat sommige commentatoren “een huzarenstukje” noemden (FritsWester/RTL Nieuws) maar bij de achterban klaarblijkelijk gezien werd als een verwerpelijk ‘monsterverbond‘.

Het is niet enkel GroenLinks dat te lijden heeft gehad van getoonde ‘regeringskoorts’ tijdens de 2012 verkiezingsstrijd. Ook de SP heeft dit moeten ervaren, alhoewel deze partij zichzelf  niet op gelijke wijze als GroenLinks gecompromitteerd had door de ondersteuning van het Kabinet Rutte I. Anders dan bij de SP kon er bij GroenLinks geen sprake zijn van een gedroomde ‘grote voorsprong voorwaarts’ van oppositie- naar meerderheids-regeringspartij. De GroenLinks strategen moeten het verdeelde politieke landschap dat de 2010 verkiezingen opleverden, voor ogen hebben gehad, waarbij regeringsmeerderheden van gelijkgezinden niet of nauwelijks te vormen waren. Door zich het lot van het gevallen kabinet Rutte I aan te trekken, dachten deze strategen, hun eigen droom van regeringsdeelname (Halsema 2009) te kunnen verwerkelijken. Overwaardering van wat een kleinere fractie in een regeringscoalitie vermag te weeg te brengen, gekoppeld aan een onderschatting van het effect van oppositie bedrijven.

De teloorgang van grote gelijkgestemde regeringscoalities openbaart zich al gedurende bijna twee decennia, een gegeven dat de betekenis van ‘oppositie partijen’ veranderd heeft, van machteloos toezien, tot actief tussenbeide komen. De betekenis van het recht van een ieder Kamerlid om het initiatief te nemen om een wetsvoorstel in te dienen is de laatste decennia ook ingrijpend veranderd. Vond dit in de regeringsperiode 1945-1967 nog slechts 8 x plaats, in de periode 1973-1990 was dat opgelopen tot een aantal van 67 initiatieven. Tegenwoordig heeft ook de oppositie recht op ambtelijke ondersteuning bij het opstellen van zulke initiatieven. Dus oppositie is al lang meer dan enkel lijdzaam toezien. Daarbij moet ook gerekend worden het recht van amendement van ieder kamerlid – al dan niet deelnemend aan de regering – op regeringsvoorstellen. Sterker nog, met minderheidscoalities (zoals de VVD/CDA gedoogconstructie met de PVV) en heterogene coalities zoals Paars (VVD/PvdA/D66) en met de mogelijke herhaling van dat coalitiemodel, komen besluiten meestal tot stand en worden zij vaak gewijzigd door wat heet ‘shoppen’ van de regering voor een kamermeerderheid per ingediend voorstel. Niet enkel in de Tweede, maar ook in de Eerste Kamer.

Een partij als GroenLinks verzwakt enkel zichzelf als zij kiest voor regeringsdeelname. Het getalsmatige machtsspel van ‘een meerderheid is de helft + 1′ biedt in het huidige politieke bestel van Nederland voor kleine partijen meer kansen vanuit de oppositiebanken dan op het regeringspluche. Op basis van het partijprogramma kiezen welke thema’s gesteund en welke bestreden worden. Dat maakt dat het door de kiezers gegeven mandaat niet verkwanseld hoeft te worden en het bestaansrecht van zoiets als GroenLinks tijdens een regeringsperiode bewezen kan worden.

Het is de herinnering van wat al gedaan is en niet de beloften van de toekomst die bepalend zijn voor kiezersgedrag. In die zin zou het GroenLinks logo met de leuze “zin in de toekomst” aanpassing verdienen.

Links het huidige logo van GroenLinks, rechts een affiche-ontwerp van Diana Scherer dat zij in opdracht van de VPRO om eens een ander beeld te geven van een partij, in het jaar 2010 maakte (3)

————-
(1) Sap stelde in een vroeg stadium kamervragen over de oplichtingspraktijken van Dirk  Scheringa en zijn DSB bank (aangeizen de link van het Ministerie van Financiën verdwenen bleek,  hierbij de volledige tekst uit mijn documentatiesysteem, om een indruk te geven van de grondige werkwijze van Jolande Sap als kamerlid in de periode dat Femke Halsema de fractie leidde:

Antwoorden op kamervragen kamerlid Sap hypotheken DSB Bank

 Kamervragen | 18-05-2009 | Kredietcrisis

 De voorzitter van de Tweede Kamer der Staten Generaal

Postbus 20018

2500 EA Den Haag

 Datum 18 mei 2009

Ons kenmerk: FM09-960

Betreft Kamervragen SAP

 Geachte voorzitter,

 Hierbij zend ik u de antwoorden op de vragen gesteld door het lid Sap (GL) over hypotheken van DSB Bank.

 Hoogachtend,

de minister van Financiën,

 Wouter Bos

 1) Bent u bekend met de uitzending van Tros Radar van 13 april over hypotheken van de DSB Bank?

 Ja

 2) Bent u bekend met het bericht “AFM: Maak een einde aan tophypotheek”

 Ja

 3) Is het waar dat er een groot aantal hypotheken is verstrekt van boven de 125% van de executiewaarde van een huis? Zo ja, hoeveel zijn dit er en door welke banken zijn deze verstrekt?

 Recente exacte cijfers zijn niet bekend. Uit cijfers van het onderzoek woON (2006) blijkt dat 68% van de koopstarters een Loan to Value (LTV) van meer dan 100% heeft, terwijl het gemiddelde van alle eigenaren op 21% ligt. Wat betreft Loan to Income (LTI) heeft 20% van de koopstarters een LTI van meer dan 5,0, terwijl het gemiddelde van alle eigenaren op 9% ligt in 2006.

 4) Is het waar dat dit een structurele overtreding is van de gedragscode hypothecaire financiering?

 Nee. De Gedragscode Hypothecaire Financieringen (GHF) bevat niet zulke exacte voorschriften hierover. Op dit moment is namelijk vastgelegd in de code dat ten aanzien van hypotheken op inkomen getoetst moet worden. Er hoeft niet op LTV, de verhouding van het krediet t.a.v. de onderliggende waarde van het pand, te worden getoetst. Hiervoor geldt alleen een waarschuwingsplicht voor kredietverstrekkers. Maar DSB Bank dient wel te voldoen aan de (zorg)plicht om verantwoord krediet te verstrekken. Dit is een open norm die in de wet is opgenomen. Op dit moment wordt de open norm ingevuld door de GHF. De AFM houdt toezicht op invulling van deze norm door de sector, en dus ook op invulling van deze norm door DSB Bank.

 Zo ja, bent u bereid deze gedragscode wettelijk te verankeren? Of hoe bent u anders voornemens hier tegen op te treden?

 Dit is niet nodig conform het huidige wettelijke kader. De Wet op het financieel toezicht (Wft) bevat een verbod op overkreditering waarin een open norm is neergelegd.

 Artikel 4:34 bepaalt dat de aanbieder geen kredietovereenkomst aan mag gaan met een consument indien dit, met het oog op overkreditering van de consument, onverantwoord is.

 Het is in principe aan de aanbieder van krediet om invulling te geven aan deze norm. In de lagere regelgeving (artikel 115 van het Besluit gedragstoezicht financiële ondernemingen) is bepaald dat de aanbieder zijn criteria voor kredietverlening vastlegt en deze toepast bij de beoordeling van een kredietaanvraag. Dit wijst er op dat de wetgever het ook in eerste instantie aan de aanbieder heeft over willen laten de norm in te vullen. In de praktijk heeft de sector hieraan invulling gegeven met de Gedragscode Hypothecaire Financiering. De AFM houdt toezicht op de invulling hiervan.

 5) Wat vindt u van de uitspraken van de directeur van de AFM dat er geen hypotheken van boven de 100% van de woningwaarde meer verstrekt zouden moeten worden?

 Het huidige voorstel van de AFM zou een aanscherping van het toezichtbeleid betekenen. In de regel komt dit beleid tot stand in nauw contact met het ministerie van Financiën, De Nederlandsche Bank en de sector. De AFM is voornemens om in mei het voorstel te concretiseren en nader te onderbouwen met onderzoek. Het ministerie van Financiën zal in samenspraak met de ministers voor WWI en EZ het voorstel van de AFM bestuderen en hierbij letten op de maatschappelijke en economische gevolgen, en in het bijzonder op het voorkomen van ongewenste gevolgen voor de woningmarkt (zoals startersproblematiek, belemmering doorstroming en stagnatie in de woningbouw). Zoals de voorzitter van de AFM ook al meldde liggen in de huidige economische omstandigheden abrupte maatregelen niet voor de hand.

 6) Hoe denkt u dat bij deze eventuele 100% norm zo goed mogelijk rekening gehouden zou kunnen worden met de positie van starters?

 Zie antwoord op vraag 5.

 7) Bent u ook van mening dat het aantal gevallen waarbij de norm van 4,5 keer het jaarinkomen wordt overschreden, teruggedrongen dient te worden?

 Ja, in principe is in de Gedragscode Hypothecaire Financiering deze norm vastgelegd. De AFM houdt toezicht op invulling van deze norm door de sector. Als de AFM van mening is dat deze norm onvoldoende wordt gehandhaafd, kan de AFM sanctioneren. De AFM heeft aangegeven van plan te zijn stringenter toezicht te houden op naleving van deze norm.

 8) Is het waar dat de DSB Bank provisies ontvangt van tot wel 85% van de koopsom van een polis? Zo ja, zijn er ook andere banken die zulke hoge premies ontvangen?

 In de uitzending werden cijfers genoemd van 80 tot 85 % provisie voor de verkoop van een verzekering door DSB Bank. De huidige provisieregels gelden per 1 januari 2009 voor hypotheken en complexe producten. Op grond hiervan dient de provisie in verband met hypotheken vooraf transparant te worden gemaakt aan de klant. Verder moet deze provisie voldoen aan een inhoudelijke norm (inducement- norm). De provisie mag op grond daarvan niet te hoog zijn. De AFM houdt toezicht op deze nieuwe regels.

Exacte cijfers zijn ons niet bekend over andere banken.

 8) Deelt u de mening dat alle in dit verband direct aan de koopsom gerelateerde provisiebetalingen, zoals “marketingbijdrages” en “winstdelingen” onder de regelgeving op het gebied van provisietransparantie zouden moeten vallen?

 Daarbij wordt ook de vraag gesteld of een ‘gegarandeerde winstuitkering’ ook een provisie is. Binnen de provisieregelgeving worden alle betalingen van een aanbieder aan een tussenpersoon geregeld. Daarbij maakt de naam die op een dergelijke betaling wordt geplakt niet uit.

 9) Bent u bereid zogenaamde kredietbeschermers (zoals een overlijdensrisicopolis), evenals “complexe financiële producten” ook onder deze regelgeving te laten vallen?

 Er is momenteel een discussie gaande over de reikwijdte van de provisieregels. Een belangrijk punt daarbij is of deze regels van toepassing moeten worden op eenvoudige financiële producten zoals woonlastbeschermers en overlijdensrisico- en uitvaartverzekeringen. Daarom worden deze regels uiterlijk begin volgend jaar geëvalueerd. Dit is toegezegd aan uw Kamer d.d. 6 november 2009.

 10) Deelt u de mening dat er een maximum gesteld moet worden aan de provisie bij bijvoorbeeld kredietbeschermers?

 Het is niet de bedoeling om een maximum aan provisies te stellen, maar wel om te toetsen of een provisie niet in strijd is met het behartigen van het belang van de klant.

 11) Bent u bereid aanbieders van bijvoorbeeld overlijdensrisicoverzekeringen te verplichten de kostenstructuur van deze verzekeringen openbaar te maken?

 Zie antwoord op vraag 9.

 12) Bent u bereid lopende het onderzoek van de AFM naar de tophypotheken van de DSB, de DSB te sommeren de invordering van deze schulden bij mensen die in grote betalingsproblemen komen op te schorten, in afwachting van de resultaten van het AFM onderzoek?

 Deze bevoegdheid bezit ik niet. De AFM heeft van mij de bevoegdheid gekregen om, als toezichthouder op de financiële markten, te sanctioneren bij overtreding van overkrediteringsnormen. Voor het overige is het aan de bank en cliënten zelf om te proberen een oplossing te vinden voor hun onderlinge problemen. Hierbij kan het burgerlijk recht ook een rol spelen. DSB Bank heeft aangegeven zelf een regeling te willen treffen met de gedupeerden (Stichting Hypotheekleed).

 13) Kunt u aangeven wanneer de Kamer de resultaten van het onderzoek van de AFM kan verwachten?

 De AFM kan geen onderzoeksgegevens van individuele instellingen publiceren als dit vertrouwelijke toezichtsinformatie betreft. De AFM heeft wel mogelijkheden om een eventuele boete met het boetebesluit waarin de boete wordt toegelicht te publiceren.

 Meer informatie

Brief aan de Tweede Kamer

18-05-2009 | PDF bestand, 34 Kb

(2) Indymedia.nl ”Eerste Dwaze Training Kunduz Politie bij GL “

(3) Website Mediacultuur: VPRO verkiezingsaffiche voor GroenLinks gemaakt door Diana Scherer in 1010

Read Full Post »

1972 verkiezingsaffiche van Opland: “Je voelt het op je klompen aan – Stem progressief” en hoe dat begrip mettertijd veranderd

OPLAND tekende dit affiche in het jaar 1972: zit in de collectie van het IISG, het resultaat was dat D66 van 11 terug ging naar 6 zetels, de PPR van 2 naar 7 en de PvdA van 39 naar 43 zetels… de VVD ging toen van 16 naar 22 zetels. En na veel geharrewar werd het Kabinet Den Uyl gevormd, een hele optelsom van maar liefst 5 partijen: PvdA, KVP, ARP, PPR en D66.

 

De CPN werd toen door Opland niet gezien als iets progressiefs en zo ook niet de PSP, die was dan weer te radicaal voor Opland, die uiteindelijk altijd een sociaal-democratische man die voor een ex-katholiek Volksdagblad werkte bleef…

Read Full Post »

Alexander Pechtold in de formatiespeeltuin: “Wipje Wagen?”

Alexander Pechtold D66 bij de de formatiewip hopend opportuun in het midden heen en weer te kunnen schuiven en zo een minderheidscoalitie van twee tot elkaar veroordeelden grotere partijen, ten voordele van D66 te kunnen sturen.

Pechtold heeft van het begin af aan tot vervelens toe zijn verhaal van de noodzaak van het midden verkondigd.

Read Full Post »

D66 en de boodschap van 2e Pinksterdag

D66 stelde zeer kortgeleden voor - via parlementslid Wouter Koolmees – om de 36 urige werkweek terug te draaien naar een 40 urige en ook Tweede Pinksterdag af te schaffen. Dit alles om de productiviteit van de Nederlander op te schroeven en zodoende ‘de algemene deelname aan het geluk’ dat in gevaar dreigt te komen door de economische crisis, veilig te stellen. Mij zweeft daarbij van alles voor de ogen, zoals ruime een eeuw aan arbeidersstrijd voor de achturige werkdag met het edele doel “acht uur werken; acht uur rusten; acht uur vrij” en de even edele gedachten die volgens de Christenen in de vorm van de heilige geest – na de opstijging van Christus – jaarlijks over de aarde uitgestort worden: “vriendelijkheid; goedheid; vreugde; vrede; geduld; liefde, vertrouwen, zachtmoedigheid.” Dat is zoveel van het goede dat daar echt wel twee dagen voor nodig zijn. Hebben die Democraten die in het jaar 1966 zijn blijven steken en zich daar nu aan proberen te ontworstelen, geen oog voor de verworvenheden van arbeidersstrijd én de gulle gaven van daar boven? Beseffen zij wel wat het betekent om dat alles in de waagschaal te stellen? Want, als we nu met een parlementaire pennenstreek de 36-urige werkweek weer terugbrengen naar een 40-urige, dan ligt het voor de hand, dat met al die crisissen die nog op de loer liggen in de toekomst, we al snel terug bij af zijn, via de 48-urige werkweek tot bij het slavenbestaan van de 66-urige werkweek. Zou dat de ultieme verborgen betekenis van die cijfers in die rare partijnaam zijn, D66?

Read Full Post »

Taliban starten lente-offensief tegen Kunduz-coalitie

Waarom lees ik die krant altijd zo slordig (aflevering 4)

click picture to see original web page of De Volkskrant

—-
NB ‘kurduz-coalitie’ c.q. ‘kurduz-akkoord’ ook wel ‘wandelgangenakkoord genoemd: “Er zijn verschillende namen voor het akkoord. De term wandelgangenakkoord is ontstaan doordat minister De Jager van Financiën en de fracties in de Tweede Kamer voortdurend heen en weer liepen door de wandelgangen van het Tweede Kamergebouw. Vandaar de naam wandelgangenakkoord. GroenLinks noemde de partijen die het met elkaar eens waren de regenboogcoalitie[9]. De partijen trokken eerder samen op toen het ging om de politietrainingsmissie in de Afghaanse provincie Kunduz[10]. Vandaar dat deze coalitie ook wel de Kunduz-coalitie wordt genoemd.”

[citaat van een Nederlandse Wikipedia pagina die genomineerd is om verwijderd te worden, met ander woorden het is een nog zwevende term]

p.s.
Het akkoord  begint na een weekje al vals te klinken, zoals in meerdere dagbladen te lezen valt, zoals in NRC/Handelsblad….

Read Full Post »

Drieluik voor Driespan: wie trekt de kar waarheen? Nederland juni 2010

Troika oftewel ‘driespan’ op zijn Russisch is de term voor drie paarden in één tuig die een slee trekken en werd ook als politieke term gebruikt voor het driemanschap dat na de dood van dictator Josef Stalin de macht overnam (Georgy Malenkov, Lavrentiy Beria, and Vyacheslav Molotov) in 1953. Met het verwachtte uitspannen van het koersbepalende CDA trekpaard Balkenende, moet het span die de Nederlandse kar trekt opnieuw geformeerd worden. Dit drieluik geeft de waarschijnlijke combinatie van paardenkrachten aan die een nieuw driespan kunnen vormen. Of deze ‘inspanningen’ tot ‘vooruitgang’ zullen leiden? Dat zal van het ‘gareel’ afhangen en de voerman of vrouw die er de zweep overlegt. Zo te zien hebben de paarden liever elk voor zich een eigen kar om te trekken. Het woord Nederland heeft drie morfemen ‘Ne’, ‘der’,  ’land’ die nu ieder een eigen kant dreigen uit te gaan. Komt er naast de dreiging van een territoriale tweedeling in België een sociale driedeling van Nederland en wat is die deling dan: illegaal; modaal; asociaal? Arm; gegoed; rijk? Uitgerangeerd; genivelleerd; gespeculeerd? Of zijn de scheurlijnen bij teveel maatschappelijke trekkracht ouderwets ideologisch van aard: socialist; moslimchrist; kapitalist? Want ‘links’, ‘midden’ en ‘rechts’ zijn nauwelijks meer betekenisvolle aanduidingen. Het ziet er naar uit dat er voortdurend ingespannen en uitgespannen gaat worden en de kunst van het paard achter de wagen spannen opnieuw aangeleerd moet worden. Misschien is het wel zo dat we eerder ‘achteruit’ dan ‘vooruit’ moeten.

Read Full Post »

Colour pallet and flag of new Dutch government coalition.

After the fall of the Dutch government on February 20, saturday morning at 4 o’clock, a new political pallet proposes itself: a coalition of CDA/Christian democrats, PVV/Party of Freedom (Geert Wilders) and VVD/People’s Party for Freedom and Democracy. Fusion of party colors has been used before as a metaphor for politics (paars/Purple for the Social democrat, Christian and Liberal coalition in the nineties’; see postscript for details).

This is the new political flag we may see soon waving from the seat of govermentt (both in a literal and abstract version)… The seagull is the symbol used by the PVV party.

The seagull is known for its  ”harsh wailing or squawking calls” and is described as “a carnivore, which will take live food or scavenge opportunistically.” The PVV as a newcomer in party life has not yet chosen a typographical style or font. The seagull apart from its symbolism of a free moving bird, even in harsh weather, is represented by the reflective white of its breasts feathers, an royal house of Orange tail and dark blue silhouette wings as seen looking up at the sky. The blue can be seen as a reference to its liberal party origins (Geert Wilders split off as a person from the VVD/liberal party before founding his own party and  the colour blue was used by the VVD in their early years)

The CDA has in the last decade represented their intentions simply with the colour green and though it is intended to be a positive ‘spring green’ the suppliers of the election paraphernalia – like scarfs and sweaters with party imprint – often deliver something what is more like a poisonous fluorescent green. The typography uses a bold capital lettering.

The VVD has a short while ago switched over to the popular orangist and national football team colour orange with a remnant of the old liberal colour blue. There is a small white line in their letter based logo, behind the ‘D’ of democracy (Volkspartij voor Vrijheid en Democratie/people’s party for freedom and democracy).

As none of the colours used by these potential new government coalition partners (I have taken the colours as used on their web sites) belongs to the pallet of primary colours, the net result of mixing colours gives a ‘drab’ and indistinct effect.

Another possible political pallet would be a red/green coalition, with PvdA (social democrats) and SP (socialist party, former maoists) for the red and D66 (new liberals) and Groen Links (Green Left) both using different grades of green, with Groen Links mostly adding some red in their differing logos, lately with a reversal of word meaning and colour. Whether the central emblem will be a red rose or a a red tomato will be a matter of negociation on the basis of electoral success or failure…

Below another possible coalition pallet and maybe three fields on the flag will be not sufficient to get hold of a governmental position. So what about the whimsical middle-right-and-left D66 party helping out? Alexander Pechtold the D66 party leader has made so many attacks on the PVV party of Wilders that he will have a hard time announcing that he considers flying on the back of the seagull. D66 will add just the colour green as a separate field or as a mix with the red… The social-democrat PvdA has several options in altering their two extra attributes aside the ‘socialist red’: they can move their ‘fisted rose’ symbol from its original position at the left to one at the right hand side and they can add a restricted field of capitalist liberal blue as a nice separator from the optional partners in the middle…

The coalition partner of the just fallen Balkende IV government, the Christenunie (Christian Union), may have enough forgiveness to reach out to the left and give their heaven blue helping hands (or is it angels wings?) to yet another possible political pallet and flag….

The minimal configuration of any Dutch governmental coalition flag is – still – a ‘tri-colore’ and it may take decades before something more advanced and more ‘representative’ of social complexities, like a rainbow flag, will be waving from the Binnenhof (Dutch government seat in The Hague). Such a flag may even have a design not with clearly separate stripes of colour as shown below, but as a real rainbow whereby both distinctive colours of the spectre can be seen and gradual shadings between them, where one is at loss if it is still red, or already orange, and so on… It would symbolize a more developed form of government as we have now: governance by consent based on a gradual process of coming to a consensus. Fixed dates, terms, dead-lines, and other limits set to enforce decision making, would be frowned upon, by the time that a rainbow pallet would be the best expression of  the political coalition managing the country.

Postscript on Dutch political party colour symbolism
========

The ‘Purple Cabinets” (Paars Kabinetten) covered two periods: 1994-1998 and 1998-2002 and were made up of three parties: PvdA/Partij van de Arbeid (Labour Party), the VVD/Volkspratij Voor Vrijheid en Democratie (People’s Party for Freedom and Democracy/Liberal Party in the Dutch history sense; see my short explanation also on this blog) and D66/Democraten (19)66 (Democrats 1966), 1966 being the founding year of that party amidst political turmoil, especially in Amsterdam with its joyful Provo “revolution”. Paars/Purple added a new pallet to Dutch politics, 1994 it was the first time in eighty years that a government was formed in which none of the  ’confessional parties’ participated. The notion of confessional parties in the Netherlands means Christian Parties of which there were many in the Netherlands with one big Catholic party (KVP/Catholieke Volkspartij) and many distinct Protestant Christian parties. Three of these fused in 1980 into what is called since then CDA/Christen Democratisch Appèl: the Catholic KVP and the Protestant  CHU/Christelijk Historische Unie (Christian Historical Union), and the ARP/Anti-Revolutionaire Partij (Anti-revolutionary Party). The Catholic KVP used in the fifties of last century still the yellow and white papal colours in vertical stripes, plus the light blue, also associated with the catholic church especially the virgin Maria. In the seventies the people’s party may have felt the competition of the socialist parties more strongly in their stronghold, the southern provinces of the Netherlands, which may explain the introduction of the colour red in some of their election posters (like the one with Klompé and De Jong). The Protestant ARP was the oldest political party in the Netherlands, founded in 1879, the letter ‘A; standing for ‘anti-revolutionair’, anti-revolutionary meaning the refusal of the ideas of the French Revolution. Their favoured colour  in the ARP election posters has been ‘purple’ a colour  which has  several association: royalty in the political arena and in the biblical sense associated with the liturgical period of penitence and mourning. The expensive dye (Tyrian from Lebanon) needed to paint cloth purple, may have given it  its air of exclusiveness, from Roman emperors to copy-cat dignitaries of the christian church. The protestant CHU/Christian Historical Union was a split off from the ARP and had a more liberal attitude to issues like participation of women in politics. The CHU has used a combination of purple and orange in its election posters, displaying their attachment to the royal house of Orange. The christian fusion party CDA has chosen from the beginning to use the colour ‘green’, mostly with lettering in white and in the early eighties still a band of ‘liberal dark blue’. Also D66 has used from their beginning in 1966 the colour ‘green’, thus the CDA has purposely tried to deflate the symbolism of colour coding in politics.

The liberal VVD can look back at half a century of continuity of its colour usage. Only in the fifties the colour red can be seen, but then as a threatening red back ground from the Cold War area against which a pure white American statue of Liberty is displayed with the colour blue as a symbol of liberalism. From the fifties onward the royal house orange is added to clarify that the party has no intention to change the Ntehrelands a a constitutional monarchy. The red only comes back in the display of the national Dutch flag as in the Mr Oud election poster.

The social-democrat PvdA/Labour party has of course ‘red’ as its main colour. The PvdA is a post war reconstitution of the earlier SDAP/Sociaaal Democratische Arbeiderspartij (social-democrat worker’s party). “Stemt Rood!” (Vote Red) says a postcard from a century ago, with a prototype worker in red clad. The factory chimneys and red flags have long disappeared from the social-democrat iconography, but red still sticks and the joint symbol of European social-democrat parties,  the red rose in a fist, has been kept, be it often in a more artistic rendering than the stylised version of the seventies. PvdA party leader  Wouter Bos and his cortege hand out red roses on their election descents in the streets; a symbolic gesture that a week or so ago has rumoured to have been been highjacked by the leader of the one of the new Dutch parties at the right hand of the spectre (also a spinoff of the liberal VVD party) Rita Verdonk…

Rita has been seen campaigning in an almost deserted inner town of Almere on a sunday morning. I somehow think to have seen it on television, but alas, could not find sufficient proof afterward. The colour issue is a strong element in Dutch elections as can be seen in this inglorious reportage of election campaigners on Saturday February 6 in the town of Spijkernisse (near Rotterdam) with the PvdA and their red pullovers, scarfs and roses, versus the orange scarfs of Rita Verdonk and her brand new TON/Tros Op nederland (Proud of the Netherlands) party. A hilarious photograph shows the TON and VVD teams meeting, both using the royal orange as an expression of their political position.

The post WWII right side of the political spectre Dutch parties have little or none consistency in their political colour pallet. I am purposely leaving out the very popular NSB/Nationaal Socialistische Beweging of Anton Mussert – active from the beginning of the thirties to the end of the WWII (who used the Dutch ‘tricolore’ and the colours yellow, red and black) – because the new right wing parties may be xenophobic to a certain extend, but none of them can be characterised as racist and/or anti-semite. To do so would be  a ‘reductio ad Hitlerum‘ , a false comparison.

First post war newcomer on the national scene was the Boerenpartij/Farmers Party of the a man known as ‘Boer Koekoek’ (Farmer Cuckoo, the bird being his family name and in Dutch that bird has another connotation than in English, so not necessarily a fool). Their election poster and the poster of Binding rechts/Bound to the Right (a split off from the Boerenpartij) have green and orange as their colours. The Centrum Partij/Party of the Center  mostly known as the vehicle of its lonely member in the Dutch parliament Janmaat, copied the colour palette of the liberal VVD party  and implementing this in a Dutch national setting with a lion shown in a heraldic posture defending the rights of the “autochthon Dutch population.” The Centrum Partij/CP hardly filled the decade of the eighties with their “neither left nor right” activities and have been subjected to both leftwing activist physical attacks and anti-racist organisation court cases. In retrospect the  xenophobic discourse of CP leader Janmaat  is pale in comparison with some of islamophobic sermon offered by Geert Wilders (it would be too much of a derivation to go in further detail here, but an article of DeNieuweReporter weblog from last year tackels some of the issues at stake).

Interesting to see is that two of the latest upswing parties in the righthand spectre of Dutch politics have hardly any specific typography or colour pallet: the LPF/Lijst Pim Fortuyn (List Pim Fortuyn) and the PVV/Partij Voor de Vrijheid posters look similar in concept though. (for a detailed explanation of the complexities of the phenomenon of Pim Fortuyn you may read my article written just after his murder in 2002). We just see the leaders looking at us in a way that is both composed and joyful, suggesting the new future that lays ahead when we vote for them. Only recently Wilders and his PVV have embarked on some form of design with the seagull as  a totem animal.

The last design to mention, the emblem of Rita Verdonk her TON/Trots op Nederland combines the Dutch tricolore with a royal orange stripe in the middle. Real Dutch royalits wil hoist on official festive days the national flag plus an orange free floating streamer on top. The design suggests also an American police badge that can be flashed in appropriate circumstances…. This is a less than subtle association because Rita Verdonk was a minister for Integration and Immigration and for a short while also minister of Justice in two of the Balkenende governments (2003-2006). She made her political carreer in the VVD party after a period in which she worked in prison management and the Dutch secret services. Verdonk was renowned for her harsh anti-immigration policies and her militant proposals to Dutch parliament to evict and extradite illegal asylum seekers. In the end Rita Verdonk isolated herself by her impulse and populist approach to politics which lead to her expulsion from the VVD party (it could be the influence   of her more youthful alter-ego that make her fail as a states woman, from the years that she migrated as a youngster through successive radical movements from the Union of Law Trespassers (BWO) to the PSP (Pacifist Part) and the Nijmgen squatters movement, Verdonk according to some sources was known in those years as ‘Red Rita’). Will there be a reunion of the tripartite right-wing liberals in the Netherlands? VVD+PVV all in one TON (ton also means barrel in Dutch)? Maybe the Trots Op Nederland/TON emblem has this reunion embedded in its code: Red for Rita, Orange for Mark (Rutten/VVD), Blue for Geert (Wilders)/PVV. I now have the association of Rita Verdonk represented by  a ‘red herring’ at the centre of her TON party emblem.

===
Visual sources either party web sites and for the posters the Documentatiecentrum Nederlandse Politieke Partijen of the Rijksuniversiteit Groningen plus the archives of the IISG Amsterdam.

Read Full Post »