OfficeExpert: Kerstoplichters actief via Kamer van Koophandel

Het is nu de tweede keer in één jaar dat via de Kamer van Koophandel Amsterdam (en wellicht andere kamers in andere steden) een poging gedaan wordt om mijn bedrijfje alsook grotere bedrijven op te lichten. Maakte zo net mijn post open en vond een rekening voor een product of goed dat ik nooit besteld heb: “Office 9 Pro, WIN, NED, CD Multilingual.” Alles keurig… referentienummer, datum, BTW em in de voeter van de brief een hele rits gegevens: KvK nr. 34194095, BTW nummer en zo meer, van de postbusnummer firma Eurod Credit Management AAA B.V.

Nepfactuur voor een niet bestaand product van een nietbestaande vestiging in Nederland (er bestaat een UK versie van deze firma die zo op het oog lijkt te bestaan).

Een doorzichtige truuk, maar wel met zorg gepland. De datering van de factuur = 2009-12-18 en de 14 daagse betaaltermijn verstreken op 2010-01-04. Met Nieuwsjaarsdag komend jaar op een vrijdag zullen sommige nette optijdbetaalders (ikzelf behoor jammmer genoeg niet tot die categorie) die nog voor de kerst hun postbakje leegmaken, die rekening stomweg betaald hebben… Kassa voor de spookfirma OfficeExpert.

De bezorger van dit fraais was het bedrijf SVERIGE … en in het Zweeds staat er dan ook “Porto Betalt” in het postzegelrechthoekje rechtsboven op de enveloppe.

Het telefoonnummer van ‘OfficeExpert’ blijkt te bestaan… maar dan in de vorm van een antwoordapparaat en ik belde na 17 uur en niet binen de aangegeven tijden van negen tot vijf.

Is dit een een strafbare handeling? (uit de kleine lettertjes zou kunnen blijken dat het slechts om een aanbieding gaat) Is het op het randje van het legale? Het burgerlijk rechtboek zal het leren, duidelijk is wel dat het gemak waarmee fraai ogende documenten heden ten dage geproduceerd kunnen worden en de massa referentienummers die onze maatschappij personen en rechtspersonmen oplegt –  als keerzijde al snel de indruk wekken dat zo’n waslijst van referenties wel iets legaals zou moeten zijn. Zulke omstandigheden maken dergelijke marginale oplichtingspraktijken al te gemakkelijk en het lijkt er op dat de bron van dit alles te vinden is bij een keurige legale organisatie: de Kamer van Koophandel.

Vraag blijft nog of het nu zo is dat het gehele adressenbestand van de Kamer van Koophandel en/of Gouden Gids voor iedere kruimeloplichter voor een paar zwarte centen te koop is. Het enige onnut dat ik van de Kamer van Koophandel heb is dat ik ieder jaar een rekening van ze krijg en dat ze voorts – zonder daar ook maar ooit mij in gekend te hebben – voortdurend politieke lobby voeren voor zaken waar ik falikant tegen ben: meer autowegen, meer parkeergarages, ruimere openingstijden van winkels, ga maar zo door. Tot mijn opluchting zie ik dat een heel aantal andere critische betalers de factuur onder de rubriek “oplichting” hebben geplaatst en er blijkt zelfs een gespecialiseerd “Meldpunt Acquisitiefraude” te zijn die dit truukje al geregistreerd heeft. Ook de TROS Radar consumenten website maakt er melding van… dat stemt hoopvol.

Webpagina van het Steunpunt Acquisitiefraude over OfficeExpert

Wel zal ik toch maar die publieksrechtelijke bedrijfsorganisatie (pbo), in het bijzonder de Kamer van Koophandel (een van de erfenissen van het corporatistische staatsmodel van Mussolini, Salazar en Hitler in de Nederlandse staaatsstructuur) (*) verzoeken om antwoord te geven op deze vragen:

Is het zo dat uw organisatie de Amsterdamse of of enige andere Nederlandse Kamer van Koophandel, op enigerlei moment het adres van mijn bedrijf verkocht heeft, of op andere wijze ter beschikking gesteld heeft , aan “OfficeExpert” of Euro Credit Management AAA B.V., of aan enige andere organisatie die gebruikt maakt van het Kamer van Koophandel nummer “34194095″ of het BTWnummer “8123.60.618.B01″, of aan enig rechtspersoon die gebruik maakt van het adres Postbus 12119, 1100AC te Amsterdam, of aan enige andere firma die gebruik maakt van het telefoonnummer “020-5248307″, of verbinding onderhoud met navolgende internetadres “www.officeexpert.biz”?

Zo ja, wilt u dan per direct deze firma en alle daarmee verbonden personen uit uw registers schrappen.

Zo nee, hoe kan het dat ik een spookfactuur van deze firma ontvang en met mij vele andere firma’s die als enige overeenkomst met elkaar hebben dat zij allen in uw adressysteem te vinden zijn.

Is het, in het laatste geval, dan zo dat u denkt dat deze firma op onwettige wijze uw adressenbestand in bezit heeft gekregen? Zo ja, gaat u dan juridische stappen tegen deze firma te ondernemen?

In alle gevallen verzoek ik u bij deze niet langer mijn firmanaam en adres voor enig ander doel dan het functioneren van uw belastingtechnische taak, te gebruiken en mij schriftelijk van het feit op de hoogte te stellen dat het te koop aanbieden van mijn adresgegevens voortaan geblokkeerd is. Mocht u aan deze laatste wens niet kunnen voldoen, dan zal ik mij uit de registers van uw organisatie uitschrijven en tevens de Rijks Belastingdienst en de KvK toezichthouder de SER meedelen dat het niet to de plicht van een ondernemer in Nederland kan behoren om ingeschreven te zijn bij een organisatie die niet in staat is om de bij haar aangesloten rechtspersonen te vrijwaren van SPAM en zwendel.

Nu zo ongeveer zal mijn nieuwsjaarsbrief aan de Kamer van Koophandel Amsterdam gaan luiden… Oplichters zijn wellicht de peper in de maatschappelijke pap en domheid is het speelveld van deze sportlieden, maar mijn persoonlijke erger is dat ik nu meebetaal – door mijn gedwongen Kamer van Koophandel lidmaatschap-  aan deze tak van sport die ik niet wens te sponsoren.

——
(*) Het is wellicht nuttig om in herinnering te brengen dat het idee van de publiekerechtelijke bedrijfsorganisatie (pbo) stamt uit het corporatieve staatsbestel zoals met name uitgedacht en in de praktijk gebracht door Mussolini en daarna nagevolgd door nieuwere staten met sympathie voor dit staatsmodel (Hitler Duistland en Salazar Portugal). Arthur Seyssinquart de beheerder van Nederland tijdens de Duitse bezetting was degene die dit model in de vorm van bedrijfschappen ingevoerd heeft. Na WWII zijn deze organisaties niet opgeheven maar enigszins omgevormd, zo pasten zij prima in de autoritaire opvattingen over wenselijk staatsbestel in het Nederland van de veertiger en vijfitiger jaren van de vorige eeuw.De praktijk van dit soort organisaties mag in de afgelopen eeuw verschoven zijn, maar het zijn nu nog steeds bij wet opgelegde organisaties geworden waaraaan iedere vorm van democratisering voorbijgegaan is. Ik kan mij niet herinneren ooit iemand verkiesbaar of afzetbaar gesteld te zien worden voor zoiets als een Kamer van Koophandel.

Kerkelijk KLIMAATALARM op koopzondag

The fine silhouette of the 16th century Bakernes church tower in Haarlem compared with the Masjid Nabawi (Prophet's Mosque) minaret in Medina.

“Het is net een minaret” zei mijn oom – die decennia lang kunstgeschiedenis studeerde – op één van onze zondagmiddagwandelingen door het volstrekt stille Haarlem  en hij wees omhoog naar de ranke toren van de Bakernesserkerk. Ik keek langs zijn vinger  naar het suikerwitte torentje dat fel afstak tegen de blauwe lucht. “Aha… dat is nou een minaret”, dacht ik, een woord dat ik als jongetje – nu meer dan een halve eeuw geleden – enkel kende als een vreemd woord uit de sprookjesverhalen van duizend-en-één-nacht zonder mij daarbij een beeld te kunnen vormen. Of  ik ook uitgelegd kreeg dat de christelijke kerktoren galmgaten had waarachter beierende klokken tot gebed opriepen en dat het de stem van de priester was die van de bovenste trans van de minaret naarbeneden riep om hetzelfde te bereiken, weet ik me niet meer te herinneren. Die klokken kende ik wel uit het aan Haarlem vastgegroeide villadorp Heemstede waar ik een deel van mijn jeugd doorbracht. Zondagen waren galmdagen en dat geluid kwam van twee of drie kanten. De katholieke klokken, de protestante klokken en van de laatste zijn er dan meestal meerdere exemplaren in toendertijd Nederland. Wij waren niet kerkelijk en beschouwden de in twee richtingen voorbijtrekkende gelovigen als een vermakelijk schouwspel. “Kijk daar gaan de papen”, zei mijn stiefvader dan, als weer een kinderrijke stoet – onder wegstervend gebeier – voor het venster van onze twee-onder-één-kap-villa voorbijkwam.

World Council of Churches web site December 2009: "Let the bells ring, the conch shells, drums and gongs sound 350 times for climate justice! Since immemorial times in cultures across the world musical instruments like bells and drums have been used to warn people of imminent danger – but also to call people to religious service, marking important moments in worship and seeking to connect to God". The Dutch even had a special web site for ringing bells: klimaatklokkenluiden.nl

“Honderden kerken luiden klokken voor klimaat”  kopt het NRC/Handelsblad van 13 december 2009 en dit bericht bracht mij het beeld van die ranke Bakernessertoren uit mijn jeugd in herinnering. Zouden de moskeeën ook meedoen was mijn eerste gedachte, met dit wereldwijd beieren voor een beter klimaat en het ceremonieel ondertekenen van matigingsbeloften van kerkeraden en gelovigen? Een wat ongemakkelijke internet-zoektocht leverde uiteindelijk een helder antwoord: ook de Islam roept op tot een beter klimaat, waarbij ik in het midden laat of dit vanaf de trans van een minaret gebeurd. De groot-moefti  van Egypte Sheikh Ali Goma onthulde zelfs een zevenjarig Moslim actieplan op een voorbereidende bijeenkomst  op de Klimaattop in Kopenhagen – afgelopen november – van de Alliance of Religions and Conservation, met tweehonderd vertegenwoordigers van negen religies. Een prestigieuse bijeenkomst in het Britse Windsor Castle geopend door Prins Philip en de Secretarias Generaal van de Verenigde Naties Ban Ki-moon. De moefti schilderde zijn gehoor een verbazingwekkend voortvarend plan, waarbij als de traditionele wetten op het gebied van voedsel weer nageleefd zouden worden, dit een terugkeer tot  organisch en lokaal voedsel  voor miljoenen mensen zou betekenen. Tien van de meest heilige steden van de Islam gaan hun energiegebruik dusdanig aanpassen in de komende vijf jaar  dat zij ook in milieuzin ‘groene steden’ genoemd kunnen worden (ik neem aan dat Dubai niet in dit plangebied opgenomen is, of is de recente beursval van dit superverkwistende toeristenparadijs een teken Gods?). Om alle misverstanden te vermijden herinnerde de moefti zijn gehoor eraan dat het beschermen van het klimaat  als zodanig tot “religieuse plicht”  van iedere rechtgeaarde moslim beschouwd dient te worden, wat naar zijn zeggen een kwart van de wereldbevolking tot voorvechters van het milieu zal maken.

ARC posted a series of photographs on Flickr from which I choose two + the official caption: "Members of the Boys' and Girls' Brigade, playing instruments and carrying banners, lead the procession of religious and secular delegates towards Windsor Castle on November 3, 2009. Faith leaders from around the world met in Windsor, UK, in November 2009, to launch more than 30 long-term practical action plans “to protect the living planet”. The Windsor Celebration, hosted by HRH The Prince Philip and attended by United Nations Secretary-General, His Excellency Mr Ban Ki-moon, marked the largest ever commitment by the faiths to environmental action. (checking the Flickr photo site to study the iconography of the conference is a real treat for students of church and state pomp; tj.).

Ook de andere kerkleiders die  aan de oecemenische milieutop deelnamen gebruiken hun traditioneel arsenaal, waarbij de christenen als van ouds hun gereedschap van schuld en boete aangrepen. De eerwaarden spraken van de noodzaak van het brengen van een “klimaatoffer” , waarbij gelovigen een document tekenen om in hun dagelijks leven meer aandacht te geven aan de gevolgen voor het milieu van hun dagelijkse handel en wandel. De driehonderddduizend handtekeningen die uiteindelijk in Kopenhagen aan de klimaatsecretaris van de Verenigde Naties overhandigd werden zijn wel een schamele oogst van de zieleherders van zoveel wereldreligies, maar het is duidelijk, het gaat niet om een formulier met een handtekening, maar om de geestesgesteldheid van de gelovigen en de daaruit volgende levenswijze.

Als ik in de berichtgeving over het ‘klokbeieren voor het klimaat’ de verwijzingen volg zoek ik tevergeefs naar enige oproep van religieuse leiders om de bevolkingsaanwas te stuiten.  De openingspagina van de officieële website van de “Alliance of Religions and Conservation” (ARC) heeft een handige zoekfunctie, maar de volgende zoektermen hebben beiden als resultaat “no matches found”: ‘birth control; ‘population control’. Gelukkig geeft het woord ‘overpopulation’ één hit onder de hoofdstuktitel “How we work with the faiths”, met de uitspraak: “Adult Female Literacy is a concern of many faiths and has been shown to be one of the most effective ways of dealing with overpopulation.” Concrete uitspraken op het gebied van individuele geboorteperking  staan laag op de agenda van de ARC. Slechts twee regionale voorbeelden zijn te vinden in  een recent ARC rapport “Many heavens, one earth – faith commitments to protect the living planet”: het vrijwillig terugdringen van bevolkingsgroei in Iran op basis van een uitspraak van Mohammed dat een man “enkel zoveel kinderen moet hebben als de aarde toestaat” en een lokaal initiatief in Cameroon van de Presbyteriaanse kerk voor gezinsplanning. De deelname van de Katholieke Kerk aan dit wereldforum zal daar niet vreemd aan zijn. In de laatste encycliek van Paus Benedictus XVI “Caritas In Veritate“, die dateert van deze zomer en als boodschap van de Paus aan de wereldklimaat conferentie gezien kan worden, staan wel roerende passages over “respect voor het leven” en de “verwerpelijkheid van gedwongen kinderbeperking en abortus” (zoals in China en India), maar het Vaticaan blijft verder steevast het gebruik van condooms en andere voorbehoedmiddelen verbieden. Ook de andere religies hebben weinig te melden over deze vrijwillige vormen van beperking van bevolkinsggroei. Is “voor het luiden van de klok de kerk uit” dan mogelijk de stilzwijgende oecemenische praktijk om het offer van ‘beperking van het nazaad’ te brengen?

Readers poll in Dutch daily NRC Handelsblad December 2009: "My climate sacrifice in 2010" with an arbitrary list of 19 sacrifices ranging from becoming a vegetarian and getting rid of one's car, to not booking that trip to New York and doing the washing at a colder temperature. The issue of limiting procreation is left aside as too much of a sacrifice in a country where there are still governmental subsidies to support human breeding. Click picture for full size view...

Bij het artikeltje over de beier-actie tijdens de klimaattop in Kopenhagen in NRC/Handelsblad staat ook een interactief schema onder de noemer “mijn klimaatoffer in 2010” en de lezer kan doorklikken naar een pagina waar meer profane vormen van offers aan het klimaat opgesomd worden. Het simpele lijstje met 19 punten is volgens de journalisten ontleend aan het boekje “Red de wereld” van Alex Shimo-Barry (changing your Co2 footprint) en het is opvallend dat – zo vlak voor de kerstdagen die sinds de algemene invoering van centrale verwarming bekend staan om “de baby-boom onder de kersboom” – met geen woord gerept wordt over het offer om dan maar dat extra kerstkind niet te maken. Hoeveel ton Co2 uitstoot zou dat niet schelen, voor een niet gemaakt Nederlands kinderbijslagkind? Zeker het tienvoudige van de opgeleverde besparing van de arme Chinese plattelandsmoeders die – na hun eerste kind - gedwongen gesteriliseerd en geaboteerd worden  en waar ook gevallen zijn van corrupte dorpspartijbonzen die afgenomen kinderen op de buitenlandse adoptiemarkt te koop aanbieden. Hieronder één van de vele documentaires die de laatste jaren over dit onderwerp gemaakt zijn, waarbij de documentaires met christelijk-evangelische en vaak ook anti-communistische betogen, niet mijn voorkeur hebben. Zeker is dat het Malthusiaanse argument dwars door alle levensovertuigingen heen pleegt te snijden, zo pleitte Clara Zetkin – voorvechtster van het socialisme en de vrouwenemancipatie een eeuw geleden – voor het zich vermeerderen van de arbeidersklasse om uiteindelijk de overmacht te krijgen, als was zij een communistische Paus. De hier getoonde documentaire is van de Amerikaans-chinese studenten Wilfred Chan and Tim Tan en heeft eeen ‘middenweg-rhetoriek’ waarbij enerzijds het succes van China’s “most dramatic reduction of birth rate world wide”  wordt belicht, maar ook aandacht gegeven wordt aan de persoonlijke drama’s en de onvoorzienen ‘gender-discrimination’ van de ‘één kind politiek’: “such a simple approach to the population can never work.”

Terug van het huidige China met niet alleen gedwongen sterilisatie en abortus, maar ook zeer hoge geldboetes voor overtreders van het één-kind programma naar het evenzeer overbevolkte Nederland met haar kinderbijslag…

Recent combined action of trade unionists both social-democrats and christian, to stop the ever expanding sunday shopping craze in big city centers in the Netherlands. The ChristenUnie is one of the three political parties that forms the actual Dutch coalition government and one of their policy spearpoints is the pushing back of consumerist sunday shopping practice. "Shops leave the sunday in peace/let it is rest" is the slogan on the trade union posters. Reactions to this initiative are mixed. Some see it as hardline re-christianization, others recognize the ecological aspect. I have seen no direct link made between the climate policy and the sunday rest actions, though it would certainly make a big difference. Is it religious fundamentalist that in the end will point the way to a green future?

De klokken van de katholieke Mozes en Aaron-kerk bij mij aan het Amsterdamse Waterlooplein hebben vandaag niet – zoals aangekondigd – geluid. Of dat toeval is weet ik niet te zeggen. Sinds decennia is er geen sprake meer van een practiserende katholieke kerkgemeenschap in de binnenstad en of de klokken electrisch geluid kunnen worden is mij onbekend. Wel vormden zich in de loop van de ochtend de gebruikelijke files van de Amsterdamse koopzondag, waarbij de zich vervelende provinciemensen geen zondagwandeling in hun buurt gaan maken maar zich per auto naar de hoofdstedelijke koopkathedralen van Vroom en Dreesman tot de Bijenkorf en al wat daar tussenligt spoeden. Een oproep om kooplust op zondag te bedwingen en de heilige koe die dag op stal te laten zou toch een zinvolle daad van de kerkleiders hebben kunnen zijn, maar het is enkel de partij van de ChristenUnie en de vakbonden die zich hiervoor sterk weten te maken. Eens in de zoveel jaar hebben wij één enkel autoloze zondag in bepaalde delen van de stad en ook daartegen weert zich de koop- en autolobby hevig. De vraag is vooral of het wel een offer is dat we moeten brengen om zoiets als de koopzondagen op te geven en niet meer een moment van bevrijding van productie- en consumptiedwang.

The tower of the Haarlem Bakenesser church came originally from another church in town the Gote Kerk (the Big Church), it was swapped because the Big Church construction was not strong enough to carry the tower. In my imagination the minaret like Bakeneseer church tower travels all the way to Medina and vice versa the Masjid Nabawi minaret comes to Haarlem linking the two faiths and cities in a most material and yet also spiritual way. Click picture for full size view...

Wie eventjes buiten de gebruikelijke kooproutes door de stad gaat, loopt nog steeds langs redelijk stille zondagmiddag-grachten. Minaretten zijn er – voorzover ik weet – nog niet in de Amsterdamse binnenstad, maar die zouden er met hun rankheid niet misstaan. Er zijn ook meerdere oudere voorbeelden van bouwwerken met een orientalistische inslag in Amsterdam te vinden als praktisch voorbeeeld van inpassing en verweving van bouwstijlen. De oproep tot gebed vanaf een minaret, zeker als die niet electrisch versterkt weergeven wordt, kan heel mooi zijn. De verstrooide klanken van de  vele carillols in de binnenstad zijn tot het cultuur- en geluidslandschap van deze stad gaan behoren, de verklankte thema’s gaan heden ten dage van religieus tot werelds en weinigen voelen er nog de kerke-dwang in die er uiteindelijk aan ten grondslag lag.

De World Council of Churches deed mee aan de oproep voor het Klimaat-Alarm van afgelopen zondag en richtte daarvoor een webpagina in, daarbij vrijwel het hele omroeparsenaal van priesters opsommend: “Let the bells ring, the conch shells, drums and gongs sound 350 times for climate justice! (…) Time to listen to the drumbeat of creation // Time to act for climate justice // Time to listen, to wait and to hope for the birth of Christ.”  Bij die laatste zinssnede wordt ik ideologisch weer klaarwakker en begrijp dat het ook het ecologisch evenwicht van  de oecemene en de alliantie van kerkgenootschappen nog nog ver uit balans is, iets dat overigens evenveel voor- als nadelen heeft, want een al te eendrachtig optreden van kerkvaders zou de basis van even zovele kerkstaten kunnen zijn en dan zijn we – democratisch gesproken – weer terug bij af. Ik mis in het priester instrumentarium van de World Council of Churches vooral nog de zang vanaf de minaret en denk tegelijkertijd aan een concert uit 1994 gecomponeerd door Peter Schat voor carillons en kerkklokken met exact dezelfde titel: ALARM: “een reactie op de toenemende etnische spanningen in de wereld en de daaruit voortvloeiende oorlogsdreiging.” Het is slechts een enkele maal uitgevoerd en de nog grootsere plannen van de in 2003 overleden componist voor een wereldoncert op alle beiaards van de wereld bleef in een conceptfase steken en behoort tot  zijn Unbegonnene Werken. Gelukkig is er een mooie geluidsopname van het Alarm-concert en terwijl ik er nogmaals naar luister ben ik weer een jongetje en stel ik mij een woud van kerktorens, minaretten en tempels voor met daverende kerkklokken, klingelende bellen, dreunende gongslagen en verstrooide zangstemmen … duizend-en-méér-dagen voor een beter klimaat!

Peter Schat – Complete Works: Alarm, for carillon and church bells; een fragment van dit werk is on-line beschikbaar via de website van de Stichting Donemus voor moderne muziek. Klik op de cover van de CDbox met complete werken om ernaar te luisteren.

Pilgrimage to the grave of Jean-Paul Sartre by a group of Nobel Peace Prize winners

The grave of Jean-Paul Sartre and Simone de Beauvoir at the Cimetière du Montparnasse Paris where those who accepted the Nobel Peace Prize pay homage to the ones who were so noble to refuse... and are known to enjoy their clear conscience on sunny days, sitting on their bench of honor. As Afghanistan is a breeding ground for war, several more Nobel Peace Prize winners may be produced by it in the future... it will only end with an Afghan as a Nobel Peace Prize candidate who will gladly decline the honor to surmount any local rivalry and finally make actual peace... Click picture for full size view.

Tableau picture sources that received a new context and have all painterly be modified (from left to right):.
Flickr: “Like Jean and Beaver?”; a picture posted by “weenie wahine” on August 5, 2009.

Enhanced look-alikes Sartre and Beauvoir merged together from diverse internet sources.

The White House’s photostream: “President Barack Obama meets with Mikhail Gorbachev, former leader of the Soviet Union, in Gostinny Dvor, Russia, Tuesday, July 7, 2009.

Photograph published in LIFE magazine 1969: Le, Duc Tho Interview By Acoca In Choisy-Le-Roi.

Lituanus Quaterly Journal of Arts and Sciences: Photograph by the Lithuanian photographer Jonas Dovydenas Afghanistan pictures “Young Freedom Fighter, 1985″.

The Commercial Appeal website on Veterans Day 2009: “President Barack Obama walks through grave markers in during a unannounced visit to Section 60 at Arlington National Cemetery in Arlington, Va.,Wednesday, Nov. 11, 2009.”

The American Academy in Berlin: “The 2009 Henry A. Kissinger Prize was awarded on May 14, 2009 to former German President Richard von Weizäcker. The honor recognizes an internationally renowned American or European for his or her outstanding contributions to the transatlantic relationship. The annual prize was founded upon Dr. Kissinger’s principles and initiatives for a stronger transatlantic relationship during and following the Cold War. The 2007 and 2008 prizes were awarded to former German Chancellor Helmut Schmidt and former US President George H. W. Bush, respectively.”

Liedje voor Guusje Ter Horst: “Toen kwam het vuur en verbrandde de stok om de burger mee te slaan”

Het democratisch systeem van Nederland is merendeels gegrondvest op burgers die door middel van verkiezingen dat wat “hun macht” genoemd wordt afstaan aan volksvertegenwoordigers van allerlei aard. Dat mandaat, dat afstaan van macht, duurt voor de meeste gedelegeerde machtstructuren om en nabij anderhalf duizend dagen, pas daarna kan een burger weer blijk geven van instemming of afkeuring met wat er in de tijd van zijn/haar verstoken zijn van macht, gebeurd is. Gemiddeld leven burgers zo’n 70 en nog wat jaar en er is vaak een leeftijsgrens waarna men stemgerechtigd wordt, wat neerkomt op zo’n 15 x per leven de kans krijgen om je invloed uit te oefenen voor het kiezen van het landelijk bestuur. Nu zijn er verschillende soorten verkiezingen: Europees, landelijk, provinciaal, gemeentelijk en dan nog wat vaak onduidelijke oproepen om je stem uit te brengen op deelraden, waterschappen en andere vaak tijdelijke initiatieven, die met hetzelfde gemak weer door de overheid zelf afgeschaft worden. Dus laten we het houden op 4 x 15 (even verontacht laten dat de frequentie van Europese verkiezingen wat lager zijn), dat is dan 60 x in je leven heel eventjes macht krijgen om die direct daarna weer te moeten delegeren.

Kiesrecht foto omstreeks 1930 en een affiche voor Algemeen Kiesrecht voor mannen en voor vrouwen van voor 1917, met de toenmalige minister Samuel Van Houten met zijn beperkt kiesrecht voor mannen als een ouderwetse Batavier.

Hoe gestuurd en gemanipuleerd die momenten van meningspeiling, van delegatie van macht, van verkiezingen zijn, wil ik hier even buiten beschouwing laten, omdat het mij er om gaat hier in grote lijnen de oorzaak van regelmatige frustraties over het functioneren van ons democratisch systeem te vinden, die zich met enige regelmaat  uit in verzetsdaden van burgers tegen het wettig gezag. Het zijn vertegenwoordigers van dit gezag of goederen die aan hen toebehoren, die door boze burgers dikwijls als doelwit uitgekozen worden. In de berichtgeving hierover wordt meer gesproken over de uitgeoefende agressie en geweld, dan over  datgene wat ertoe geleid heeft. Zo ook in een korte oproep tot debat  van de discussie-blog over democratie  in NRC/Handelsblad van  Steven de Jong - waar ik hierbij met gepaste traagheid op reageer. Die discussieoproep gaat over bedreiging van uitvoerende ambtenaren en politieke bestuurders, waarbij meer dan de helft van de gemeentelijke bestuurders in Nederland aangegeven zouden hebben weleens met agressie of geweld geconfronteerd geweest te zijn. Hoe deze cijfers verkregen zijn blijft zeer in het vage, reden voor mij om – als ‘hinkende bode’ – nog wat treuzelend achter te blijven op het publiciteitsslagveld…

Toch is er reden tot zorg, zo blijkt uit onderzoek van het ministerie van Binnenlandse Zaken (BZK). Intimidatie, bedreigingen of fysiek geweld: 69 procent van de burgemeesters en wethouders en 49 procent van de raadsleden zou daar in 2008 mee geconfronteerd zijn. Wildwestsituatie Minister Ter Horst lichtte de cijfers toe op het jaarcongres van het Nederlands Genootschap van Burgemeesters (NGB) in Wassenaar. “Een recent voorbeeld is de wildwestsituatie in Weert”, zei ze. In september waren daar wethouders het doelwit. Een auto werd in brand gestoken, ruiten sneuvelden en er zou zelfs op een huis van een wethouder geschoten zijn. Klik bovenstaand bericht voor een link naar de hele oproep tot reactie.

Wie de eerdere brief van minister Guusje ter Horst aan de Tweede Kamer van 10 november 2008 over “Aanvullende maatregelen Veilige Publieke Taak” en het daarbij behorende rapport “Het Verhaal bij de daad voegen” van augustus 2008 er nog eens op naleest zal zich meer verwonderen over wat er  niet, dan wat er wel in staat. Het is overduidelijk dat de pleger van agressie – zoals wij die uit het ons dagelijkse geschilderde nieuws kennen – een naarling en een engerd is, die hard aangepakt moet worden. “Lik op stuk” is in het huidige politieke jargon een frequent gebruikte beleidscode. Het in ogenschouw willen nemen van de achtergronden van een agressieve daad wordt gezien als een verwerpelijk overblijfsel van ‘oude politiek’. De dualiteit van iedere sociale interactie wordt domweg ontkent, ééndimensionaal denken en handelen, dat is wat ‘deze tijd’ vraagt! Het impliciet uitgangspunt in deze beleidsnoties van het Ministerie van Binnenlandse Zaken is dat de “publieke taken” allen volstrekt legitiem zijn, dat zij allen via een feilloos democratisch besluitvormingssysteem tot stand gekomen zijn, dat degenen wier belang niet gediend maar geschaad is daar in zullen moeten leren berusten, waaruit dan volgt dat een ieder die zich tegen de uitvoering van zulke taken durft te verzetten een onmaatschappelijk element is dat harde aangepak verdient. De minster van Binnenlandse Zaken formuleert het zo:

“De dadergerichte aanpak van het programma kenmerkt zich door dit uitgangspunt ‘agressie mag niet lonen’. Immers als agressie loont, faalt de publieke taak. Als de dader met zijn gedrag het (beoogde) effect bereikt en ermee wegkomt, vormt het een bedreiging voor de uitoefening van de publieke taak en het functioneren van de rechtsstaat.”

Dat klinkt voor velen overtuigend, maar ik probeer toch meer dimensionaal te denken en vraag mij af  wat dan de steeds weer genoemde ‘agressie’ is, hoe die gemeten wordt en door wie. In de meeste beleidsstukken staan meestal twee woorden dicht bij elkaar: eerst ‘agressie’ en dan ‘geweld’. Vreemd genoeg vind ik in geen van deze recente beleidsstukken enige definitie of omschrijving van wat deze begrippen inhouden.

Contactpunt voor burger en overheid, voorbeeld nieuwe stadhuis van Den Haag. Foto gevonden op Flickr, gemaakt door Roel1943; klik foto voor link naar zijn Flickr pagina.

Ik heb er het 67 pagina’s tellende rapport “Het verhaal bij de daad voegen” van het Arnhemse bureau Q-Consult (een adviesbureau dat helpt met “visie vast te stellen, strategie te ontwikkelen, processen te beheersen en kwaliteit te managen”), opgesteld in opdracht  van het ministerie, op nagelezen, maar definities van de gebruikte begrippen ontbreken. De zorgvuldige lezer zoekt tevergeefs hoe de Q-Consult onderzoekers nu ‘agressie’ en ‘geweld’ van elkaar onderscheiden. Een ieder weet dat beide begrippen zeer relatief zijn – al was het maar uit de eigen kindertijd – dat het een verstandige  derde behoeft om te wegen of die ‘por’ nu gemeen of spelenderwijs was, of dat ‘kapotmaken’ nu een dierbaar bezit of bezitterigheid betrof. Van weging van tegenover elkaar staande belangen is in het Q-Consult geen sprake. Uitgangspunt is dat dader en daad bekend zijn en het er enkel om gaat hoe de dader zo effectief mogelijk te straffen. Naar goed Hollands gebruik is dat ‘in de portemonnee’. Dit is het hoofdonderwerp van het in opdracht van de minister van Binnenlandse Zaken opgestelde rapport, hoofdstukken en paragrafen staan er bol van: “verhaalbare schadeposten werkgevers en werknemers”; “incassotraject”; “letselschade en incassomarkt”; “Centraal Justitieel Incassobureau”; “beslaglegging op bezittingen van de dader”; “dagvaardiging van de schuldenaar”; “beslag op loon”; “conservatoir beslag”. Een afschrikwekkend beeld  vol hel en verdoemenis wordt ons geschilderd, met de deurwaarder als wrekende engel. Toch daagt ergens – zij het onbedoeld – iets van een defintie, de oorsprong van dit alles. In hoofdstuk 5 waar de “Knelpunten” belicht worden, staat onder punt 5.2 op pagina 24, het woord “kale kippen”; beter de onderzoekers hier voluit te citeren:

“Eén van de meest gehoorde opmerkingen gedurende deze verkenning is: “van kale kippen kun je niet plukken”. Iedere professional die te maken heeft met het verhaal van schade op daders van agressie en geweld weet dat hij te maken heeft met een moeilijke doelgroep en dat een verhaalstraject moeizaam kan verlopen. Niet zelden zijn de daders minder draagkrachtig, door geringe inkomsten en/of een schuldensituatie.”

Alhoewel het rapport wel aangeeft dat daders van agressie en geweld tegen overheidsdienaaars en -goederen niet noodzakelijkerwijs tot de economische onderlaag van de maatschappij behoren, blijft – bij lezing van het rapport – het beeld dat de doelgroep van het minsiterieel ‘lik op stukbeleid’, de zich verzettende onderklasse in de Nederlandse samenleving is:

“Geïnterviewden van de Politie gaven aan dat ongeveer 80 tot 90% van de daders van agressie en geweld tegen politiemensen uit een ongunstig sociaal milieu komt en een zeer laag inkomen heeft. Veelal is er bovendien sprake van een ernstige schuldensituatie. Wanneer de daders uitkeringsgerechtigd zijn, is het meestal niet toegestaan om beslag te leggen op (een deel van) de uitkering, omdat de dader dan onder het bestaansminimum geraakt.(…) Een incassotraject betekent in deze situaties een flinke financiële investering. Die investering weegt in veel gevallen niet op tegen de (eventuele) geringe schadevergoeding. In de praktijk blijkt dit knelpunt zo zwaarwegend te zijn, dat er veelal niet tot verhaal van de schade op de dader wordt overgegaan, aldus geïnterviewden.”

Wat wordt hier nu beschreven? Waar faalt “de publieke taak”?  Wat is nu “een ongunstig sociaal milieu”? Zou het niet zo kunnen zijn dat als mijn en dijn anders verdeeld zouden zijn of worden, als het tot de ‘publieke taak’ zou behoren om economische en sociale verschillende in de samenleving te verkleinen in plaats van te vergroten, kortom er meer egalitair beleid gevoerd zou worden, dat agressie en geweld, intimidatie en bedreiging, zouden afnemen? Wie bedenkt er een ‘democratische keten’ als spiegelbeeld van de hieronder geciteerde “strafrechtelijke keten” uit het rapport voor Minister Guusje Ter Horst? Als er dan sprake is van het aanpakken, het bestrijdem en het terugdringen van het plegen van “een onrechtmatige daad”, is het dan niet evenzeer nodig om ook de de “rechtmatige daad”, de rechtmatigheid van genomen beslissingen, de bestuurspraktijk van ons democratisch bestel, in ogenschouw te nemen?

"Het vorderen van schadevergoeding Aan de basis van een vordering tot schadevergoeding ligt een onrechtmatige daad. Een benadeelde partij kan zowel via civielrechtelijke voeging in het strafproces tegen de dader als via een civiele bodemprocedure schade verhalen. Figuur 1 geeft schematisch weer hoe de schadevergoeding in de strafrechtelijke keten verloopt. Klik schema voor een beter leesbare grotere versie...

Het democratisch systeem van Nederland is een parlementaire democratie, maar gelukkig is er meer dan dat, meer dan het zestig keer per leven je mening kunnen uiten. Er is een hele wirwar van ingangen, kanalen, lijnen, teugels, lobbies, opinievormers en peilers, adviesorganen, pressiegroepen, stichtingen, verenigingen, instituties, centrales, bonden, actiecomités, noem het maar op. In een oneindig aantal voortdurend wisselende combinaties werken deze elementen en verbanden in op besluitvorming en bestuur van Nederland. Het is dus niet zo dat het land enkel geregeerd wordt via een wettig verkozen volksvertegenwoordiging en – voor hen die het willen geloven – via van God gegeven taken uitgevoerd door het Huis van Oranje (*). De samenleving is vele malen meer complex. Samenleving dient ook letterlijk gezien te worden als “samen leven” en hoeveel regels en wetten er ook zijn, het meeste gebeurd door individueel beleefde instemming of aanvaarding – hoe mokkend dat ‘aanvaarden’ ook moge zijn. Een paar eeuwen terug omschreef de Franse denker Étienne de la Boétie deze toestand als “vrijwillige slavernij” en hij gaf als één van de redenen van dit aanvaarden op, dat de mens geneigd is zich het liefst met zijn eigen directe leven en belangen te bemoeien en het besturen daarom graag aan anderen overlaat. Voortdurende algemene deelname aan het regelen van de maatschappij, heel het leven in zelfbeheer op alle niveaus, is dan ook niet meer dan een droommodel, wat niet wil zeggen dat er herhaaldelijk spanningsmomenten in de geschiedenis zijn geweest waar een begeesterde algemene deelname aan het bestieren van de samenleving ontstond. Dat vindt zowel op micro als macro niveau plaats en hoeft niet altijd als “revolutie” door geschiedschrijving en in historische canons zichtbaar gemaakt te zijn. Wij leven samen door het voordurend vinden en aanpassen van vormen van overeenstemming. Wij kunnen on bestel “vrij” noemen in de mate waarin dat soort overeenstemming – hoe minimaal ook in veel gevallen – dagelijks geleefd wordt. Dat is de echte basis van onze democratie. Het ceremonieel delegeren van onze macht middels een beperkt aantal verkiezingen is niet meer dan het bezweringsceremonieel dat die dagelijkse feitelijkheid bevestigd. Zouden wij enkel uit angst voor bestraffing ons leven inrichten, zouden wij ons voortdurend alle verbodsregels in gedachte moeten roepen om niet in gevang of erger te belanden, dan zou het woord “vrij” niet langer voor onze samenleving van toepassing zijn.

Er zijn meerdere vertalingen in het Nederlands van de "Discours de la servitude volontaire" van Étienne de la Boétie (1530-1563) ik citeer hier uit mijn boekenkast de in 1933 uitgegeven versie van Hillegonda De Ligt met een inleiding van haar man de vredesactivist en socialist Bart de Ligt over "hij die u overheerscht": "het eenige, wat hij mé´r heeft dan gij allen is het voorrecht dat gijzelf hem schenkt, om u te niet te doen. Vanwaar zou hij zoveel oogen krijgen, om u te bespieden, als gij ze hem niet gaaft? Hoe zou hij u met zoveel handen slaan, als hij die niet van u kreeg? Vanwaar heeft hij de voeten om uw steden te vetreden, dan van u? Hoe anders heeft hij over u één greintje macht, dan door uzelf?" deze tirade gaat nog zinnen lang door; in deze voetnoot (**) staan links naar een aantal on-line edities van dit klassieke werk. Het exemplaar aan de rechterkant is in een moderne ver/hertaling van Ewald Vanvugt uit 1980.

De geconstateerde vrijwillige aanvaarding van hoe met elkaar om te gaan, aanvaarding van gedragregels die op de een of andere wijze stroken, of niet al te veel afwijken van ons persoonlijk rechtsgevoel, kan niet altijd werkzaam zijn. Voor ieder van ons kunnen er momenten voorkomen dat er spanning ontstaat tussen eigen waarden en dat wat als ‘dwang van buiten’, of ‘misstanden’, ervaren wordt. Zulk een situatie kan dan aanleiding vormen voor een veranderd ‘normbesef’. Dit kan – het hoeft niet, want wie weet de diepte van het onuitgesproken ongenoegen te peilen – leiden tot zulk een onbehagen dat ‘directe actie’ ondernomen wordt. Directe actie neemt in veel gevallen een symbolische vorm aan, bespotting, ludieke actie, demonstratie, stipheidsactie, symbolische bezetting en kan dan, in in gradueel nauwelijks van elkaar te onderscheiden stadia, meer ingrijpende vormen aannemen: blokkade, staking, bezetting…met vlak over de horizon het woord ‘revolutie’. De meeste vormen van dit soort directe actie zijn min of meer legaal te noemen, alhoewel er een trend is om dat wat door velen als verworven uitings- en actievrijheid, als legitieme ‘burgerlijke ongehoorzaamheid’ gezien wordt, in te perken. Het aantal aangespannen gerechtelijke procedures tegen in wezen volstrekte legale vakbondsacties neemt toe, de nu voorgestelde anti-kraakwet brengt dat wat in het civielrecht zat naar het strafrecht, de woningzoekende en -vindende kraker dreigt (na eeuwen gedogen) tot misdadiger gemaak te wordent. Terroristenwaan legt de grenzen van wat satire en bespotting was mijlenver terug, gekalkte leuzen worden tot serieuze doodsbedreiging verklaard. Dat wat, in het geval van simpele bedreigingen, bij hoge uitzondering waar bleek te zijn, wordt tot algemeen geldend verheven en vormt de basis van het potsierlijk ceremomieel van weer een nieuwe electronische registratie, weer een aanscherping van controle, nog weer een incidenteel wetje, alsof de potentieele bedrijvers van onwelgewillige of vijandelijke handelingen daardoor ooit gestuit zouden kunnen worden. Had de door de gemeente Almelo gemaltraiteerde Turkse eigenaar van een restaurant eerst het wetboek van strafrecht erop nageslagen voordat hij door wanhoop gedreven tot gijzelaar van een democratisch gekozen stadsbestuurder werd? Zo volstrekt uitzonderlijk is Almelo niet, zulk soort situaties komen in veel gemeenten voor en kennelijk weten slachtoffers van overheidsbeleid zich in de meeste gevallen te beheersen. Zijn er dan, na een reeks van onthullende publicaties en anlayzes van dit persoonlijke drama (Zembla 23 november 2008), publiekelijk zichtbare maatregelen genomen vanuit de centrale overheid om duidelijk te maken dat het niet zo kan zijn dat een kwestie van vergunningen voor een bar en restaurant, dusdanig slecht behandeld wordt dat er een dergelijke wanhopige daad uit voortkomt? (Ik meen daar geen strijdvaaardige minister van BInnelandse Zaken gehoord te hebben). Wat te denken van het stoere ‘lik op stuk’ beleid dat stadsbestuurders keer op keer aankondigen om het gedrag in de openbare ruimte onder controle te krijgen? Is het ongewenste hufterig gedrag vaak niet het resultaat van een jarenlang lokaal beleid, van overmatig ondersteunen van commercieel vertier? Zijn niet de Rotterdamse bestuurders met hun oorverdovende massa manifestaties van decennia mede aanstichters van een- in een drama eindigend – op een gratis maar toch op commercie gericht strandfeest bij Hoek van Holland? Weet het Genootschap van Burgermeester dan niet de hand in eigen boezem te steken? Kom op burgervaders en moeders verwerf eerst enig inzicht in de verhouding tussen oorzaak en gevolg, voordat u strafverzwaring gaat eisen.

"Een bokje, een bokje, dat mijn vader kocht voor twee zoez" zo begint het kinderrijmpje dat het bekendst is door de Joodse paas-traditie, internationaal bekend als "(C)Had Gadya" en de kringloop van geweld die in dit kinderlied beschreven wordt kwam mij voor de geest bij het lezen over weer nieuwe en extra strafmaatregelen: "Toen kwam er een stok, en die sloeg de hond dood, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, (…) een bokje, een bokje. // Toen kwam er vuur, en dat verbrandde de stok, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje." Zie noot (***) voor links naar de gebruikte bronnen. Klik plaatje om het op de originele maat te zien.

Het heeft geen enkel nut weer een stok toe te voegen aan het bestaande overvolle arsenaal van stokken om “de hond”, “de burger” – die wij menen te kennen en menen te moeten bestraffen – te slaan. Wie of wat is dan die hond die geslagen moet worden? Met het quantificeren van incidenten – zonder dat het oorzakelijk verband ertussen op enige wijze aangetoond is- zoals nu door onze minister van Binnenlandse Zaken – zal die hond niet gevonden worden. Het hoog van de toren en nationaal afkondigen van harde maatregelen, daar waar het vaak om specifiek lokale incidenten gaat is nutteloos. Lokale bestuurders, lokale bevolking, lokale media moeten gestimuleerd worden om voor zichzelf te achterhalen waar en waarom het mis ging. Waarheidsvinding op plaatselijk niveau in plaats van wapengekletter uit Den Haag. Goed gedrag zal niet afgedwongen worden door hogere strafmaten voor hen die verordeningen of beslissingen van een overheid – die arrogant haar eigen legitimiteit prijst- niet wensen te aanvaarden. Het ‘algemene rechtsgevoel’ staat nergens opgeschreven, toch is het één van de peilers van onze samenleving. De noodzakelijke innige band tussen ongeschreven rechtsgevoel en wet- en regelgeving dient beter begrepen te worden. De legitimiteit van de macht die zich beroept op de hierboven kort beschreven principes van vertegenwoordiging, is betrekkelijk. Ook slaven moeten in enige mate gewillig zijn om ze tot arbeid, tot deelneming, aan te zetten. Een grotere zorgvuldigheid bij besluitvorming is geboden. Belangenafweging dient verder te gaan dan de meerderheid plus één. Een streven naar consensus en het ontwikkelen van nieuwe meer flexibele bezwaar- en beroepsmogelijkheden zou het aantal bedreigingen tegen ambtenaren en bestuurders als gevolg van bestuurlijke maatregelen meer ten goede komen, dan de nu voorgestelde zwaardere strafeisen voor boze en radeloze burgers.

Tot slot een leerliedje voor Guusje Ter Horst: "Toen kwam er vuur, en dat verbrandde de stok om de burger mee te slaan." Deze twee plaatjes komen uit een Chad Gaya liedprent; klik plaatje voor een link naar het origineel.

====

(*) (in het 25 jaar regeringsjubileum interview van Dorien Pessers met de koningint spreekt Beatrix over een van godgegeven taak, een roeping; ook in de Nederlandse grondwet ziet de constitutionele monarchie al;s van god gegeven; zie een aardig betoog van Bob Elbracht “De metafysica van het Koningschap” in de Hofleverancier, jaargang 7 nummer 1.
(**) Étienne de La Boétie “Vertoog over de vrijwillige slavernij” vertaal door Charlotte Bauwens in PDF formaat op de website van dmocratie.nu
(***) De prent komt uit de collectie van Yale University (New Judaica in the Arts of the Book Collection) “Passover Haggadah” - Calligraphy and Illustrations by Asher Kalderon; Tel Aviv, 2006; Limited Edition of 396.
- Voor het eerste deel van de tekst zie noot 3.
- De moderne (geduidde) lieversie is te vinden op een PDF met liedteksten (Sacred Place een meerkorenproject… gent) en is een bewerking van Joeri Cornille, op pagina 15. Opgelet… de PDF link is een directe download, kijk dus via de down;load manager’ van uw web browser waar die file gebleven is, als deze niet vanzelf opent.

(***) Op een web-document met een handleiding voor een ’sedermaaltijd’ staat de volgende moderne interpretatie van de (C)Had Gadya:

Een bokje, een bokje…     (joods rijmpje tijdens de Seder)

(oudste kind)

Een bokje, een bokje, dat mijn vader kocht voor twee zoez, (alle kinderen:) een bokje, een bokje.

Toen kwam er een kat, en die vrat het bokje op, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, (alle kinderen:) een bokje, een bokje.

Toen kwam een hond, en die beet de kat dood, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, (kinderen:) een bokje, een bokje.

Toen kwam er een stok, en die sloeg de hond dood, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, (…) een bokje, een bokje.

Toen kwam er vuur, en dat verbrandde de stok, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.

Toen kwam er water, en dat doofde het vuur, dat stok verbrand had, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.

Toen kwam er een stier, en die dronk het water op, dat het vuur gedoofd had, dat stok verbrand had, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.

Toen kwam de slachter, en die slachtte de stier, die het water had opgedronken, dat het vuur gedoofd had, dat stok verbrand had, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.

Toen kwam de doodsengel, en die doodde de slachter, die de stier geslacht had, die het water had opgedronken, dat het vuur gedoofd had, dat stok verbrand had, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.

Daarop kwam de Heilige, gezegend is Hij, en doodde de doodsengel, die de slachter gedood had, die de stier geslacht had, die het water had opgedronken, dat het vuur gedoofd had, dat stok verbrand had, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.

Songs and samizdat made the Wall fall: Europe Against the Current September 1989 revisited

In mainstream news papers and television the decade-commemoration-machinery for The Fall Of  The Berlin Wall in November 1989 is running at full speed now. So this is the right moment to recall the ‘against the current’  history of those days – just before from 1985 till summer 1989 – when mainstream media and commentators had no clue yet, of the sudden change in the political configuration of Europe, that would have its now official apotheose at last in November 1989. It was citizen dissidence that made not only the Berlin Wall fall, but also leveled the walls of nine state communist buildings (though, failing to dig out the deeper authoritarian fundaments). Thirty years of  heavy Cold War propaganda bombardment of party-regime edifices in the eastern parts of Europe did not accomplish, what in the end could only be done by the inhabitants, the citizens,  themselves. Some did it by writing and self publishing, others by distributing and reading, playing, dancing and singing, thus exposing the internal contradictions of systems reigning in the name and interest of all people, while excluding most of them from participation. The counter-culture movements in Eastern Europe have been instrumental in hastening the erosion process of state-socialism, this to such an extent that the walls of  these bureaucratic paradises crumbled at the sound of these ‘horns of Jericho’. It was in Hungary and Czechoslovakia that the first fissures appeared, and soon it were the East Germans, hopping trains, buses and their Trabants to hurriedly climb the fences of embassies in Prague, or to simply do a country hike and walk out across the Hungarian Austrian border where – for a short while – barbed wire was cut and watch towers were unmanned. DDR citizens not tearing down walls but “voting with their feet.”

Earlier in 1989 the iron curtain – however rusty – was still in place, the great divide between Western and Eastern Europe. Block-thinking was predominant: First World (capitalist), Second World (socialist) and Third World (poor and revolting). A long curving line from the Baltic Sea to the Mediterranean split Europe, separated it physical in two opposing political systems. Europe was a plural word at that time. The geographical Europe as could be found in atlases and maps reaching till the Urals, and two socio-political Europes: Western Europe and Eastern Europe. Culturally speaking, that what was East of that fenced line was considered by the Westsiders NOT even part of their idea of Europe (something like the actual perception of Turkey as something that should not be part of the EEC). In the end all this bickering over meaning of pseudo geographic entities has long be understood by the United Nations personnel  as can be read in a report of the UN commission on toponymic issues that had to make an assessment for “A Subdivision of Europe into Larger Regions by Cultural Criteria” and concluded: ”every assessment of spatial identities is essentially a social and cultural construct.” The report – using shady diplomatic language – comes up with the conclusion that the notion of “East Europe” based on the Russian Empire from the 16th to the 20th century and the Soviet period from 1917 to 1992 and its sphere of influence is over now and the traditional idea of “Central Europe” can once more be established. I can not find the promised maps of this commission and when one does only a quick check anybody can see that more than one mapping of the idea of Central Europe exists.

Four of more possible visions of Central Europe: 1- the mid 20th century German idea of "Mitteleuropa"; 2- Central Europe map first shown in the Wikipedia page on this subject; 3- Central Europe as seen by some Croatian source; 4- idem recent Czech view of Central Europe. As always views of the world, be it macro or micro are centric. I did learn that already as a boy in primary school when my teacher explained that for the Danes our (Dutch) "North Sea" was the "West Sea." Click images for full size view and - for most browsers - click once more to enlarge and use bottom scroll bar to move along.

It is hard to imagine now, but it needs to be recalled how deeply entrenched the divide was then, on all levels. There had been popular risings in Eastern Europe, starting in East-Berlin in 1953 and ending in Gdansk in 1980, with the Hungarian Revolt in 1956 and Czech Spring of 1968 as moments where the iron curtain was torn aside a bit, but soon after repaired by Soviet and Warsaw Pact occupying forces with their tanks. There was no end in view of  the ‘entente’ between the power blocks that kept each other in a forced embrace of mutual deterrence, based on their nuclear weapon arsenals. This military vision also translated into the cultural realm with the  monolithic view of the Eastern European block as one total oppressive political unit with a only a few courageous dissidents, martyrs for the cause of  a Western type of  ”freedom”, for the rest just masses of indoctrinated communist obeyers

Typical Cold War cartographic demagogy: left the 'red danger' from a cover of a Dutch translation of a West German book published in 1958: "Peninsula Europe"; right a neo Mongol view from 1952 published in Time magazine maps, by cartographer Robert M. Chapin.

Those who looked beyond this Cold War imago knew that the rule and control in each of the countries – messed together in the notion of ‘Eastern Europe’ – had its own particularities, its own time line of  periods of openness and repression. Those who were knowledgeable  had observed that – in each country in a different way and at different moments  - in certain official recognized cultural areas some forms of  less restricted activities and expressions were possible, like jazz festivals, cinema and theatre experiments, international scientific meetings, certain publishing activities, and cultural centers managed by youth associations or students. Those from “the West” who went through the curtain and made the effort to go beyond the controlled itineraries could also discover  a whole network that could rightly be labeled  a ‘cultural underground’, or as it was called  in Czech society of that time, not ‘underground’ or ‘counter culture’ like in “the West”, but ‘paralelní kultura’ (parallel culture), also sometimes named ‘zweiten Kultur’ (second culture) like in the DDR.

Print room of the group around the Umwelt Bibliothek (Environmental Library)in the cellar of the Zionskirche in East Berlin October 1989, they had a duplicating machine from the church and here the magazine which was a strong rallying point for the young DDR opposition was produced. The print room was a total mess in those days right before the fall of the wall. Everybody who came in was asked to assemble their own copy of the magazine of which the pages were spread out over several chairs. There was always lots of fun with some of the obvious Stasi agents who had to join in with the assembling exercise.

Self publishing or ’samizdat’ was one of the main cultural activities, ranging from the most primitive carbon paper duplicated manuscripts hammered  out of ancient typewriters in Czechoslovakia and the Soviet Union (with a maximum of ten hardly readable copies), to the silk screened leaflets of the Polish Solidarność  trade union and the Hungarian groups like ‘Inconnu’ and Demokrater’…. Only at the end of the eighties in some towns (Prague, Budapest) people managed to get limited access to (state controlled) photocopying facilities; the underground cultural magazine “Revolver Revue” from Prague is an example of this. The duplicating machine (often called Roneo, or stencil-machine) which used to be the standard self-publishing machine in “the West”,  was mostly an off-limit device in Eastern European countries, so the same stencil-principle was used in a more primitive way by pressing ink onto paper with a fill bar of rubber fitted in a wooden handle through a fine textile fabric stretched in a frame, onto which photographically, or by hand painting, texts and images were transferred (silk screening technique, often referred to as ‘Polish printing’). In the Soviet Union pop and rock music fans had their own inventive ways for self publishing by making a single copy lay-out of their magazine and photographing it, next making duplicates of the negatives and sending them around to friends and acquaintances all over the Soviet Union, where many had access to the facilities of local photo-clubs. So happily the negatives with the Russian music fanzines were printed over and over again, thus gaining a huge readership.

Budapest winter 1986, Jennö Nagy holds a silscren frame of the cover of his handprinted magazine 'Demokrater' in his suburbian house (that has been raided several times by the police confiscating even this primary tools). His printing set is now in the collection of the International Institute of Social History... I must have better pictures, but this is all what I could find for the moment. It shows nevertheless how such simple devices were seen as and could actually be 'a danger of the state'.

The ‘unfree world’ in its great cultural palaces, museums, and concert halls “of the people” displayed only state sanctioned forms of  culture (not totally unlike what happened at the other side of the divide), though, the whole intermediate structure of the “free world” with its venues for both radical groups and all shades of institutionalized initiatives did not exist in the state socialist countries of Eastern Europe. A singular top-down control mechanism had – over decades – smoldered all initiatives from below. Civic society with its dynamic social levels and relations, had mostly disappeared in Eastern Europe. Still there were exceptions to prove the rule, like the student and youth clubs where some independent forms of cultural expression could find an outlet and where the authorities would be tolerant for a while (a good example were the SKUC  (Student Cultural Centers) in many towns of the former Yugoslavia). Independent and radical culture , the mirror image of the pompous ‘Palastkult’ of state socialism, had retreated into the personal domain, in small private city apartments or countryside dachas (*). The home became the basis for art forms and alternative practices like, apt-art (one evening exhibitions in someone’s apartment), flying universities (lecture series based on the personal hospitality of many people, constantly changing address), and temporary bookshops in someone’s apartment where during an hour or so samizdat literature could be bought. Performances and happenings would not only take place in the conclave of  a home, but the congregation of non-conformists also would take to the woods and fields, one could say reminding of the centuries old tradition of the dissident christian religious practices in Eastern Europe, from Bohemian Moravians and Bosnian Bogomils to Russian “Old Believers” (Starovertsy).

October 1989 East Berlin several evangelic churches functioning as action centers. Banners are calling for the support of those arrested, flowers have been brought into the church and on the steps outside; inside the rather darkish church space the walls are covered with newspaper cuttings put up with plaster as sellotape is something not readily available; a handwritten placard points to the example of the October 9 demonstration in Leipzig. What I remember the most was how primitive and endearing this first free communication wall was. What you see here is: freedom of expression at the stage of a foetus.

Such outdoor performances could become real prolonged struggles with the authorities, as it was the case in Czechoslovakia with the absurdist band “Plastic People of the Universe“, a local rock group taking at first inspiration from  foreign groups ranging from “the Velvet Underground” and “The Fugs” to Frank Zappa and his “Mothers of Invention”, later developing its own haunting musical style and critical lyrics. They followed the footsteps of the Fluxus art action related Czech group ‘Aktual’ from the mid sixties. Plastic People  came up in the period of the Prague  Spring in 1968 and the subsequent Warsaw Pact occupation. The band was soon banned from playing in Prague and together with a growing group of fans they developed a system of performances in the countryside, sometimes deep in the woods, only at the last moment information of the precise location would be spread, so people already congregated at a nearby train station or other spot and would be directed from there to the actual place of the concert. Of course the secret police would be on their heels, smell them out, which at times led to mass confrontations as during the “Ceske Budovice Massacre” in March 1974, when over a thousand fans were rounded up by police at Budovice train station, beaten up, and send back to Prague, with many names noted followed by later persecutive consequences at work and in school. A year or so later  band members were arrested and their case and cause, of a socialist state against a rock band, became a rallying point of protest against the repressive system. This belonged to a series of repressive events, that led also to the foundation of the Charta 77 group and their manifesto claiming the rights of free expression. (Progarchives.com have a good 1981 recording of the Plastic People online). This form of combined creative protest of young people finding support from academics and intellectuals, differed from the more widely known moral and political dissidents of the Soviet Union, with writers like Pasternak, Solzhenitsyn, Sinyavsky and Aksyonov who were made into official heroes in the West and -except for Pasternak – were forced to emigrate.

More names of dissident Russian writers could be mentioned here, like (Aleksandr) Zinoviev, but the last one is a category on his own, who, when he would not have died in 1999, could well have developed into ‘a dissident author’ once more, but now in the West, as he opposed the Perestroyka of  the Gorbachev area and gave interviews at the end of his life idealizing Stalin, Milošević, Karadzic, and Mladić. I know there is much more to say about the change of position and meaning of Cold War dissidents after the “Die Wende” when the so called fall of state-communist societies failed to translated in the erasure of all traits of totalitarianism.

The Plastic People of the Universe in the mid seventies, with in the background the first signatories of the Charta ‘77 manifesto. The record shown at the left has been produced in 1978 in Paris to support an international campaign against the persecution of the band. Our bookshop Het Fort van Sjakoo in Amsterdam did the distribution for the Netherlands and after we managed to get an one hour program on national radio, hundreds of records were sold to help the support fund. In 1988 a similar support action was undertaken by us for Petr Cibulka, active in the Czech independent music scene, who was imprisoned in that year for protesting the death in prison of yet another human rights activist Pavel Wonka…

These developments were communicated in all kind of ways to the non-state-socialist world, by Western travelers, through postal tricks (sending back faked foreign mail envelops marked ‘address unknown’; the Hungarian group Inconnue derives its name from that practice), through artistic forms of correspondence that seemed harmless enough to state censors to be allowed, which explains the importance of ‘mail art’ as  an exchange medium between Eastern and Western artists in the seventies and eighties, last but not least by cultural attaches, especially of the American embassies, who had recognized – in those days – the importance of such independent citizen initiatives. Most important in slipping through the news from behind the iron curtain, were the broadcasts of Radio Free Europe and its mixed network of CIA agents and independent correspondents and informers of many nationalities, both inside and outside. I have visited a few times – at the end of the eighties – the headquarters of Radio Free Europe in München as I became aware  that this institution – abhored by many Wester leftists – had lots of relevant information on ‘modern social movements’ that interested me. From 1973 onward I had been collecting documents from and on what I labeled ‘modern social movements’ for the University Libary of Amsterdam (later the collection has been tranferred to the International Institute of Social History in Amsterdam): from the artistic to the political, trying to cover the whole scale emancipative, communitarian, spiritual, esoteric…

Three examples of later studies that document the importance of music for social change in state-socialist countries: The left hand book is “Rock Around the Bloc: A History of Rock Music in Eastern Europe and the Soviet Union, 1954-1988″ by Timothy W. Ryback published already in 1990 and is a great read, mentioning things like the ‘Beat Riot’ in Leipzig in October 1965 a protest against the ban on amateur music groups – very curious as it was again a Leipzig protest in October 1989 that heralded the fall of the DDR regime. In the middle David Caute’s extensive study of how the Cold War was fought on the cultural front, how hot-jazz was employed to “melt down the iron curtain”; there is a good long chapter on jazz and rock music in this book. The right hand book is “Golden underground, unofficial rock journalism in Russia 1964-1994, history and bibliography (Zolotoe podpol’e : polnaja illjustrirovannaja enciklopedija rok-samizdata 1967-1994 : istorija, antologija, bibliografija) an encyclopaedic exercise by  A. Kušnir. I  bought this very detailed documentation from the publisher at the Frankfurt Buchmesse in 1994, where he had a small stand with an exhibition showing some samples of handcrafted rock magazines. (see ** for links and references)

Personal visits over the years – from 1976 onward- to Hungary, Poland, DDR, Yugoslavia and Rumania had made me aware of the specific forms of political and cultural underground movements in these countries and the supportive role played by Radio Free Europe. The underlying reason for the Radio Free Europe (RFE) support of  this alternative culture was clearly geo-political based: support for the USA “free world” empire quest.  I remember Hungarian friends of mine complaining in the mid eighties about some of the RFE journalists and their lack of real interest in the content of their artistic endeavour.  RFE journalists were mostly concentrating on the censorship side of things,  only  interested when a certain form of expression was suppressed and the bad genius of communism could be proven once again (also in the “free world” certain expressions only gain media coverage when some sort of scandal is at stake). Like Eastern Europe itself the big well protected offices of Radio Free Europe – located in a spacious villa suburb of  München – did not have a uniform approach, but were internally balkanized.  This was expressed in the total different atmospheres of each national department having its own personal commitments, set of priorities, traditions, smell of food. As a curator and librarian of the University of Amsterdam I could gain access to the vast documentation facilities of the radio station and I still remember vividly the long corridors and many doors flipping open and closing with hasty journalist on their way and shreds of a multitude of languages coming to my ears. The Russian department had their thumbed card file drawers pointing to many individual cases documenting post-gulag forms of repression, the Polish offices had newly bought file drawers housing an wide range of samples from the the very active Polish samizdat press, the Hungarians were very much into the underground magazine culture  with both exile publications from Paris like Magyar Füztek in a handy small smuggle format, and locally produced primitively printed magazines like Demokrater and Beszelo. The Rumanina section had hardly any documents, so reflecting the effectiveness of Ceauşescu Securitate and it was only later, in 1985, that – in Budapest – I saw and copied issues of a Transsylvanian (Erdely) samizdat magazine ‘Ellenpontok” (counterpoint) published in Cluj-Napoca (Klausenburg, Koloszva) which was – according to some later sources – the only Rumanian samizdat magazine.

Radio Free Europe former head quarters in München (now they are based in Prague) one sees clearly the very long central corridor and the all the connecting side buildings. A huge institution with all its intelligence, translation services, speakers of many different languages and documentation storage,

Which brings me to the year 1985, it must have been fall, when a contact from Belgrade Pavlusko Imsirovic (implied in a political process of the post-Tito era with six activists (known as ‘The Belgrade Six‘) persecuted in the serbian part of the Yugoslav Federation for holding meetings and publishing critical texts) gave me the address of a Rumanian man living in exile in Budapest: Attila Ara-Kovácz (he was one of the publishers of that sole Rumanian samizdat paper). Arriving in Budapest and meeting Attila brought me straight into a just started counter-conference of the “European Cultural Forum” (also called The Budapest Cultural Forum) a follow up – after a decade! – of the 1975 Conference on Security and Cooperation in Europe (CSCE) known for its Helsinki Accords that were a protocol for fixing the entente of the power blocks in Europe. This ‘Alternative Cultural Forum’ was an initiative of the then nascent Hungarian opposition, the ‘International Helsinki Federation for Human Rights’ and some Western intellectuals of which Susan Sontag and Magnus Enzensberger were the most high profile ones. I went to several meetings ranging from the lobby of the sumptuous Intercontinental Hotel to some huge sculptor studio on the hill of Buda where a party for the corps diplomatique of the official conference was organized by the Hungarian opposition with as special subject the protest and repression in Rumanian Transylvania against Ceauşescu’s plan to  bulldozer eight thousand traditional villages and deport their inhabitants to newly constructed agro-industrial complexes. The official Forum had set as its task to foster cultural exchanges and cooperation which then could “contribute to a better comprehension among people and among peoples, and thus promote a lasting understanding among states.”  The Alternative Forum with Budapest full of diplomats gave some sort of protection to the the opposition which had been more or less hidden till that time to come out into the open and manifest itself. Anyhow the regime of János Kádár  - in power since 1956 – showed serious signs of fatigue and – much less spectacular than the Fall of the Berlin Wall – in 1985 the state-communist regime was in the process of dissolving. The regime was still there, but it was only ‘pro forma’. It is not surprising that the real first opening of  the iron Curtain did not happen in East Germany but in Hungary, starting formally in April 1989, but already since the the fall of the governance of Kádár in the spring of 1988 the Hungarian borders – and not only the ones with the West – had become somehow ‘transparent’. This was due to the bad treatment of the Hungarian minority in Rumania and old Hungarain sentiments on the dismemberment of their once glorious shared Austrian-Habsburg double monarchy. I knew at that time a polyglot adventurous lady (a descendant from a Ruthenian/Rusyn family) who was illegally crossing Hungarian-Rumanian borders taking with her publications printed in the West. The dismantling of the Hungarian part of the Iron Curtain happened a few months before what is called the ‘Prague Embassy Crisis” in September 1989 when East Germans were flooding the compound of the West German embassy in Prague. All this is mostly lost in the actual mainstream commemoration of the Fall of the Berlin Wall anno 2009.

Cover of the February 1989 “Europe Against The Current Manifesto” Go to and outward link with the full manifesto by clicking the picture above.

It was this ‘Alternative Cultural Forum’ in 1985 in Budapest that inspired the idea of  organizing a real the whole of Europe meeting of practitioners of alternative culture in Amsterdam. Since 1977 we had started with a few friends an alternative international bookshop in the Jodenbreestraat in Amsterdam, ‘Het Fort van Sjakoo‘. That collective undertaking had been growing over the years into a solid volunteer organization (it still exists still in 2009 as a fully volunteer driven organization).  We decided to breach the political and cultural borders and make a call to the whole continent from Iceland to the Urals, from the sub-polar regions of the Scandinavian countries to the sub-tropical Mediterranean Sea. This meant making an inventory of persons, groups, initiatives, institutions to invite. This was a huge work at that time when the Internet as such did not exist yet (apart from Usenet and Fidonet facilities, which we did use). Somehow we managed and though the date set at first for the year 1988 could not be met, in September 1989 it really did happen. On this occasion of a twenty year anniversary I have republished the original manifesto, the call for a coming together  we named: “Europe Against The Current” (the archive is at the IISG). Hundreds of people from many countries both from the East and West did participate, the manifestation was scheduled to be opened by Václav Havel, then still a writer under house-arrest. He failed to get the permission to leave Czechoslavakia for this occasion, his travel permit was withheld, so we established a telephone connection and thus the upcoming first post-communist president of the Czech Republic spoke the opening words of our manifestation. The opening was broadcasted – fully in style – over telephone lines and connected radio stations, both legal and pirate ones.

Back + front side of the catalogue with one thousand addresses and descriptions of alternative and radical cultural initiatives in Europe, a databased directory that has been for a few decades a guide to alternative Europe. See (***) for link.

Early 1990 I did write a background article on the origin and development of this historic manifestation taking place in the Beurs van Berlage in Amsterdam and the adjacent gallery W139 at that time still a squatted cultural institution.  It has been published in the Dutch cultural journal ‘de Gids’ and the complete text translated to English is since many years online on my web site and may be enlightening to read again, now twenty years later. Commemorate the past with insights from the past.

Overview of the Europe Against The Current fair in the Amsterdam Beurs van Berlage, September 1989. To read the full background article click the picture.

A more formal description of  the exhibitions that formed a part of the manifestations can be found on my documentation web pages ‘Art ~ Action ~ Academia‘ and an overview of some of the one thousand posters on show in a special installation in W139 Gallery can be found on another web page on an 1968 and beyond poster exhibition in the London Print Studio (formerly Paddington printshop) last year for which I made a huge poster of posters based on the photographic slides used in the September 1989 exhibition in Amsterdam.

The alternative and radical information carrier show in W139 September 1989.

=====
(*) Dacha: small country houses outside the main cities in Russia, at first allotted only to party and trade union cadre, from the fifities onward available to broader layers of the population; also very popular in Czechoslovakia.
(**) Rock music in Eastern Eirope sources with links to worldcat.org that give syou an option to see in which nearby libraries these books can be found, click worldcat icon to see library catalogue:
Ryback, Timothy W. 1990. Rock around the bloc: a history of rock music in Eastern Europe and the Soviet Union. New York: Oxford University Press.

Caute, David. 2003. The dancer defects: the struggle for cultural supremacy during the Cold War. Oxford: Oxford University Press.

Kušnir, Aleksandr I. 1994. Zolotoe podpol’e: polnaja illjustrirovannaja ėnciklopedija rok-samizdata : 1967 – 1994 ; istorija, antologija, bibliografija. Nižnij Novgorod: Izdat. Dekom.

(***)
Tijen, Tjebbe van, and Bas Moreel. 1989. Europe against the current: catalogue on alternative, independent and radical information carriers. Amsterdam: Foundation Europe Against the Current, ID Archiv im IISG/Amsterdam.

Prins Garnaal in Mexico/ The Shrimp Prince in Mexico: sabotage or poetic inspiration by La Chingada?

When we shout “Viva Mexico Hijos de la Chingada!”  we express our desire to live closed off from the outside world, and above all, from the past. In this shout we deny our origins and deny our hybridism.

[Octavio Paz "The labyrinth of solitude: and the other Mexico" (first edition published in 1950 as "El laberinto de la soledad"]

Prince Willem Alexander spiced up his state visit lecture in Mexico on environmental issues on November 4 2009 (as he likes to change his color from orange to green) with this little sentence: “Let me conclude by giving you a Mexican proverb.

“Camaron que se duerme se lo lleva la chingada”.

(intended as “a shrimp that is sleeps is washed away by the tide”)

The rather short speech (a full copy can be found on the web-site of the Dutch Royal House and I kept a copy in PDF format just in case the translation may be lost for posterity) had some other references to the Aztec empire as “children of the sun” linking that to solar energy and the natural partnership of Mexico and the Netherlands as providers of oil and gas and at the same cautioning his audience about the needed restraint in its usage. The word “chingada” does appear in the official State Information Service (RVD) both on the Royals House web site and elsewhere signed © RVD .

It had to be ‘corriente’ instead of ‘chingada’ with its historical connotation of violence as started by conquistador Cortes: molesting, pricking, wounding, killing, the violated mother and many more negative associations.

The prince thus has created himself a new emblematic personality “THE SHRIMP PRINCE” or in Dutch PRINS GARNAAL (with its connotation of the word Prinsgemaal, the Dutch attribute given to the husband of a queen).

A visualization of the Mexican proverb in the version of Willem Alexander, image elements are: the Procaris Mexicana schrimp; the 1519 massacre of Cholula by Cortes his army and allied Tlaxcalteca indians as depicted in the Codex Lienzo de Tlaxcala (ca. 1550-1555). With La Malinche nicknamed La Chingada as a traitor to her own people, pointing where to go. ~ Click picture to have a full size view.

This quotation has been taken from a Youtube copy of a Mexican Television report on this state visit event.

Interesting is how Dutch public television managed to simplify the Mexican connotation of the word “la chingada” and in  their stupidity even failed to check their Spanish dictionary, coming up with this blant untruthful translation and subsequent interpretation. The anchorman starts of with explaining what the prince intended to say “he wanted to say ‘a sleeping shrimp is dragged away by the tide’  but because of  a little translation mistake” (vertaalfoutje) it became something else completely.”  Very diplomatic and refined,  the possible translations of the pejorative term ‘chingada’ – as spoken by the prince – are not pronounced by the anchorman, it is only in the subtitles that the Dutch television public can learn what has been said.

The Dutch television caption of the proverb reads: “een slapende garnaal gaat naar de klote”  (a sleeping shrimps goes to the bullocks/balls; has a shitty end). A translation that does not honor the scale of Mexican connotations available. The commentator then quickly explains: “The last word does mean in the whole of Latin America ‘tide’, though, except in Mexico, and the translator  was ignorant of this fact.”  Not only this main national public television station made this completely wrong remark suggesting that in other Latin American countries the word ‘chingada’ has the meaning of ‘tide’, it can be found back in several other television stations and news papers (see note *), hence this source of this misinformation has been  ’on the news wire’, though I could not trace back its origin yet (would be interesting to know if the State Information Service RVD is the source of this). This little episode of royal glory was presented under the header: “Willem-Alexander slachtoffer van vertaalfout” (Willem-Alexander victim of translation mistake). We are thrown back centuries, to times when royals could never be mistaken and when needed put the blame on someone else. I am speaking here not of a holiday  outing of some members of a certain family called ‘Van Oranje’, it is a state visit, but in our monarchy the roayls can by constitution not be held responsible for their deeds, which compares badly to – say – the position of government ministers that formerly have to accept full responsibility for their position.  This is grotesque! For what is expressed in the original Mexican proverb there are – to my knowledge – only two Spanish words that apply: ‘marea’ and ‘corriente’. There is no relation whatsoever with the meanings of ‘chingada’ and the notion of ‘tide’. All this may have been not intentional fraud, but is yet another expression of what happens when a constitutional monarchy reigns in the wrong century. The high media profile of the House of Orange as pushed through the media upon the whole nation for decades, is haunting millions of sober observers at a frequency of several times a week, both laughable and shameful.

It was not just one Dutch national television channel that twisted the meaning of the translation mistake, almost all channels and newspapers have been busy to cover up the embarrassment with off the point arguments, of which I will give a few examples in Dutch as a footnote (*).

The incident itself is of course of little importance, but the reactions on it tell us something on how Dutch media function, how lazy our journalists are, that they even fail to harvest the power of the ubiquitous internet search machines. When one digs a bit deeper there is some sense in the mistake and why it has been made. It must have all started with the prince himself or his ghostwriter to  add some local reference into a state visit speech (a standard thing to do in diplomacy). In the old days of speech construction it was dictionaries of proverbs that would be referenced, now we have the internet and Wikiquote is a handy tool and it has a page called “Mexican proverbs” which has about fifty of them (mind you the same proverb is used in Chile and Venezuela and maybe common in the whole of Spanish Latin America). And, yes there it is:

“Camarón que se duerme se lo lleva la corriente”

• “Shrimp that sleeps gets carried by the tide”

• Meaning, if you get distracted (or asleep), you will be left behind; or you snooze you lose.

So maybe the prince or his ghostwriter did find this page, quoted just the English version and then passed that on to the state functionaries responsible for the royal Mexican trip, in this case the Ministry of Economic Affairs (why else would the royals go there?). The ministry passed it on to a translator, who is said to be an Argentinian (maybe a friend or associate of the prince’s wife Maxima). So probably the English rendering of a Mexican Spanish proverb had to be translated back into Spanish, without recourse to the original Spanish version. One commentor in the blogosphere (Proz.com/the translator workplace) asked himself how  the word ‘corriente’ could be mixed up in any way with the word ‘chingada’: “How could the translator mistake “corriente” with “chingada”? They’re no homonyms, letters starting with different alphabets, completely different pronunciations, and I can’t come up with any similarity among these two words…” and that seems to be a correct observation.  What was it that drove the translator to the word chinga…? It may be that this kind of recommandation was in his mind, as explained on the useful web site “Just Landed” with good and quick advice how to appear to be groovy within minutes in a foreign country, explaining the difference between Mexican Spanish and spanish Spanish:

A Mexican slang word you will hear continuously is the word chingar – which can be replaced by the more polite word fregar depending on who you are talking to. Depending on the circumstances, chingar can describe almost any situation or emotion you can think of. Here are some examples:

• está de la chingada – this is shit
• es una chingadera – this is terrible
• no me chingues – don’t get on my nerves
• está chingón – this is great

Some Mexicans go as far as seeing the word chingar as one of the utmost expressions of Mexican feelings and culture, and you will definitely be seen as more ‘Mexican’ when using it appropriately.

Tourist photograph from Mexico with a sign on a low life villa.

Still the web page also warns: “However, the first meeting with your new girlfriend’s parents is NOT an appropriate situation for practicing your new vocabulary, though as a foreigner you are likely to be forgiven your first few mistakes with Mexican vocabulary.”

All this has not answered yet the primary question, why and how this could happen. There must be some reason for the translator to have offered this version. There are two possible options (as we will leave out a pure change voodoo-typo at some stage in the speech production process, or an even more improbable option that a malign inspiration or hangover lapses made Willem-Alexander  produce the wrong word at the wrong moment). The options are:

1) sabotage

2) poetic intervention

1)

The sabotage option needs some fantasy, but, still has some historical reality basis. As several sources  mention the Argentine nationality of the translator, in theory that person could have a crunch against the direct relation between the Royal House of Orange and the Argentin Zorreguieta famliy and its pater famillias Jorge Horacio Zorreguieta Stefani,  Under-Secretary of the Ministry of Agriculture from 1976 tot 1981 of the military regime of  Videla. The inventive ways in which Jorge Zorreguieta has been downplaying his involvement in the regime that produced the Dirty War with its thousands of disappeared/murdered persons, could have been the motive for what in military terms is called ‘a target of opportunity’. The translator may have thought about the 1100 people disappeared on and near the estates of landowner Zorreguieta in the Tucumé region or about the case of the son of Marta Sierra ( a person known to Zorreguieta) that disdappeared and for which he has been called by the tribunal to attest; without a real court case against him, which means his guilt has not been established, but at the same which fact has frustrated several people who think the contrary. So this word ‘chingada’ might have been slipped in purposely to upset the prince to have a little revenge, with the perpetrator possibly thinking “ay… hijo de la chingana!” (son of a bitch) got you….

2)

It is a poetic intervention of the translator who associated the washing away by the tide of a shrimp with a colloquial expression of being ‘fucked up’ as the washing or carrying away of a small shrimp by a strong tide is indeed a violent event. The verb ‘llevar’ can also be found in the expression “Me lleva la chingada”  (to say that something really bad is happening to me), so this might have been the impetus for the translator to render the proverb in such an unusual way. “se lo lleva la chingada” can also be translated as is getting lost, like in the expression “El que se casa se lo lleva la chingada” (The one who gets married is lost). On the often very useful web site “Urban Dictionary”  a street level collection of words and expressions for globetrotters an exposé on further combinations with the word ‘chingada’ can be found; a more serious overview is on a Wikipedia page about Spanish profanity (Chingar comes from the Caló (Spanish Romani) word čingarár, meaning “to fight and in Mexico its meaning was extended to ‘to fuck someone’ or ‘to make a mistake’, with many more meanings added over the centuries … Still I have left out till now a more fundamental association of this word which has been formulated half a century ago by the national writer of Mexico Octavio Paz which explains the strong reactions of the audience on the word and the followup in the Mexican news media.

Malinche translating for Cortés

It is the historical figure of an indian noble lady by the name of Malintzín Tenepal that had been sold by her mother as a slave to another indian tribe and was later presented as a gift to the Spanish invaders. She became an interpreter for the conquistador Hernán Cortes first translating between different indian languages to Maya – that could be understood by a Spanish priest. Later she learned to interpret directly to Cortes who found her indispensable for his quest for power. She became a concubine of Cortes and bore him a child one of the first mestizas children. She is both said to have helped to trick and force her own nation into submission and to have prevented much worse slaughter and destruction. She was known by other names: Doña Marina and La Malinche. She is a complicated figure, traitor and protector, both mother and whore, the last things earned her the nickname La Chingada (the screwed one). It is Octavio Paz who summarizes after centuries the symbolic meaning of  ’La Chingada’: “The idea of La Chingada functions not only as a curse, but as a reminder of the power of the interpreter, even five hundred years after the conquest.” (**) Paz explains the indentity crisis of the modern Mexican: colonial Spain vanished, collapsed indian empires, mixed desendence, mulatto, criollo, mestizo, zambo, a past out of reach, a modern western state form that does not fit, in short “a fucked up nation”: Chingaderas!

José Clemente Orozco's (1883-1949) mural made in the period 1923-1926 in the Antiguo Colegio de San Ildefenso in Mexico City, depicting Cortés (1485-1547) and La Malinche (1505-1530), mentioned by Octavio Paz in 1950 and once more interpreted by Tere Romo in a study published in 2005 (***): "Orozco subtly addresses the inherent power relation of conquest. While Cortés holds one of her hands, Malinche casts her eyes downward toward the native figure on the ground. Cortés's restraining gesture (with his other hand) clearly indicates that she too, is under control of his will."

The “power of the interpreter” once again,  not on a macro scale but on a  micro level, surfacing during a silly incident. Lots of symbolic meaning, nevertheless.  The odd combination of the Mexican proverb with the sleepy shrimp washed away by the tide and the Mexican universe expressed in the word “la chingadera” still has not been explained by all this. What did the translator really had in mind? Should I reconsider the option of the Prince performing some provocative practical joke (in his later years his father Prince Claus was renown for having done so at a few occasions). And then, as I kept searching and started to filter away any recent repetition of the by now famous line of prince Willem-Alexander,  a few references from 2006 came up with a song having exactly the same text line on the web site of ‘Artist direct‘: “Camaron que se duerme se lo lleva la chingada” published on a CD with the title “En Vivo, Vol.2 (Ultima).”  I tried to play the tune as there was a small button with a loudspeaker on the web page, but it was only an announcement of a new set to be played during a life performance … I did find several other web sites selling the same CDs, but same thing, the song itself could not be listened to. After many more attempts I found a web site with a telephone number of the music group … in the USA and so I called. A man with a Spanish accent came on the pohone but he hung up in seconds without giving me a chance to explain the cause of my call. So now I am waiting if an email message may be answered by any of the group members. Could it be a sheer chance event, is there any relation? The group ‘Sonido Bravo’ seems to be a ‘corrido’ music group working with electronic instruments and light effects, recycling the traditional story telling songs of Mexican common people in a 21st century dressing. I wonder which tale the Sonida Bravo song tells, we have to wait for more information to come in.

Web site "Artists Direct" which list the CD with the song/work "Camaron Que Se Duerme Se lo Lleva La Chingada" by the group "Sonido Bravo" ; the sample that can be played is very short and seems to be just an announcement. It could be that there there is more than one group with this name, on Youtube several videos of a group called "Sonido Bravo" can be found, but I could not find out if that is the same as on the sample CD as presented on this web page. Click image for full view.

I may close off with another Mexican proverb – which will be correctly translated as I take a serious academic publication as my source -

“En boca cerrada no entran moscas”  (no fly will get in a closed mouth). (****)

Lets be on the alert for more information to find out why the Shrimp Prince did catch a fly, maybe he should have better kept his mouth shut.

National Dutch news (NOS Journaal): "Prince Willem Alexander became a vicitim of a somewhat painful translation mistake. In a speech about renewable energy he said that the world had to act upon this diligently. The prince used the word 'chingada' for 'tide'. And that would have been in the whole of Latin America the correct translation, but by chance not so in Mexico." ~ Click picture to have a full size view.

In other words a painful mistake by a royal is multiplied by the national news, maybe to lessen the pain of the prince, who is now not the only one making mistakes.

The start page on the offical web site of the Dutch national news NOS Journaal; click picture above to see and hear the video in Dutch. I will also copy this video for posterity and post it on Youtube... if it is not there already.

Mexican television rendering of the same event… most polite, but they would not let go the opportunity to have some fun with the Dutch ‘klompen-diplomacy’ (wooden shoet diplomacy of the Dutch).

more about “Lost in translation: Royal blooper“, posted with vodpod

===========
(*)
-  Algemeen Dagblad: “Voor het woord getij -  ‘corriente’ – gebruikte hij echter het woord ‘chingada’. ‘Chingada’ betekent  ‘naar de kloten gaan’ of  ‘je wordt verneukt’. In heel Zuid-Amerika is chingada ingeburgerd in het dagelijkse taalgebruik. Alleen uitgerekend in Mexico heeft het een grove lading. // Een Argentijn – niet prinses Máxima – die de prins hielp met zijn speech, was daarvan niet op de hoogte. Het voor de toespraak verantwoordelijke ministerie van Economische Zaken heeft de prins inmiddels excuses aangeboden. Het ministerie laat weten dat de speech van de prins door een van haar medewerkers is voorbereid op en dus ook de verantwoordelijkheid is van dit departement. De dubbele betekenis van de uitdrukking is ,,helaas” niet doorzien, aldus de zegsman.”
- RTL-Nieuws: “Hij dacht een Mexicaanse uitdrukking te gebruiken: ‘een slapende garnaal wordt meegenomen door het getij’. Voor het woord getij gebruikt hij ‘chingada’. // Dat woord betekent in heel Zuid-Amerika getij, maar uitgerekend in Mexico heeft het een andere lading. Het Mexiaanse publiek hoorde de prins zeggen dat de garnaal ‘naar de klote gaat’. Hij had eigenlijk ‘corriente’ moeten zeggen. // Chingada is in Mexico straattaal voor neuken, verneukt of naar de kloten gaan.”
- Joop.nl (een nieuw blog gelieerd aan de VARA dat het nieuws zegt kritisch te gaan volgen wist het niet verder te brengen dan dit: “Camaron que se duerme, se lo lleva la chingada” betekent namelijk niet dat “de garnaal die slaapt, wordt meegenomen door het getij” (wat de prins vermoedelijk probeerde te zeggen), maar dat die garnaal “naar de klote gaat”. Zijn toehoorders kunnen er in ieder geval hartelijk om lachen.”
- NRC/Handelsblad heeft wel wat meer onderzoek gedaan, en weet de bron van de tekst juist te duiden maar komt niet toe aan de culturele betekenis van het woord en de moeilijk te verklaren keuze van de Argentijnse vertaler: “Milenio en Excélsior, twee landelijke dagbladen, zetten de woorden van de prins op de voorpagina. „De prins van Nederland spreekt tot het Mexicaanse volk.” In de krant Reforma werd niet uitgesloten dat de prins een bekende tequilabar in Mexico-Stad had bezocht. „Of iemand heeft een grap met hem uitgehaald, of de prins van Nederland wilde zijn boodschap duidelijk overbrengen. // Geen improvisatie // De prins improviseerde niet, maar sprak een door het Nederlandse ministerie van Economische Zaken geschreven toespraak uit, zo liet dit departement gisteren weten. Volgens het ministerie, waarvan bewindsvrouwe Maria van der Hoeven (CDA) eveneens bij de bijeenkomst aanwezig was, is de betreffende tekstschrijver een Argentijn, die de expliciete betekenis van chingada niet zou hebben gekend.”
(**) The labyrinth of solitude: and the other Mexico by Octavio Paz
(***) Feminism, nation and myth: La Malinche By Rolando Romero; 2005 p.146
(****) A dictionary of Mexican American proverbs By Mark Glazer; page xv

SCRIBD.ORG my own & others libraries of texts/studies in ePublication format tested

A good format for recycling older texts and illustrated studies seems to be there almost. After the PDF format navigation and presentation enhancements, there are now on-line readers which offer the same and more functionality. A disadvantage of the PDF format is that when it is not just a few pages, but many, or even hundreds or a thousand pages or more, one has to wait till the downloading of the remotely stored PDF file has finished before reading is possible. One is often not sure if a chosen PDF file is really interesting enough and the browsability  of web pages, the option to quickly scan an information object for it;s possible interest, is not there. I have tested now two systems that offer free posting of documents scribd.org and issuu.com and though the interface of issuu.com is more elegant, its lack of being able to add metadata (bibliographical information is the old term) to an ePublication (the term SCRIBD is using = iPaper) made me choose for scribd.org. The latest text I posted is a study from 2001 on literary psycho-geography of Edo/Tokyo…

I have implemented here a special embedded link to the software of my blog (WordPress) that ’streams’ the rendered (scaled) pages directly into a WordPress blog. To see the full functionality it is better and click the link button to the SCRIBD site itself.

View this document on Scribd

To my great surprise I discovered on scribd.org one of my favorite books on the enlightenment by Jonathan Israel “Enlightenment Contested- Philosophy, Modernity and the Emancipation of Man 1670-1752″, a full thousand or so pages… which may be on the limits of what this ePublication service is intended for. Nevertheless the uploader states his postings of books “are intended for educational and familiarization purposes only” and calls people to buy the book when they really intend to use it (the selling price is between 55 and 70 dollars at the moment) and what we have here is a fully searchable version of the book; just try out the right hand corner search box of the neat and very fast scribd.org web interface and you can hop through the thousand pages guided by a simple search term; like I did with the name “van den enden” (Franciscus van den Enden 1602-1674, one of the inspirational masters for Spinoza who started his liofe in Antwerp and was hung for conspiracy against the French state in 1672 in Paris a very much undervalued radical thinker with his free comonwealth as described in “Vrye Politieke Stellingen” 1665 and similar proposals to establish a free community  in what was than called “Nieuw Nederlants” in 1665).
Have a try on it as long as this fabulous historical text can be searched at will and with such neatly contextual display of search results, something far beyond the old book and its paper index is on show. It is an interesting question whether authorship rights and copyright property of a publisher may be called in question by such free internet availability. In this case the content of the book frequently speaks about ways of common property, natural rights and equalitarian practices. Our new technologies of reproduction and distribution – as is shown concretely with the link below – do make it possible to freely share that what has only to be produced once (scientific and technological knowledge); it breaks down the barriers between a privileged academic class with its members only access to information and ‘free learners’ – like myself – that claim equal chances of being informed. For as long as it lasts, enjoy the book-link below here… and also you can even in this small format nicely do a search, that options is somewhat hidden so I add here a screendump with an explanation how to do all that..

Click on the arrow down icon, indicated by a red circle and enter there your search term.

Now see how neat such a search (even in a small window) can be accessed. The full screen version will show you the contextual search terms in a right hand column, as I have described in the text above.

View this document on Scribd

A staff member of the firm edocr.com pointed me to their service for ePublication, so I registered and tested the same simple PDF of my psycho-geography research of 2001. They use FlashPaper a Macromedia software for conversion and display… I have embedded here the result (inserting the edocr embedding code in HTML editing mode of WordPress) and let me see how it looks & works… Oops WordPress blogger software in use here does not like this embedding code, which does not surprise me, though the edocr.com management page happily shows this:
So they may need to write a more specific embedding piece of code than the one below?

<object type=”application/x-shockwave-flash” data=”http://www.edocr.com/embed/79008bd66103083e99d51b2df33fdaef19b79454″ width=”425″ height=”348″><param name=”movie” value=”http://www.edocr.com/embed/79008bd66103083e99d51b2df33fdaef19b79454″ /></object>

I also send my bitter sweet comments after uploading my first test file, the remarks can be found in the comments below this posting.
=====
You may like to read also my other post related to this subject  on the “access privilege of the academic class” and the back door option of a USB stick at some university computers… This post has been noted also by a blog specialized in this subject: Free Our Books, which is highly recommended.

De Verbeelding Fotoboeken/Photobooks Web Blog

Uitgeverij De Verbeelding van Fred Schmidt heeft nu naast een web site waar 60 fotoboeken in detail bekeken kunnen worden ook een web blog waar Fred in de komende maanden zijn persoonlijke impressies gaat geven bij het honderdtal boeken die hij sinds 1993 heeft uitgegeven. Een bezoek aan zijn web site waar 60 scrolls van fotoboeken te zien zijn in groot formaat is eveneens een unieke kans om een overzicht te krijgen van een eeuw Nederlandse fotografie uit het fonds van De Verbeelding. Klik plaatje voor link…

Fred Schmidt of publishing house De Verbeelding has started a regular web blog where he will post notes and comments on the hundred and more books he has published since 1993. His publishing house - once also an art bookshop in the Utrechtsestraat in Amsterdam - is specialized in Dutch photography.

A visit to his web site can also be recommended. There are 60 big size scrolls of photobooks on  line which will give you a unique introduction to one century of Dutch photography. Click picture for link….

Kom naar Ruigoord oproep om te kraken uit 1972

Het was 37 jaar geleden dat wij in onze aktiekrant voor Amsterdam “Het Amsterdams Weekblad” een oproep plaatsten om het met ondergang bedreigde dorpje Ruigoord te kraken. Een lid van onze buurtaktiegroep in de Nieuwmarkt die wij “Willem de slooper” noemde en zoals je begrijpt met sloopwerk zijn brood verdiende, moest in opdracht van zijn baas leeggekomen huizen in Ruigoord slopen voor plannen die nog verre van zeker waren. Willem vond dat schandelijk, alarmeerde ons en zo gingen wij naar Ruigoord op de fiets en met een camera en werd een aantal korte stukjes met plaatjes en een kaartje geplaats. Artikelen die het dorpje mede hebben helpen redden. Aanstaande zondag wordt een kleine aan Ruigoord gewijde tentoonstelling in het Amsterdams Historisch Museum geopend en omdat je met dat museum nooit zeker ben of ze het wat betreft de recente geschiedenis historisch wel voldoende onderzocht en het bij het rechte eind hebben (de komende week heb ik een artikel gepland met kritiek op een gelijklopende tentoonstelling over de aktiegroep Tomaat in dat zelfde museum)  hierbij een stukje dat ik  begin dit jaar schreef voor Hans Plomp (Nieuwe Ruigoorder van het eerste uur) voor zijn verjaardag…

November 1972 wordt er een oproep gepubliceerd in het Amsterdams Weekblad ondertekent door H. de Jong uit Ruigoord om de met sloop bedreigde leeggekomen woningen in het dorpje Ruigoord te kraken en daarmee het dorp – al was het dan tijdelijk – nieuw leven in te blazen. De oproep heeft succes. Nu, iets meer dan 38 jaar later bestaat Ruigoord nog steeds omringd door een dijk die het afschermt van wat ooit een gebied met weilanden en sloten was en nu onder een dikke laag zand is verdwenen en deels tot industrie-terrein is omgevormd.

Call in action news paper Het Amsterdam Weeekblad (an activist weekly) November 1972 to squat the threatened village of Ruigoord (at that time a new petro-chemical industry was planned in a new harbour area that would erase the village from the surface of the earth) Drawing on the cover by Bert Griepink.

Het Amsterdams Weekblad was een collectief door vrijwilligers uitgegeven weekkrant, begin 1972 opgericht door een groep jonge mensen sinds meerdere jaren betrokken bij sociale acties in Amsterdam: Provo (1965-1967), Woningburo de Kraker (1967-1969), aktiegroep De Lastige Amsterdammer (1966-1979), Aktiegroep Nieuwmarkt (1970-1976), het ‘underground’ blad OM en andere losse samenwerkingsverbanden. Hoofdkwartier was gevestigd in het pand Keizersstraat 2A waar de eigen kleine drukpers stond die bediend werd door Rob Stolk en Lou van Nimwegen, beiden nauw betrokken bij de eerdere Provobeweging. Die drukpers was enkele jaren daarvoor gekocht van geld dat de Universieits Bibliotheek Amsterdam betaalde voor de overname van het archief van de Provobeweging (13.000 gulden iets wat sommigen een fabelachtig bedrag voor zo’n verwerpelijke beweging vonden). Dat bedrag was ondergebracht in de Stichting voor een Goed en Goedkoop Leven die het geld deels geinvesteerd had in een drukpers, dit vanuit de wetenschap dat ‘vrijheid van drukpers’ enkel bestaat voor hen die er een hebben.

Ruigoord: the village will disappear under a layer of sand for a chemical industrial area. Already 20 houses have been demolished on order of the Amsterdam municipality. New houses, only 7 to 10 year old, boarded up. In the village there is insecurity, one asks if the plans will be realized at all. Come to Ruigoord!

De kraakbeweging die sinds de winter van 1967 in zijn moderne georganiseerde vorm, met lijsten van leegstaande panden en een juridische en praktische handleiding om zulke leegstaande ruimtes te bezetten, was eerst actief in de Amsterdamse Dapperbuurt en concentreerde zich vervolgens in de met sloop bedreige Nieuwmarktbuurt waar vele onklaar gemaakte woningen stonden. Aangezien een groot deel van deze buurt zou moeten wijken voor de aanleg van een ondergrondse metro (die de net gebouwde slaapwijk Bijlmermeer moest verbinden met de binnenstad) en boven op die metro weer een snelweg geflankeerd door kantoren gepland was, kwam een complex van maatschappelijke problemen in het vizier bij de aktievoerders die in de Nieuwmarktbuurt voor zichzelf een woning of werkruimte veroverd hadden: stedebouwkundige functiescheiding in wonen, werken, verkeer en receëren; schaalvergroting; onroerendgoed speculatie; verkeerslawaai en luchtverontreiniging; teloorgang van landelijke gebieden en versjieking van historische volksbuurten. Deze thema’s, die aanvakelijk enkel op buurtniveau aandacht kregen in actiebladen als Geillustreerd Bethaniennieuws, Lastage en Nieuwsmarkt, werden met de oprichting van het Amsterdams Weekblad verbreed en naar het grootstedelijk niveau gebracht. Directe actie werd gecombineerd met onderzoek en eigen weergave van het gebeurde. Schrijven, tekenen, fotograferen, de opmaak, het drukken, het gezamenlijk vergaren van de losse pagina’s, alsook het verzenden van de abonnementen en de distributie van het blad naar boekhandels en het toen nog bestaande dichte netwerk van lokale ’sigarenboeren’, dat alles was een colectief gebeuren. De intentie was meer activistisch dan literair, de benadering van onderwerpen en schrijfstijl nauwelijks intellectualistisch, eerder populistisch. Woon- en werkomstandigheden van kleine lieden vormden de hoofdmoot met reportages over de stress van tram- en busbestuurders, manipulatie van arbeiders in een autofabriek, slechte huisvesting van gastarbeiders, triestheid van wat ‘kinderspeelplaatsen’ genoemd werden … Ook eigen ervaringen in tijdelijke baantjes van de medewerkenden aan het Amsterdams Weekblad werden omgevormd tot reportages en onthullingen, zoals uitzendburoos = uitzuigburoos; opjagen van kantinepersoneel bij de RAI.

Small map published in the weekly Amsterdams Weekblad showing how to get to the village of Ruigoord.

Begin zeventiger jaren was ook de periode in de gemeentelijke politiek waar burgers niet langer braaf al de beslissingen van bovenaf slikten, een periode waar naarstig gezocht wordt naar beteugeling van deze onvrede die zich vaak in burgerlijke ongehoorzaamheid en directe actie uit. Het instituut ‘ombudsman’ wordt uit Zweden overgenomen (met gemeenteambtenaar Jo Boetje als eerste exponent van dit nieuwe beroep) en het toverwoord ‘inspraak’ is tijdens de vele bijeenkomsten waar zwetende bestuurders zich moeten verantwoorden niet meer dan een eufemisme: er wordt geschreeuwd, men ‘pikt het niet langer’.

An advertisement of the municipality of Amsterdam to attract customers for their new harbor plans found in 1972 in The Holland Herald, a free tourist magazine distributed by KLM and other airway companies flying to the Netherlands, it is commented in an issue of the Amsterdams Weekblad (comments are in Dutch)

Deze trend ook vult in het anderhalfjarige bestaan van het Amsterdamse Weekblad vele bladzijden, waarbij er een nieuwe vorm van participerende verslaggeving ontstaat die betrokkenen bewoners vaak tot steun dient, of het nu boze volkstuinders, roerige Betondorpers in Watergraafsmeer die zich ingesloten zien door verkeersklaverbladen, of strijders tegen de overwoekering door universiteitsbouw op het Roeterseiland zijn. De enkele pagina’s die hierna volgen (in externe link) tonen aan dat oproepen en initiatieven door dit blaadje, dat in een oplage van zo’n duizend exemplaren verscheen, toch verstrekkende en langdurige gevolgen konden hebben.

Tjebbe van Tijen 10/1/2009

Klompenmania: Amsterdam’s oversized tourism and the need to measure

Two KLM airway posters from the fifties combined (*) with a Google Earth view of Amsterdam and seven examples of cut-out, non montaged real street photographs of oversized Dutch wooden shoes (klompen) that can be found in all tourists areas of the town, outside the shops that sell tourist gadgets. Tourist like to pose standing in them for a picture - by their family or friends. An uncountable number of such photographs of people in disproportioned Dutch footwear must be around in personal collection all over the world as a reminder of a visit to the city of Amsterdam. It keeps me wondering, was it really fun? Did they have any association wearing these big clogs, like the word 'sabot' for wooden feetwear of workers in French, from which comes the word 'sabotage'? The Dutch wooden shoes, 'klompen', have mostly disappeared from daily life in the Low Countries, though some farmers and workers in the fields may still use them. The footwear was meant only for outside and would be left at the porch, so one was walking inside on 'socks-feet' (op kousenvoeten). 'Klompen' for the Dutch themselves associates strongly with no-fuss, sometimes even rough behavior, something fragile being trodden by a sabot. The most frequently used Dutch expression referring to 'klompen' is "dat kun je op je klompen aanvoelen" (you can sense that with your wooden-shoes on). Click picture for full size view of the collage.

Splendid weather yesterday,  a late September saturday afternoon, it made my friend and me decide to walk to the Lindengracht market at the other side of the town center. So, the Red Light district, the major shopping streets and one of  the soft-drug tourism arteries, the Haarlemmerstraat had to be crossed. These are areas which I always try to avoid when going by bicycle, but now we were on a social-geographic survey of these parts of town, which I had not seen for quite a while.The streets were bustling with tourists and their non-directional pace of walking: halting to study their maps without concern for the other pedestrians and cyclists – often in the middle of the road; whimsically crossing as if the streets were empty; framing their camera pictures while forgetting about the world outside their viewer – causing frequent near accidents; being absorbed in consuming their walk-about-lunch; trying to keep group cohesion despite the fragmented Amsterdam public sidewalks with their thresholds and anti-car parking poles. A mixed aroma of exhausting fumes, hashish and the smell of cheap pizza touches our nostrils as we manage to proceed slowly in the direction of our evening meal shopping market in the Jordaan neighborhood.

I montaged two modernistic tourist photographs in this illustration, photographs I found on Flickr, made by a man posting under the alias 'Urbandiscount'; a photographer with a talent for catching the atmosphere, better than most regular flat tourist photographs (**). Click picture for full size view.

Amsterdam, Warmoesstraat, at two different moments montaged in one view, showing the regular tourist crowds. Click picture to study the text and images on the sign posts.

As this walk was meant a survey as well, I scan the street fronts of the houses and shops for apparent changes, and there were many. The main trend is not typical for the inner town of Amsterdam, but maybe more outspoken and dramatic than elsewhere. Most of the surviving shops that had some direct function for the life of the locals are gone: grocery and green grocers, the traditional coffee-burning and grinding shops, tobacconists, hardware shops, dry cleaning and the like, with one exception, the bakery shops, the last ones seem to survive all modern massification and monopolization and are thriving with new tourist customers. Venues like the open front walk in ‘coffeeshops’ are examples of replacements. Coffeeshops (the Dutch way of spelling it) whose business is in fact selling hashish and offering smoking facilities for those who claim to smoke it pure… (so the anti-smoke law for public spaces does not apply). Waves of  loud music pour from these establishments and there seem to be no more local residents left at the floors above who could rightfully protest against the reproduced sound levels. Shops specializing in ‘recreational drugs’ paraphernalia pop up with regular intervals along our trajectory, also tattoo and piercing studios, male and female lingerie boutiques  and sex cinemas. The condom shop is still there (called ‘Condomerie’) it exists already for twenty years in the Warmoesstraat, once started as a fun idea in  one of the groundfloor shops of the then squatted housing block ‘Blauwlakenblok’, developing into a regular business enterprise soon after. A bit further on, in the direction of the train station, many gay bars, hotels and ‘darkrooms’ (mainly male) have settled in the last two decades. A historical function one may say, as the Warmoeststraat has done the sexual catering for both the sailors and local inhabitants for centuries. What is different though – compared to the past – is the density of such facilities now, and the fact that homosexual services are openly promoted. House after house in the Warmoesstraat and surroundings have been taken over by a ‘troika’ of the recreational sex and drug industry combined with what we Dutch call ‘horeca’ (snackbars, restaurants, cafés). The ‘horeca’ is there mainly to supply the armies of ‘lurkers’ – those who are just watching – with an alibi to have a drink and snack, wander around and stare. Step by step this troika has pushed out services providing for the daily needs of local residents. I still remember the area as a mixture of cafés, restaurants, sex business, small workshops and family living. I have not seen statistics yet on the dwindling number of normal resident houses or apartments in the Red Light district and adjacent areas, but that it is strongly diminishing is something anyone “can feel with their wooden-shoes on.”

"The pink margin of dark Amsterdam, rise of the homosexual bar-culture in Amsterdam 1930-1970" a 1992 publication by Gert Hekma (University of Amsterdam) and his wide circle of informants, with a map showing the location of bars over 60 years. Each dark triangle in the rosettes on the map represents a decade. At the left a facade drawing I found in the municipal archive of Warmoesstraat 20, where from 1955 to 1971 Hotel Tiemersma with its pre-darkroom facilities had its abode. I have slightly colored the facade drawing because it would otherwise hardly be visible. To be able to see the details you have to click the picture..

What was – only forty years ago – a very much needed sexual emancipation of suppressed gay people, has grown into an industry concentrating to such a level in certain areas of town, that other social and economical functions are marginalized by it, or cease to exist. In a very instructive little book “De roze rand van donker Amsterdam” (the pink margin of dark Amsterdam) delivered by Gert Hekma of the University of Amsterdam in 1992, one can read about the very slow rise of “a homosexual bar-culture” in the period 1930-1970 and the inventive ways of gay people  to congregate in times that homosexuality was a thing not even mentioned. It is only in the fifties that the worse forms of police prosecution are over and several membership clubs start to offer some sort of safe heaven for (mostly male) homosexuals to meet, like the drab DOK cellar at the Singel (in ‘gebouw Odeon’) seen – once forty years ago – as the biggest gay dancing in Europe. The Warmoesstraat and its surroundings do have over half a century of history  in supplying gay entertainment. A pioneering place was Hotel Tiemersma, once a tobacco shop at number 20 of the Warmoestraat, started by a sailor man Sako Jan Tiemersma. From the early fifties the hotel also had a tiny bar (without a permit at first) with a permissive barkeeper that allowed some forms of intimacy. The hotel rooms had no lock and the clientèle also behaved with little restrictions and a kind of ‘darkrooms’ avant-la-lettre existed there. The hotel was a meeting point for the early leather scene (‘leerwereld’ in Dutch, which is a funny word as it also means ‘world of learning’), a scene that heralded the shift from the feminine tot the macho-type of homosexual behavior. The Amsterdam homo community before WWII had its  division in active penetrating males (called ‘tules’) and passive receiving feminine males (called ‘nichten’). It was a community in which sexual partners from the twilight zone of heterosexuality also participated as ‘tules’. With the advent of the leather scene this attitude changed, as  Hekma puts it “The ‘homos’ now could fornicate each other and horniness, to be satisfied, needed the outside world much less.” [my free rendering of his sentence on page 73; tj.] Any nowadays sex tourist can find the new gay-meeting points by a quick search on the internet, zooming in at leisure to specialized areas like the Warmoesstraat and reads about: – Argos at number 95 “The oldest and possibly most famous leather bar in Amsterdam. Sexy, cruisey and heavy. S.O.S. (Sex on Sundays)”; – Dirty Dicks at number 86 “A late night leather bar. This place really lives up to it’s name”; – Stable Master at number 23 “Bar and Hotel famous for it’s jack off / wanking / masturbation parties in the downstairs bar held regularly.”

Indirect depiction of the dark room phenomenon without real action: a sling and smeared walls exposed by a flash light from a camera. In the middle a reflection in a puddle of a Warmoestraat gay bar by a talented photographer I found on Flickr using the long alias name "AmsterS@m - The Wicked Reflectah's photostream" (***)

When emancipation of homosexuals ends up in a commercialized segregation of leisure and pleasure with expanding specialized zones clustering around Amstel-Rembrandtplein-Utrechtsestraat-Reguliersdwarsstraat, Warmoestraat-Zeedijk, and Kerkstraat-Leidesplein,  I am tempted to ask what about “equality” as one of the important substances of my own idea of what emancipation is about? Why not have fun all together, beyond the tender and gender divide? Why this self-imposed social Apartheid? Also, what about the level of, say ‘homosexual’ emancipation and ‘tolerance’ of drugs in all the countries of origin of the hordes of sex and drugs tourists filling the Amsterdam inner town? Did they vote Berlusconi, Sarkozy, Merkel, Putin and thus can’t they smoke a joint at home or in a pub in peace? Is it the Pope, an imman, a rural evangelic fundamentalist that keeps them from doing or at least inquiring about unknown sensual territories at home? And … most important for us locals, is the blunt commercial exploitation through which the tourists are paraded in Amsterdam, – with some side-tripping to Anne Frank and Vincent van Gogh – something we should be proud of? Is that what we want to present to the world? Or is it this, what is most typical Dutch after all, only about making a good buck… on anybody using any opportunity?

Recent Indonesian history depiction of the arrival of the brothers Cornelis and Frederik de Houtman at the Bantam (west coast of Java) in 1596, the picture does not show the firing of ship canons at the native settlements as a result of animosity between the locals, the Portugese and the Dutch. The middle picture is a drawing of the pepper plant from the VOC archives, at the right Robert Jasper Grootveld (1977) while talking about the origin of Dutch drug-trade and the importance to keep everything 'droog' (dry), the origin of the word 'drugs'.

“DROOG, here in the Netherlands, is the most important word.” All the coffeeshop signs with cannabis leaves, in the streets we passed through – this saturday afternoon  September 2009-  made me think back at that sentence which starts a brilliant and humorous discourse by Amsterdam’s city shaman Robert Jasper Grootveld back in 1977.  Grootveld (1932 – 2009) spoke about Amsterdam’s historical role as a market for spices, dried plants and herbs – from far away places like the East Indies – in a documentary movie by filmmaker Louis van Gasteren: “Allemaal Rebellen” (all of them rebels) about Amsterdam radicals of the fifties and sixties. Droog in Dutch is ‘dry’ in English and most lexicographers point to the possible origin of the the word ‘drugs’ in English, ‘drogue’ in French, ‘droga’ in Italian, ‘Drogen’ in German and so on, from the Dutch word ‘droog’.  ”Dry,  here in the Netherlands, is the most important word, a land that had to be drained from a swamp (…) that did send its sailors to the other part of the world – whereby half the crew did not make it back- which was a human offering! … why all that? What you could find there, was something extra, to give some spicy jolt to life: pepper, mace, nutmeg and other plantlike products … and there was only one way to get that from there to here, namely by keeping it: dry (droog).” In this lively interview Grootveld reminds us of the staple-market economy of Amsterdam in the 17th century and the importance within that constellation of – what he properly calls – the “drug-trade” (drugshandel). Grootveld is not an academic, his associations and actions do have a strong persistency nevertheless. The Dutch involvement in opium trade from 1613 up to 1942, during the 19th century even a monopoly of the state from the beginning of the 19th century onward, is something Grootveld certainly knew, but does not mention during this interview. In 1928 the law curtailing the use of  opium and other narcotic drugs is proclaimed in the Netherlands, though at the same time keeping the opium trade in the colonies of the Dutch East Indies outside of these regulations. Ewald Vanvugt has written an extensive book on this matter “Wettig Opium” (Lawful opium) in 1985, no translations exists in English, but there is a short interesting online English reference by Dirk Teeuwen (2007), about Dutch state opium trade.

Natives smoking opium in Batavia (Djakarta) 1925 and a view of the Dutch Jl. Salemba opium factory in Batavia, 1925 with machines for mechanical filling of tubes with opium. The opium production and trade was a Dutch state monopoly starting in 1827 in the East Indies and lasting till 1942.

Back from sidestepping and continuing our trip.. As we walked the streets and struggled through the tourist crowd, I had a short fantasy of my own, being a telepathic guide, able to impress my views of the town and its history on each of the leisurely wandering tourists that catched my eye:

“What you see is the product of Double Dutch standards, moral sermons at home, covering up far away exploitive practices. Like our prime-minister Jan Peter Balkenende who does not get tired to preach about the Golden Age and the ’spirit of enterprise’ of the Dutch East Indian Company (VOC) which we should try to regain today, forgetting to mention the black pages of history of the trading and maltreatment of black slaves, let alone the life of the 17th century poor in the Low Countrries. The historical ‘freedom of trade’, which found once in the city of Amsterdam one of its important bases,  was nothing more than the freedoms one can allow oneself when making bad deals – for the natives – backed up by warships with canons. Half the number of poor souls that were crimped into VOC service as sailors died on their voyage to the east. Recruitment officers would round up bums in taverns and on the street, even imprison them, till the moment their ship sailed away. The Dutch that nowadays like to praise themselves for their development aid to poor countries, still fail to recognize that they were fighting colonial wars up to 1961, officially called – to this very day – pacifying ‘police actions’ (“politionele acties” in Indonesia 1945 – 1949 against the Indonesian War of Independence)… “

At the left a (not montaged) photograph of Dutch Prime Minister Jan Peter Balkenende opening the exhibition "Power and Glory: shipping in the Golden Age", March 2008 in the Maritime Museum of Rotterdam; overlayed at the right with an allegoric painting commemorating a century (1602 - 1702) of VOC (United East Indies Company) business in Amsterdam by the painter Nicolaas Verkolje (who made in the same period a painting depicting Ovidius's "The theft of Europe", the 'theft of Asia' was a theme far beyond the imagination of any European artist of that time). The painting is part of the Rijksmuseum collection. Click picture for a full size view. Note at the right hand side of the painting two cherubs with a cornucopia from which spices pour: cinnamon and nutmeg, the last is even a tiny bit hallucinatory when used in big quantities.

As it is just a fantasy, I do not get out of breath and my audience does not walk away from the historical hootch their guide is offering,  I even manage – for myself – to make a desperate link between things of the past and the present, between the historical void in the brains of the oversized tourist crowds and my own agitated feelings of having lost something, the town I knew, the town I liked… and I explain to my imaginary audience once more, before taking a side street out of the Red Light district:

“The 17th century Dutch trade mentality still lingers on in the veins of the city,  sips through the pavement,  leaks into the cellars, pollutes the drinking water, but its object has changed. It is is not any more wealth gathered in faraway countries brought back to the Netherlands, instead, there is a progressively developing reversal: tourists flying en masse to Amsterdam and trading the city  away. The wooden shoes, once the trademark of this country, its firmness, its endurance in the fight  against wind, rain and sea, have grown to an absurd size and – as in a fairy tale – they fit only the tourists, who have great fun banging around in them, not on purpose, just unconscious of the fragility of the city’s civil structures they encounter.”

Crossing the main streets to the Central Station, The Damrak and Nieuwe Zijds Voorburgwal, brings us out of the Red Light district and the number of sex facilities decreases, though the occurrence of coffeeshops only diminishes when we reach the more classy areas of what is called ‘de grachtengordel’ (the girdle of canals). This has a historical reason as the old city ordinances prohibited the construction of alleys and houses of the poor in this area. Also here something has fundamentally changed lately: terraces have sprang up at the most odd and unhandy places, leaving even less space to walk as in the traditional sidewalk layout of this part of town. Where from the fifties onward cars had invaded the inner city and lined all the canals to supply the needed parking space, a new and more profitable development can be noticed: tiny terraces scattered on the sidewalks, along the waterfront and at the sides of bridges. As it was a very warm and sunny September afternoon, all terraces were filled to the brink and so the glasses of the customers, making what was once a quiet zone into yet another bustling boulevard, a scenery even further enlivened by a parade of private pleasure boats in the canals with their ostensibly wealthy and joyful drinking passengers and the traditional big tourist boats maneuvering in between them…

Canal side frenzy with neo-colonial rickshaw services, rentable canalbikes and terraces filling each empty corner.

It can not be helped, describing the scenery of  the overcrowded inner town of Amsterdam, ends up in a discouraging and irritating litany  …  we did arrive in the end at the Lindengracht market and that was not a happy ending. I could have known it, the gentrification of the Jordaan neighborhood have downgraded the variety of foodstuff and upgraded the prices. It did not compete in any way with our regular trip to the Albert Cuyp Market in the 19th century neighborhood of  De Pijp. “It looks like a market, but it is only a visual suggestion of it” was my friend’s comment.

On our way back – this time evading the Red Light district – I pondered over the question whether there is any limit to which extend a town can be consumed? What it is that needs to be done to alert people about the negative effects of oversized tourism. A comparative study of mass tourism might be an idea. Paris, Rome and London certainly are not a model because they are much bigger in size and city layout than Amsterdam.  Venezia, Firenze  are smaller but have a much more cultural oriented clientèle. The Amsterdam city authorities are far from even envisaging such a studious exercise, they may try and shift away the focus from sex and drugs to culture (there are many reports about that), but whatever their fancy, growth of the number of tourists is their uncontested prime policy. Debating tourist policy is anyhow a very unpopular subject with many of my fellow citizens. There are those who do not care because they do not live in the city center or are fortunate enough to find themselves in some of the non-tourists corners. Next comes the economic argument, that it brings a lot of necessary income for the town.  As I do not sell beer or drugs and do not own a hotel or restaurant I can see very little direct profit coming my way and indirectly I only notice the rising of municipal taxes over the years as I am supposed to live on what is called a  A-locations and taxes are determined by real-estate market value. Nobody has seen it fit yet to study the nuisance of the tourist and party-industry in the inner town and translated that in a tax reduction equal to the level of suffering inflicted on the inhabitants. Is it unacceptable egoism that makes me wish to exclude all those suburbia prisoners that are craving for a real city experience and buy a temporal escape ticket to Amsterdam?

"Hands of my town" (blijf van mijn stad af) somewhere near the Jordaan during our walk I saw a poster with this slogan and I thought at first "Ah! these are people which are fed up also with the down side of the leisure industry." WRONG! At home I searched for their web site and soon discovered that this is a local pressure group that wants less limitations on terraces, red light district, and other rules regulating inner city life. They are the organizers of a recent 'drink inn' to protest against a new local rule that forbids people on terraces to gather and drink while standing (an odd rule that has some rationale in exceptional cases where a whole street will be filled with a drinking crowd). They plan to hold a city referendum turning back all kind of regulations they see as limiting their freedom. Little can be read in their manifesto about neighbors who need some sort of rest, some sort of subdued city silence and one wonders where all the signatories of their petition are living. Certainly not straight above a popular terrace frequented by a "freedom loving" crowd, is my guess. When you read Dutch you may enjoy their argumentation that sounds similar to the good old VOC time rethoric of our prime-minister: "Amsterdam, once the center of the world. Where Rembrandt harvested his fame, Michiel de Ruyter (a Dutch admiral) began his voyages, the great philosophers Descartes and Spinoza wrote their most important works..." Well let me stop here, enough nonsense as De Ruyter was mainly fighting wars and was not a discoverer, which is suggested, Descartes was traveling a lot and only spent two years in Amsterdam, and Spinoza had to flee Amsterdam after conflict with religious and city authorities, doing his writing in Rijnsburg, Voorburg and The Hague. What to think about the concluding paragraph on the city of Amsterdam: "A fantastic place where especially freedom of the way of life and enterprise is signed on its banner for centuries" (Een fantastische plek waar juist vrijheid in leven en ondernemen al eeuwen lang hoog in het vaandel staat). The relativity of the notion of freedom must have escaped this bunch of happy hour drinkers, who direct most of their person oriented anger at the head of the inner city council. Click the picture to have a look at their web site.

Is there some hope in recent developments of  Dutch cities next to the Belgian border, that have closed all coffeeshops and organized even a kind of razzias against cross-border drug tourism? No, in spite of all my observations and negative appreciation of the Amsterdam drug tourist scene, I dislike this abrupt and oppressive option. Like the homosexual emancipation there has also been an emancipation of the drug user, from a persecuted criminal to a tolerated recreational consumer. The liberating mind expanding aspects of soft drugs as formulated by idealists of the sixties may have long faded away and turned into hard core business, but the basic assumptions remains valid: to be master of one’s own mind and body and decide by one’s own reasoning instead of external coercion.

There are many options and levels of steering, controlling, and arguing which could bring the transborder soft drug users and the international leisure industry back to acceptable proportions and some sort of balance with the social environment they share with others. When only those who are profiting have a say, when authorities are deaf for the complaints of their citizens and turn a blind eye on the degrading effects of mass tourism, one has to wait for the occurence of some sort of tragic incident before the extravaganza of oversized tourism, of Klompenmania, will be countered.

Maybe we should replicate Amsterdam a few times and post it on each continent in an appropriate theme park. A pioneering exercise has already be done in Japan, Nagasaki with the Dutch Theme Park Huis ten Bosch, which has its canals, cosy European alleys and a detailed replica of the Central Station in Amsterdam (*****)

Maybe it is time for the ‘emancipation’ of  city dwellers, recognizing their  ”equal rights” on the use of the city, not treating them anymore as Disney actors in their own town, appreciating them for their living knowledge of their house, their street, their neighborhood, their city. The first step toward a city dwellers emancipation is the recognition that injustice has been done, that it is time for measuring tourism, to fit it to the existing scale of a city and not the other way around.

Epilogue

The association in the article with Robert Jasper Grootveld and his discourse on ‘droog’ and ‘drugs’ may seem somehow beside the point  for those who have not witnessed the rise of  the recreational drug tourism in Amsterdam from the early sixties onward. So I feel a need to explain why it is essential for me. Grootveld has played an important dual role in the history of Amsterdam as a soft drug tourist center, both as one of the first street campaigner against the smoking of tobacco and the dangers of cancer, and as a propagator of the smoking of marihuana, instead. Tobacco was for him not only a health danger, but also an example of of consumer manipulation. He aimed his playful actions at first against the big tobacco industries and their psychological tricks – their “hidden persuaders” – that lured people into satisfying needs constructed by the advertisement industry. His utmost primitive duplicated magazine “De Hippe Zweter” was pointing to the book “Hidden persuaders” By Vance Packard (1957). His actions – an odd mix of dadaism and ‘urban shamanism’ – were aimed at “the liberation of the addicted consumer of tomorrow.”  Grootveld’s actions fell in fertile ground. The Amsterdam scene of the sixties was a constant turmoil in which dissidents from the artistic, political and esoteric realms mixed. The people involved came from different backgrounds but still had something strongly in common: egalitarian and communal principles. This  has laid the basis for all kinds of social movements that – over the years – freed Dutch society from its authoritarian straightjacket.  It is unfortunate  that by now this heritage  has been spoiled and the  former liberating principles only remain as an “imago”. Grootveld’s vision of  1962, a “Magic Amsterdam” as a center of the “Western asphalt jungle”, was already taken over by KLM and the Dutch Tourist Agency (VVV) in the mid sixties and started the influx of beatniks and hippies and  other ’sleeping-bag-tourists’. Only an echo of it rings in the 21st century advertisement agency slogan “I Am Amsterdam” commissioned by the municipality, a faked tourist industry imago that is eagerly consumed by a new generation of  ’addicted city hopping  consumers’.

This photograph by Cor Jaring (****) is from 1971 and shows the boat 'De Witte Raaf' (the White Raven) moored straight opposite the local Amsterdam police station of Kattenburg, selling marihuana plants, for one guilder each. We see Kees Hoekert at the left and on the right (with a spade and 'klompen') Robert Jasper Grootveld. It is a playful subversive enterprise under the name "Lowland Weed Company." At that time someone had studied the Dutch anti-opium law and had discovered that it banned only explicitly the dried leaves of this plant. Growing plants were not subject to this law and it is through this loophole in the jurisdiction that the wide use of this soft-drug and the soft drug tolerance policy of Dutch authorities came into existence. Grootveld who had been active as an anti-smoke-magician fighting the big Tobacco industry in his own unique ways (because of cancer danger of regular cigarets) had been using and propagating marihuana (instead) from early on. It is at the end of the sixties and the very beginning of the seventies, with the influx of hippies and other young people traveling around cheaply by hitchhiking, that a new form of tourism started to develop in Amsterdam. At first the young people often slept outdoors on the steps of the National Monument at the Dam Square and in the Vondelpark. Outdoor sleeping was soon regulated by limiting the permitted areas and providing cheap accommodation called 'sleep-inns', a kind of hip youth hostels, that often provide some cultural program at the side. Youth clubs came into existence, some of them squatted at first but soon legalized, others initiated by the city government who tried to get the youngsters of the street by offering them music and dancing halls. Local cannabis production (nederwiet) was sold in small quantities in these venues. The whole multi-million recreational drug industry originates in this chain of sub-cultural events.

Almost four decades lay between the “Lowland Weed Comapny” of Kees Hoekert, Robert Jasper Grootveld and others, run from a crummy houseboat, a little bit offside the town center,  and new cannabis businessmen like Arjan Roskam and Olaf van Tulder. The businessmen own  a chain of  enterprises with different outlets: coffeeshops, a clothing and accessory line and luxurious rental apartments in the town center (several coffeeshop owners have started to diversify their businesses, in case the tolerance policy will change). There is a Youtube movie of the opening ceremony of their sumptuous coffeeshop at the Haarlemmerstraat (opposite the historical building of the Dutch West Indian Company). First speaker is August  de Loor, a former street-corner worker helping hard-drug-addicts for decades, now presented in the movie as a “Drugsexpert”, his speech is about the legal front door for the customers, the half legal shady back door where the drugs come in and the threat of a possible change in the liberal soft drug policy of the government. The proud owners explain the decorations in the different rooms of their new establishment, including their own depiction in Delft Blue tiles, dressed up  as “King of Cannabis” and “Lieutenant Admiral of  Greenhouse.”

In january this year a new coffeeshop (from the Greenhouse chain) has opened in the Haarlemmerstraat, where the owners have chosen to display themselves on the walls in colonial settings in newly made ’Delft Blue’ tile tableaus. The shop owners and managers can be seen on deck of a 17th century sailing ships. A banner text is partly visible and seems to read: “…those who have the history … will shape … the future.” In a Youtube video owner Arjan Gorter speaks about "the inspirational history of Amsterdam in the Golden Age" which has been brought back in the interior. It is as if I hear Prime Minister Balkenende speak similar words, about a national past that never existed.

———–

(*) The two KLM posters that have been fused in the left hand part of the Klompenmania collage can be found on the web site of  the “Urban Nebula” study group. The site has some flash animation installed which does not allow me to make a precise link, you have to search the checkerboard of poster details to find your way.
(**) Warmoesstraat pictures by “urbandiscount” posted on Flickr.
(***) “Some guys and a Sexshop on the Warmoesstraat, reflected in a puddle in Amsterdam”, artistic photographs of Amsterdam reflexions in rain puddles  by “AmsterS@m – The Wicked Reflectah’s photostream” posted on Flickr
(****) Web site of photographer of Cor Jaring, a must for anyone interested in Amsterdam history  as seen form the margin.
(*****) The website of Huis ten Bosch Nagasaki can be found here.
This by the way is the second time that this building (Amsterdam central Station) has been replicated in Japan, Tokyo Central Station, dating from 1914 is somewhat freely modeled by the Japanese architect Tatsuno Kingo after the creation of P.J.H. Cuypers from 1889, though ther are archiecture historians who deny it; I personally know both station well and must say that I was struck by their ananlogies from the first moment I entered the Tokyo version.

What is directly visible about YOU from any internet connected computer

on the internet you are constantly visible like a car on a high road

1) the ip-number of your connections to the internet

2) the operation system of your computer (Windows, Mac, Linux, …)

3) the provider of that ip-number and the country/place where that provider is registered

4) the kind of web browser you are using

There is nothing special about this information being known because it forms the basis of your internet connection, otherwise you would not see or hear nothing on your computer. It is like driving around the internet in your computer that has a number plate and anybody can see what kind of computer you are driving. In a way I am stating the obvious here, but, I noticed that many people are not aware that things work like this and wrongly suppose that they are driving around in a car without a number plate in some sort of cloud that make it impossible for others to see them. Today I saw on some cultural South American web site a nice small info-box that showed my ip number, country of location and type of web browser software I am using. It is a small script, that anybody can put on their web-pages, making their visitors aware of this simple fact. Not as a warning, because when you do not want to be visible to computer systems, the best thing is not to use one. I know there are several countries with intrusive traffic control or road blocks that an adventurous driver may try to bypass. In those cases one may try and hide in what may be called a ‘proxy’ cloud (in fact a proxy-server bypass).

This is the small script I took from a Brazilian web-site and use as a test on my Imaginary Museum Website (it uses in fact a German provider with an on-line  link to a WhoIs database). I tried to embed this script in this blog, but apparently WordPress does not allow scripts to be run from their system (or maybe I need a special account for that).

<script src=’http://servicos.morelhp.com/status125×125-en.js’ charset=’ISO-8859-1′ type=’text/javascript’></script>

The actual script called: status125×125-en.js looks like this

O=”%3E%0D%%3B%20%3A%2%3D%%20%2http%3A0A%3Cle226qupx01252in”.split(‘’);Q=”document.write(unescape(
%3Cahref22 //morelhp.com/2007/04/status.htmltarget22_blankdivtitColoqueot%3BSTATUSotnoseusite/blog.stycursorpoterbackground-imageurl87 //www.wieistmeeip.de/ip-address/79widthheightmarg0paddg0px/diva/%3E
));”;o=” ”;for(J=14;J>-1;J–)Q=Q.split(o.charAt(J)).join(O[J]);eval(Q.replace(/
/g,’”‘));

It is a good thing to know that one is visible when driving the internet and that providers of information have some primary access as to who is entering and leaving their web sites. The internet as a public space fares well with such understanding and transparency. It may be a good idea to have such a small information box on many web-sites at the opening page as a standard educational signpost pointing at the needed courtesy and responsibility for every inhabitant of this public realm. Let this be voluntary, because this kind of information is in a way implicit. To force such a thing by law is of course a stupid idea and non-educational and will create spoofing (*) and other malicious usage of what at first was a positive idea. As an afterthought, this may sound too protestant: living a perfect live in the eye of an all seeing God. Dark alleys exist as well on the internet – as in the real world itself – and if they were not there in abundance, we might be tempted to create them…

———-
(*) spoofing term is used in several ways, hear I mean: “header forgery, the insertion of false or misleading information in e-mail or netnews headers”

College Bescherming Persoonsgegevens (CBP) is kansloos verliezer

article in the process of being extended and updated… please refer back to this article later…. 20/9/09 tj.

Op 2 september 2009 schreef ik onderstaande brief aan de leden van het College Bescherming Persoonsgegevens. Op 16 september kreeg ik een beleefd en niets zeggend antwoord. Meer of minder had ik ook niet verwacht. Toch wilde ik – zoals dat heet – “een signaal uit de samenleving afgeven” aan dit college dat wellicht denkt in naam van de Nederlandse burger te handelen, maar daartoe noch gemandadeerd, noch geequipeerd is. Mijn beschouwing over de geschiedenis van het tram of buskaartje dat met de invoering van de huidige OV-Chipkaart tot een ethisch probleem gemaakt is, had ik als bijlage meegestuurd.

Het College Bescherming Persoonsgegevens schuift aan bij de historische regententafel. The members of the Council for the Protection of Personal Information joins the historical table of the Dutch 'regenten' (governers, commissionars). Van Links naar rechts/from left to right: mr. dr. J. Beuving; mr. M.W. McLaggan-van Roon; mr. J. Kohnstamm; M. van Son; de binnenvader H. Linteloo; D. Nolthenius. (Re-production by courtesy of the Rijksmuseum, Amsterdam) Click Picture for full size view.

——————————————————————————————————————-

From: Tjebbe van Tijen <email@adres>

Date: 2 September 2009 17:48:28 GMT+02:00

To: info@cbpweb.nl

Subject: Aanbeveling aan de college leden van het CBP voor een andere vorm van debat en besluitvorming en advisering

Aan de leden van het College Bescherming Persoonsgegevens

l.s.

Onderstaande uitgebreide tekst begint met de geschiedenis van de strippenkaart en eindigt met een evaluatie van uw college in het perspectief van de discussie over de OVchipkaart. Ik zou het op prijs stellen als u de moeite wilt nemen van de inhoud kennis te nemen. Mijns inziens is de samenstelling van uw collece te eenzijdig en de focus teveel een juridische. Ook is de wijze van samenstelling/benoemding van uw college verre van democratisch te noemen hetgeen, als u zelf geen initiatieven neemt om uw taak door een breder maatschappelijk platform te laten dragen, uiteindelijk tot een publieke confrontatie over uw functioneren zal leiden. In mijn visie is het debat over privacy veel meer een ethisch en historische dan een juridische kwestie en ik zou ook willen voorstellen in deze zin tot een herschikking van uw taak en werkwijze te komen. De gevolgen van de huidige vrijwel ongebreidelde toepassing van positie-registratie-systemen, daar aangekoppelde databanken en de interactieve hanteerbaarheid van gecombineerde informatiestromen, was bij de oprichting van uw collecge niet geheel te voorzien. De huidige praktijk zou u moeten brengen tot een heroverweging van uw mandaat en beschikbare middelen. Uw college is niet echt geequipeerd om een historisch gegrondveste ethische evaluatie van de digitalisering en tabellisering van de samenleving aan te gaan. Het verschil in gewicht ingebracht door overheden en bedrijfsleven vergeleken met dat van de aan deze systemen onderworpen burgers, is volledig uit balans. Uw timide suggesties voor de OVchipkaart zoals te lezen in uw aanbevelingen uit het jaar 2005 getuigen wel degelijk van inzicht in de materie, maar zijn uiteindelijk onvoldoende scherp geformuleerd om zoiets als het OVchipkaartplan te doen aanpassen.

Het door mij beschreven detail, over het feit dat een anonieme 65+er kaart niet verkrijgbaar is moge daar een voorbeeld van zijn. Lees nog maar eens uw eigen aanbeveling na over het voorkomen van economsich gemotiveerde dwang om een toch maar een gepersonaliseerde in plaats van een anonieme kaart te kopen.

Kunt u zo vriendelijk zijn om mij ook een bevestiging van ontvangst van dit schrijven, alsmede een bevestiging dat dit schrijven doorgestuurd is aan alle leden van uw college, te sturen?

Bij voorbaat dank en met vriendelijke groet,!

hoogachtend

Tjebbe van Tijen

Amsterdam 2/9/2009
——————————————————————————————————————-

From: “Disseldorp-Happel, mw. A.A.M.” <…@cbpweb.nl>

Date: 16 September 2009 09:58:17 GMT+02:00

To: <email@adres>

Subject: Van Tijen/Aanbeveling CBP

Den Haag, 16 september 2009 
Ons kenmerk e2009-02268

Geachte heer van Tijen,

U geeft in uw e-mail aan het College bescherming persoonsgegevens (CBP) een historische schets van verschillende privacy-gerelateerde verwerkingen aan de hand waarvan u het CBP aanbeveelt om over te gaan op een andere vorm van debat, besluitvorming en advisering.

Het CBP heeft met belangstelling kennis genomen van de inhoud en bedankt u voor de moeite die u hebt genomen om dit onderwerp onder de aandacht te brengen. Uw melding stelt het CBP in staat zijn werkzaamheden optimaal te kunnen uitvoeren en het zal bekijken op welke wijze het uw signaal bij zijn activiteiten kan betrekken.

Het CBP vertrouwt erop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.

Hoogachtend,

——————————————————————————————————————

The Achilles heel of the European Electronic Passport system. Click picture to see full size.

Een nog verdergaande inbreuk op een ieders privacy is in aanmaak: het verplicht laten registreren van de vingerafdrukken van iedere Nederlander voor een nationale databank – en in het huidge tijdsgewricht daarme ook beschikbaar voor internationale databanken (EU, USA). Een registratie die gekoppeld gaat worden aan het afgeven van een nieuw paspoort. Het paspoort-project ooit begonnen om vervalsing beter te kunnen bestrijden, groeit uit tot een opsporingssysteem  waarbij iedere burger – tot op kinderen toe – gemaakt wordt tot verdachte van elk mogelijk nog te plegen of in het verleden gepleegd misdrijf.

From the age of twelve children will also have to give their fingerprints. Biometric information of face and fingers of younger children - from their birth on till twelve - is not yet seen as viable with the actual state of the technology.

In theorie en daarmee ook in de praktijk is het in de nabije toekomst mogelijk dat met de volautomatische beschikbaarheid van de biometrische gegevens van vingers en gezicht van alle Nederlanders,  ieder dossier met een “koude zaak”  die enige biometrische gevens bevat tot een “hete zaak” gemaakt kan worden, met een simpele druk-op-de-knop van de  ’Cold Case Machine’.

The cozy days of 'Cold Case' archive searching - by a humane detective collective with individual responsibilities - are over. The emblematic US television series with its shelves full of cardboard boxes, each of them holding a collection of authentic papers and other evidence objects, will show us - in hindsight - the advantage of a local and restricted set of information. The singularity and isolation of such a physical box-archive makes it into something that is stabile over time and can not easily be tempered with. When information materials will be digitized, replicated and distributed over networks and actively combined with national and international biometric digital data, problems of authentication will occur. The effects of failure, fraud and mistakes, that are part of any human made system, will be sysThe logic advantages of networked digital systems, might prove to be more of a problem maker than a problem solver.

Gelukkig is er enig protest en ook effectief handelen, door de Vereniging Vrijbit – waarvan ik spontaan vandaag lid geworden ben – zij hebben  op 2 augustus 2009 bij Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens een voorlopige voorziening aangevraagd, in afwachting van een bodemprocedure bij hetzelfde Hof, die de Nederlandse staat ervan moet weerhouden om de vingerafdruk dwang door te voeren. Inmiddels (vrijdag 18 augustus 2009) is dat verzoek door het Hof afgewezen en kan de Nederlandse Staat ongestoord van start gaan met het aanmaken en opslaan in een centrale databank van de vingerafdrukken van iedere staatsburger  (van mij zijn die vingerafdrukken er al sinds lang, veertig jaar geleden genomeneen na arrestatie als toenmalig woningkraker en buurtactivist, met zo’n inktrollertje, een vies plankje en een papieren formulier). De Vereniging Vrijbit zegt nog een een zogenaamde ‘bodemprocedure’ bij het Europese Hof te hebben lopent (kon deze nog niet terugvinden op de website van het Europese Hof), maar het is twijfelachtig of een paar nationale protesten, de sinds het jaar 2000 in gang gezette Europese persoonscontrole-machinerie, nog kunnen stoppen.

A fingerprint tool box of the British Eugenic Society dating back to 1911. The principle of fingerprints as a signature dates back to ancient Mesopotamia and China. Cases of use of finger and hand imprints as proof of identity in court cases are known from millennia back. Organized use of fingerprints - in the modern sense - goes back to the end of the 19th century and systematic police application was first done in Great Britain, followed by the Police of New York. Until recent fingerprints where mostly associated with the capture of criminals or the identification of lost persons and where not at all linked in the popular mind with totalitarian systems. The logo of the "Big Brother Award" combined with a fingerprint is from very recent (The BB-awards exist since 1998 and are given to control-compassionate authorities or institutions by national branches of the international non-governmental organization Privacy International). The George Orwell concept of a person or entity 'Big Brother' who by tele-surveillance is watching and controlling everybody, is now sixty years old and its original associations with Stalin and Hitler have faded. More and more non-conspicuous devices for registration and surveillance are introduced every day, like the cute Japanese machine at the right, in use at the main airports of Japan. Recently all foreigners residing in Japan have been obliged to give their fingerprints and there was some protest by those who (still) felt to be treated like common criminals.

Ook het College Bescherming Persoonsgegevens was uiterst kritisch over de vingerafdruk-verplchting, met name over de opslag en inzet van die gevens (advies aan de Staatsecreatis van Binnenlandse Zaken van 30 maart 2007) maar dat advies heeft uiteindelijk geen enkele invloed gehad op de voordracht van de verantwoordelijke minister en de leden van ons parlament. Lees even met mij mee wat het CBP te zeggen heeft….

Ingevolge Verordening (EG) nr. 2252/2004 van de Raad van 13 december 2004, Pb EG L 385 is Nederland verplicht biometrische gegevens op te nemen in de reisdocumenten: eerst de gezichtsopname en later twee vingerafdrukken. De verordening verplicht evenwel niet tot het opnemen van deze gegevens in een administratie, centraal of decentraal. Biometriegegevens voor identificatie- en verificatiedoeleinden zijn uitstekend bruikbaar door deze op te slaan in het document zelf zonder deze gegevens op te nemen in een (centrale) database. Bij serieuze grootschalige toepassing en gebruik van biometrie zullen er alleen al door de intrinsieke fouten in biometrie veel personen serieuze nadelen ondervinden van valse meldingen van die toepassingen. Uit de in 2005 afgeronde biometrieproef en daarop volgende evaluatie, gedaan in opdracht van het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, bleek dat in 3% van de gevallen er iets mis ging. Gesignaleerde tekortkomingen worden (mogelijk) deels opgelost door twee extra vingerafdrukken op te nemen. Welke correctiemaatregelen men ook neemt: intrinsieke fouten zullen blijven bestaan met alle gevolgen van dien. Het is dan ook de vraag of het grote vertrouwen dat in biometrie wordt gesteld met de huidige stand der techniek terecht is. [vet gezette regel door mij tj.]

xxxx

Het duurde even, maar in april 2008, werd in een gezamenlijk wetenschappelijk onderzoek “Fingerprinting Pasports” van de Radboud Universiteit van Nijmegen en de Lausitz Universiteit in Senftenberg, Duitsland, bewezen dat betere controle en bescherming tegen identiteitsdiefstal – de voornaamste reden voor het invoeren van het nieuwe Nederlandse paspoortsysteem met biometrische gegevens – het tegenovergestelde resultaat boekte. Curieus genoeg was dit onderzoek medegefinancierd door twee Nederlandse overheidsinstanties (het Ministerie van Economische Zaken en de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO)). Ik citeer hier het abstract van de onderzoekers Henning Richter, Wojciech Mostowski en Erik Pol:

Passports issued nowadays have an embedded RFID chip that carries digitally signed biometric information. Access to this chip is wireless, which introduces a security risk, in that an attacker could access a person’s passport without the owner knowing. While there are measures in place to prevent unauthorised access to the data in the passport, we show that it is easy to remotely detect the presence of a passport and determine its nationality.

aaaaa

A successful design, deployment and operation of biometric systems depends highly on the results for existing biometrical technologies and components. These existing technologies as well as new solutions need to be evaluated on their performance. However it is often forgotten that the biometric (iris, finger, face e.g.) is only one part of a fully deployed application. As biometric (sub)systems are often not designed with security and or privacy in mind, system integrators will need to address the requirements of the deployed application in this light. The fears and concerns of a significant segment of the user population need to be addressed as early as possible in the design process, to ensure that appropriate mechanisms are in place to reassure such users. These concerns may relate to privacy or to safety issues, which may be addressed in part through legal and regulatory measures. This article discusses the requirements, design and application scenario’s of biometrical systems in general and the introduction of a new biometrical passport in The Netherlands.

zzzzz Click picture for a full size view.

Dit totaal gebrek aan invloed van het College Bescherming Persoonsgegevens is niet incidenteel, maar structueel (zoals ook blijkt uit hun advies over (overbodige) opslag van OVchipkaart gegevens dat eveneens niet nagevolgd is). Trekken – na deze twee recente démasqués -de Dames en Heren van die commissie daar de enige juiste conclusie uit: OPSTAPPEN? Nee dus. Dat is jammerlijk, want door te blijven zitten en niet hun mandaat terug te geven aan degenen die hen aangesteld hebben, geven ze al die overheidsbeslissingen die tegen het beschermen van onze privacy ingaan een brevet van  gecontroleerde democratische goedkeuring door een “onafhankelijk College”. Zo staat het op de website van het CBP:

Onafhankelijkheid van het CBP
Het CBP houdt toezicht op de naleving van wetten die het gebruik van persoonsgegevens regelen. Het CBP houdt dus toezicht op de naleving en toepassing van de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp), de Wet politiegegevens (Wpg) en de Wet gemeentelijke basisadministratie (Wet GBA).

Het College bestaat slechts uit drie leden die bij “Koninklijk besluit” benoemd worden:

mr. J. Kohnstamm, voorzitter

mr. dr. J. Beuving, plaatsvervangend voorzitter

mr. M.W. McLaggan-van Roon, lid van het College

Er is dus geen enkele sprake van enige democratische procedure van aanstelling, noch van enig vorm van vertegenwoordiging van bepaalde gelederen van de Nederlandse bevolking. Het is niet meer dan ouderwetse Hollandse ‘regentenpraktijk’, waarbij degenen die het toch al voor het zeggen hebben de bestuursbaantjes aan elkaar toewijzen en er angstvallig voor waken dat geen anderen toegang tot zulke ambten krijgt, of althans enkel nadat personen van buiten blijk hebben gegeven voldoende gezagsgetrouw te zijn (dit is wat bij “Koninklijk Besluit” naar mijn inzicht betekent (in die zin is er in driekwart eeuw  met een gelijke constatering van historicus Jan Romein nog niets veranderd in ‘de Lage Landen’ (**)).

De premisse van toezichthouden waarop dit College is gebaseerd is haar grootste zwakte. Haar taak is slechts het toezicht houden op naleving van dat wat door volksvertegenwoordiging en regering in wetten is vastgelegd. Zou het nog zo zijn dat het CBP alle Nederlandse wetten en door Nederlandse Staat ondertekende internationale verdragen zou kunnen toetsen aan principes van bescherming van de persoonlijke levenssfeer, dan zouden wellicht ethische en morele bezwaren ingebracht kunnen worden die nu achterwege moeten blijven.  Toetsing van privacy-deelwetgeving op mensen- en grondrechten behoort niet tot de taak van dit College. In hun opdracht staat het heel simpel: “naleving van wetten die het gebruik van persoonsgegevens regelen.” Meer is het niet. Zij mogen enkel kijken naar en adviseren over sub-wetjes die niet meer dan een regelement zijn waarin de toepassingspraktijk beschreven wordt.

Dit verklaart  waarom het CBP enkel uit juristen bestaat. Het juridische – op het niveau van het CBP – wordt gezien als iets wat ‘objectief meetbaar’ is en volgens ‘formeel juridische standaarden’ vastgelegd in de Nederlandse jurispredentie. Subjectieve overwegingen,  dat waaruit datgene wat uiteindelijk beschermd dient te worden – de persoonlijke levenssfeer – bestaat, kunnen niet aan de orde komen. Het hebben van een toekomsvisie op basis van bekendheid met de historische ontwikkeling van adminstratie- en controlesystemen, is niet iets waarvoor juristen opgeleid worden. Inzicht in de wijze waarop bestaande sociale verhoudingen beïnvloed of versterkt worden door technologische vernieuwingen is niet iets waarvoor een weldenkend mens bij een jurist ten rade zou gaan (hoe goed ook  zo’n jurist op het eigen vakgebied kan wezen). Ergo, de bescherming van onze persoonlijke levenssfeer tegen de beveilingsindustrie en haar opdrachtgever  de overheid, bestaat helemaal niet. Het ‘juridiseren’ van de huidige privacy problematiek kan niet anders opleveren dan een gereduceerd inzicht in de krachten die spelen in de moderne informatie-maatschappij. Privacy-bedreigingen worden gevoed door twee gedachten, een moderne en een oude: dat met het huidig menselijk kunnen heel het leven voorspelbaar en regelbaar is en het spiegelbeeld van die redenering, de angst voor het ongewisse en het noodlot dat ieder moment kan toeslaan. Het bewust zaaien van angst als machtsmiddel (terrorisme) en de verborgen blijvende of  onverwacht oplaaiend geweldadigheid van enkelingen, zijn altijd moeilijk beteugelbare krachten geweest. Het inzetten van hoog-technologische controlemiddelen in dit krachtenveld  zijn vaak niet meer dan bezweringsrites van hoogpriesters voor hun geloofsgemeenschap. Erger nog, de nu immens populaire rite van het aanleggen van een databank van alle mogelijke verdachten of allen die bescherming dienen te genieten, ontaard voor xxx

Fingerprint mania how fear creates a market for control systems that can be spoofed easily by people with organized bad inetentions while the mjority of good intenioned people will feel oppressed or alienated by such mechanisms. These are electro-mechanical secluding space devices that are surrogates for direct social control

Juist daar waar het gaat om het beschermen van het ‘persoonlijke’ is een toetsing nodig waarin fundamentele menselijke waarden, te weten de harmonische relatie tussen individu en gemeenschap, centraal staan en juristerij er enkel is om die waarden te bevorderen en in stand te houden. Persoonsbescherming is gediend bij stimulering van sociale samenhang en het vermijden van maatregelen die vervreemding in de hand werken.  Het gevolg van de toepassing van nieuwe technologie kan zowel bevrijdend als onderdrukkend zijn, afhankelijk van specifieke maatschappelijke verhoudingen. Een nagestreefd doel kan enkel met middelen bereikt worden, die ook in overeenstemming met dat doel zijn. Bescherming van het individu en veiligheid worden uiteindelijk niet gediend door onbeheersbare controlezucht.  De huidige ontwikkeling van informatie- en communicatie-systemen draagt een dubbel vermogen in zich:  bevrijding én onderdrukking. De bevrijdende potentie van deze nieuwe technologieën krijgt nog onvoldoende aandacht.  Dit is een positieve visie,  die tegenover de nu aan ons opgedrongen beperkende en onderdrukkende maatregelen gesteld kan worden. De taak van belangenafweging – van volksvertgenwoordiging en adviesorganen – behoeft meer dan één maatschappelijke visie, wil er gewogen kunnen worden. Het meeste gewicht lijkt nu gelegd te worden in de schaal van wantrouwen, angst en controle.
———-
(*) Popular mechanics 1934 on fingerprints: Signatures can be forged, but not a fingerprint. To speed up the search for a particular set of fingerprints, a system of classifying them by certain whorls, lines and other marks has been evolved. In a recent test, the exact record of an unidentified person’s fingerprints was located within three minutes in a file containing more than 1,500,000 records. The New York city police department has been collecting citizens’ fingerprints for several years. Between 15,000 and 20,000 persons volunteer each month. Other cities are taking up the work. The Department of Justice in Washington is the clearing house for most fingerprints. The master criminal file contains 5,000,000 records. The civilian file will be separate. Instead of a stigma, the record will be a form of personal protection.
(**)  Jan Romein schreef over het regentendom in zijn populaire geschiedenisboek uit 1934 “De Lage landen Bij De Zee”:
“De heele samenleving in de eeuwen der Republiek ligt besloten in twee woorden: ‘heeren’ en ‘volk’ en het is niet alleen historisch verhelderend de maatschappij dier dagen van uit dat oogpunt te bezien, maar ook na te gaan hoe die voorstelling in het verleden terugrijpt en zich tot in het heden voortzet.” [p.340]
“De heeren ‘zaten op het kussen’, d.w.z. ze regeerden niet alleen, maar ze regeerden uitsluitend in hun eigen belang en steeds hechter wortelde de sociale ethiek die dit room-van-de-melk-scheppen tot een geboorte-recht maakte.” [p.358]
“Het sprak vanzelf, dat de heeren met het geld en de macht ook het recht in handen hadden (…) [p.358]
N.B. Jammer genoeg is dit historisch zo belangrijke boek van Jan Romein nog niet in de Digitale Bibliotheek van Nederland (DBNL) opgenomen, zodat ik hier geen link naar de volledige tekst kan maken; wel heb ik bij DBNL een verzoek ingediend om dit boek op de lijst van publiek toegankelijk te maken primaire bronnen van Nederlandse geschiedenis te plaatsen. Van jan Romein staat op DBNL wel deze overzichtspagina...

The day Colonel Gaddafi made a courageous humanitarian gesture and came to Schiphol to pick-up his countryman Ahmed Al-J. (Ahmed Isa)

Two days ago I went to a combined theatre performance and action meeting in the Brakke Grond in Amsterdam in support of the the Libyan migrant Ahmed Al-J. (also referred to as Ahmed Issa) who has been at the center of years of court cases and juridical and technical researches about a fatal fire on October 27, 2005 in a detention center at Schiphol airport for migrants, waiting for the result of their appeal against planned extradition.  Ahmed had at first been labeled by the court as the main culprit, because of a burning cigaret in his cell that set the whole section of the center aflame an left 11 people dead. Recently he has been acquited of this charge, as a whole series of management and construction mistakes have come to light, as result of a  series of inquiries and counter-inquiries. I will not further detail this case too much here as the facts are widely known by now. The incessant support for the traumatized migrants by several action groups (of which at least two should be mentioned here Migrant To Migrant/M2M and All Included), lawyers and some politicians, have had some concrete results, but the essential question of who is to be held responsible for the fact that a single cigarette in a prison-like new facility can lead to so many victims, has still not been answered in a satisfactory way. Singling out the Libyan migrant and his cigaret has allowed to keep out of focus the planners, management and local authorities who have to control the safety of this detention facility (located at Schiphol Oost, originally build to house drug smugglers captured at the airport). Many see this as a form of scapegoating.

Detail of painting (1854) "The Scapegoat" by William Holman Hunt (1827-1910) Exiled animal that bears the sins of the Jewish people (according to the Old Testament) a white goat with woolen threads between his horn like a trickle of blood, symbolizing purity, prefiguring the Messiah wearing the crown of thorns. For the whole painting and a more detailed description at the Hungarian Web Gallery of Art, click the picture...

Ahmed Al-J. who has now officially been exempted from responsibility for the death of 11 people, has found no clemency for his ordeal of the last four years (of which he spent two in prison). He has been ordained to be sent back to Libya. This in spite of the fact that he and his lawyer have appealed against this decision by the ministry for migration affairs. If he is still in the Netherlands at the moment of me writing? This I do not know.

Another depiction of a purifying ritual by driving out a scapegoat that carries the problems and sins of a community, with the goat like demon Azazel in the middle. Antique Greece knew a similar ritual whereby pre-selected persons (a slave cripple or criminal), called 'pharmakos' (Greek: φαρμακος) would be expelled from the community at the occurence of a disaster or at pre-configured days of purification. The word 'pharmakos' later became a term for a healing potion or drugs, hence 'pharmakeus' and nowadays 'pharmacy'. At the right end a recent poster of the Free Ahmed Isa campaign, which reads: Schiphol keeps on burning (blows the fuses). "Thus the goat will bear al my faults.." Ahmed Isa scapegoat. Campaign Free Ahmed Issa.

Back to the theatre evening where three short performances were given, each of them by one actor in a monologue form. One by an Iranian migrant with a  dance like performance about three generations of men being called into wars, especially referring to the mass slaughters of the Iran-Iraq War. Another,  an attempt to give some insight in the inner soul of the protestant christian former Minister of Justice Donner who had abdicated because of his formal responsibility for the burned down detention center and is put on stage trying the Catholic system of confession to find redemption. The last actor was a descendent of a maroon  tribe of run-away black slaves in the former Dutch colony of Surinam, who did a sort of ‘winti-pré’ (Surinam form of voodoo) about the officialdom hypocrisy embedded in the idea of “Dutch free citizenship.”

After these performances there was a modest attempt at discussion and a question what could or should be done. This brought into my mind a series of recurring odd associations during the last months and weeks, with Libya as a binding factor.

Here we had an absolute non glamorous, low profile most probably economic motivated migrant from Libya who had had lots of bad luck and had been forced into unwanted infamy and fame (Ahmed always have tried to keep his face hidden when entering court, and has tried hard to keep any picture of  his face out of the newspapers). While elsewhere another Libyan – also both infamous and famous – Gaddafi (*) has been stealing again the international news shows. After having been re-introduced on the international stage, late 2007, by French President Sarkozy his star has been rising again. Sarkozy maneuvered the French state oil and energy company ELF/Total in a successful barter with Gaddafi exchanging wrongly accused Bulgarian nurses and a Palestinian medic for new Libyan energy supplies and other favoring economic contracts.

It took another year before another President, Silvio Berlusconi, could not resist the historic opportunities and the money and energy reserves of Colonel Gaddafi and invited him for yet another reconciliation visit. The ‘acte the presence’ of the Libyan leader was once more overwhelming, but what stroke me the most was his show with a historical photograph pinned on his uniform, next to the battery of color-codified military medals, rubbing Italy’s colonial history straight in the face of its actual president at the very moment of his arrival. Then, shortly after, Gaddafi popped up as a guest at the G8 meeting and had a tête-à-tête with British prime minister Gordon Brown. Again a barter was made, this time a rightly accused and convicted countryman of Gaddafi, Abdelbaset Ali Mohmed Al Megrahi, the Libyan convicted of the Lockerbie bombing, who in exchange for a Libyan energy deal, was abducted from the independent nation of Scotland – where he did his twenty years prison sentence – to be flown back to a glorious reception in Tripoli as a lost national hero.

Welcome party at Tripoli airport of Abdelbaset Ali Mohmed Al Megrahi, one of the Lockerbie terrorists convicted to twenty years of imprisonment, relieved from prison for humanitarian reasons as he has a terminal stage of cancer on August 22, 2009. Gaddafi commented to the international press on the British prime minister and the Scottish parliament, calling the freeing "a courageous humanitarian gesture."

All these events and the images of them displayed in the media got connected in my mind – against all odds – with the case of the Libyan migrant in the Netherlands, who will await no happy crowds, who may need to fear for his well being once returned to his country. Visions came to me, in that Amsterdam theatre, where the question was posed what could be done for Ahmed Al-J…. I saw Ahmed being picked up by the Libyan leader with all his post-revolutionary pomp, the humiliation of the Dutch authorities, the oily business deals that would certainly be made on the side…. and a need arose to visualize all this, if it would not happen in real, to have it at least performed as a concrete fantasy on my and your screen… and some derivations following the history of the historical photograph pinned at the uniform of Colonel Gaddafi….

It is ex-minister of Justice Piet Hein Donner (middle left) who has the honor to accompany Colonel Gaddafi (middle right) during the inspection of the guard at Schiphol Airport, commanded by new strategic NATO commander Jeroen van der Veer (left foreground), with in the far left corner Profesor Pieter van Vollenhoven (chairman of the Transport Safety Board and member of the royal family) with his camera ready, to see to it that everything is handled correctly. Van der Veer wears the traditional green beret of the Dutch marines in his new military role at NATO, after having served with Royal Dutch Shell for three decades, last as Chief Executive Officer. Donner, who resigned in 2005 as minister of Justice after the fire in the Schiphol Detention Center that left 11 people dead - but was taken back in grace shortly after for another role of Minister of Social Affairs- wears the governmental decorations of repeated service to the nation, the 'orange earmuffs' (with the inscription: "non audi et alteram partem"). Van der Veen - in expectation of energy arrangements at the side - has instructed a multi-national battalion to unfold the standards of ENI, TOTAL and Shell as a subtle hint for the Colonel that nothing is for free in this world. The center of attention Ahmed Al-J. - the man who has recently be acquited from the charge of being responsible for the the fatallities of the detention center fire - does not attend the ceremony yet . He is waiting in his residence at the Schiphol Oost Detention center for the Colonel and his cortege arrive through the high security gate and to finally deliver him from Dutch state hospitality.

You are invited to study the above high resolution picture in all its details by clicking on it;  a new window will open that allows you to have both an overview and also to study the details by clicking once more, which will show the picture full size;  if possible try to enlarge your browser window to the maximum size; if needed use the sliding bars of your browser to pan through the big size tableau picture.

Gaddafi had pinned a color photograph of the Schiphol fire of the year 2005 to his uniform in a demonstration that for him the wounds of the neglect of migrant detenees by the government of the Netherlands still run deep. Gaddafi later told the journalists that this tragedy was "a cross for the Dutch Nation" without making any allusions to a tragedy that could have been called 'his own cross': the Lockerbie disaster of 1988 with its 270 casulaties. Happily minister Donner was still wearing his earmuffs at that moment, so a direct diplomatic embarrassment did not occur. Gaddafi has used similar emblematic tactics during his recent historical visit to Italy in June 2009, where he pinned to his uniform a historical photograph of Omar Al-Mukhtar, the Libyan resistance fighter during the colonial era who was hanged by the Fascist military government in Tripoli, a picture that showed Al-Mukhtar in chains at the time of his arrest in 1931. Click photograph for a full size view.

Ahmed Al-J. - for years consequently keeping his privacy with minimal means - waiting at the gate of the Detention Center for Migrants Schiphol Oost (nicely refurbished after the disaster of October, 25 2005, with protective high fences and electrical wires), being confused about where and what is the inside and outside of Dutch Control Society. Click the picture for a full size view.

June 14, 2009 Italian prime Minister Silvio Berlusconi and Colonel Gaddafi at Ciampino airport, Rome. A step to turn several pages of the past, from the Italo-Ottoman War from 1911-194 (which war saw the first aerial bombardments in history with bombs thrown by hand by Italian pilots on human settlements), the fascist occupation and colonization of Libya in the thirties and forties of last century and the American air strikes on Tripoli and Benghazi in 1986 in retaliation of Libyan (at first alleged and hard to prove) involvement in a series of terrorist attacks in Europe in the previous years (Achille Lauro cruise ship hijacking, Rome and Vienna airport attacks, West-Berlin disco visited by American servicemen).

The photograph Gaddafi was wearing at his arrival in Italy in June 2009. It shows the main leader of the resistance - Omar Mukhtar (Arabic عمر المختار ‘Umar Al-Mukhtār) (1862 - September 16, 1931) - against the Italian fascist colonization with its white supremacist violent policy that started in the year 1922. Before, there had been a period of Italian competition with what remained of the Ottoman empire in the North of Africa. A period with changing alliances between tribes and occupiers developing into some sort of civil war in the end. Omar al-Makhtar (also written as Umar...) was a Cyrenaican muslim tribesman that led for several years the struggle against Italian occupation. When he was finally captured in 1931 his importance and influence was so great that the Italian general Rodolfo Graziani choose to hang him in front of 20.000 forcefully gathered tribesmen. Good statistics of the number of victims of these decades of violence are hard to find. Some indication can be derived from the statistics on the Italian policy of area control, involving a concentration camp system in which a hundred thousand Libyans were imprisoned. Historians have estimated that more than half of these prisoners did not survive and some have labeled these gruesome events the "Italian Holocaust" (**) Click photograph for full size view.

Violence from the past needs to be acknowledged by the perpetrators of it, to purge the motivation to keep carrying this experience into the future by new violent acts. Comparisons of the number of victims, caused by one and another historical event, is seen as an amoral exercise by many. Nevertheless knowledge of the scale and impact of violence is essential for our understanding of causes and finding remedies. Several tens of thousands have found a violent death during the fascist Italian regime in Libya over two decades; 270 people died in a few seconds over and in the Scottish town of Lockerbie. Forty to sixty people are said to have died in the retaliation air strikes ordered by USA President Ronal Reagan in in Libya. The highjacked ship, airport attacks and disco bombing produced a total of approximate 20 dead. Click for full size view.

———-
(*) Muammar Abu Minyar al-Gaddafi1 (Arabic: معمر القذافي‎ Mu‘ammar al-Qaḏāfī; also known simply as Colonel Gaddafi; born 7 June 1942) has been the de facto leader of Libya since a coup in 1969; some of the many alternative spellings of his name are: Gadafi, Gadhafi, Qadhafi.
(**) One of my sources on the Italian violent colonization of Libya is “The making of modern Libya: state formation, colonization, and resistance …” by Ali Abdullatif Ahmida. Several pages can directly be viewed via Googlebooks.
(**) There is a dramatized rendering of the fight against the Italian occupiers of Libya in the feature movie “Lion of the desert” with Oliver Reed and Anthony Queen; directed and prduced by Moustapha Akkad in 1979, whose fate was to be killed in the hall of an American owned  luxury hotel in Amman by a radical Islamic suicide bomb attack in 2005. It may be clear that this is – like almost all war movies – a propaganda film, this time  from a radical Islam viewpoint with a big financial aid of the Gaddafi administration, now thirty years back.

A detailed description of the movie via a link... click the picture to go there

“Kort Verhael van Nieuw Nederlants” 1662: banned Dutch history during the 2009 commemoration of the founding of New York in 1609

"The Brief Account of New Netherland" published anonymously in 1662 in Amsterdam (later attributed To FranciscusVan Den Enden (1602 - 1674). It is a proposal to the city councillors of Amsterdam concerning the democratic constitution of a Dutch colony in New Netherlands, a publication "in behalf of the poor people (of the Netherlands) that wanted to emigrate overseas." (Wim Klever; Foglio Spinozi; 2001-11-7). The montage picture has four elements, from left to right: - a replica of the ship of Hudson 'Half Moon' on the Amstel river in Amsterdam in the year 1909; - the cover of the 1662 publication, with in the background a montage from the Manhattan project a split visualization of the ecology of Manhattan Island thousands of years ago and the actual urbanized situation; - another newer replica of the 17th century 'Half Moon' ship (build in 1989) on the Hudson River New York. Click picture for a full size view.

This post will display in due time my belated comments on the mechanical and meaningless commemorations of Dutch officialdom, with yet another example of an attitude I have baptized under the name: “de huichelhollander” (the inner alliteration is difficult to catch in English: deceiving-dutch, hypocrite-hollander, and a Curaçao friend suggested ‘lying-dutchman’). It is the 400 years party of an English captain on a Dutch sailing ship getting lost and landing on what is now New York in the year 1609…..

Caraibisch uitzicht: literature blog & how Googlebooks may free books from colonial archives

A quick collage made for the OER magazine on the basis of a picture I did find on the cover of another Surinam related printed magazine OSO (vol.28; number 1; April 2009) and the editors have ripped this picture from some archive (I will check what the actual picture origin is, just out of curiosity) it's for a column called "halfbloedjes land" (land of little half bloods). Collage keeps a picture alive!

Last week, by email, two old friends crossed my way, bending back my time line to thirty years ago, to Surinam and Carib literature and working in Paramaribo. Henna Goudzand who I first met in Paramaribo – during the days of a sergeants state and their imposed curfew – was a colleague of my girlfriend Josien Eissens  who had taken a job to instruct new Dutch language teachers over there.

Henna  lives since long in the Netherlands and she did ask me recently to make an illustration for her new digital magazine “OER digitaal vrouwenblad“. The first issue of OER was announced on a blog about Caribbean literature and that appeared to be produced by another friend of who I had lost sight, Michiel van Kempen. At the end of the eighties  - in Amsterdam – he had been introduced to me by Henna as a possible candidate to work on a bibliography of Surinam related books from the collection of the University of Amsterdam. From 1973 till 1998 I worked as a curator of the Documentation Center of Modern Social Movements at the University Library of Amsterdam and my prolonged stay in Surinam – in 1980 – had woken my interest in the cultural heritage gab produced by the Dutch colonial history. In 1991 I had written a proposal for making an inventory of any kind of publication relating to Surinam in the collections of the University of Amsterdam. It was Michiel van Kempen, together with a colleague of mine from the library, Kees van Doorne, who did a splendid job by finding and cataloguing almost 8000 publications (including historical maps), all this within five years. The results have been published in a fat printed catalogue with an impressive index: Suriname-Catalogus van de Universiteitsbibliotheek van Amsterdam in 1995.

The last decade I had little contact with the Surinam milieu and so it is a pleasure to be connected again. Yesterday I wrote my first post  for the nice Caraib literature blog, and in the writing process I had a vision of Google helping a project of colonial “Widergutmachung” by scanning all those publications from the University of Amsterdam …. (because when I flip through the description of 8000 or so neatly catalogued books and other publications related to Surinam, such bibliographical items  always give me the sensation of visiting a Gulag camp with thousands of books suffering and moaning, waiting to be set free and communicate with all those eager readers outside the barbed wire fence of academia and copyrights).

Geautomatiseerde straf

Het navolgende korte bericht citeer ik met beleefde dank aan de NRC van 7 september 2009 in zijn geheel om haar inherente dwaasheid te documenteren:

“SCP: bewakingscamera’s selectiever inzetten: Den Haag, 7 sept. De overheid zou bewakingscamera’s selectiever moeten inzetten. Dat zou de effectiviteit van het toezicht kunnen vergroten. Dat meldden onderzoekers van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) vandaag.

Zij onderzochten het ‘Actieplan overlast en verloedering‘, dat de overheid vorig jaar lanceerde. Toezicht met camera’s voorkomt geweld niet, maar volgens het SCP zijn er aanwijzingen dat op sommige plekken, bijvoorbeeld in parkeergarages, de camera’s criminaliteit en overlast terugdringen.

De onderzoekers waarschuwen dat er niet te veel van de camera’s verwacht moet worden. Het SCP ziet in menselijk toezicht, door agenten, parkeerwachten of zelfs horecapersoneel, veel voordelen. Uit eerder onderzoek bleek al dat menselijk toezicht vaak effectief is, stelt het instituut.”

Het is een fraaie contradictoire conclusie, iets waarvoor je gestudeerd moet hebben om hem te verzinnen (ik neem maar even aan dat bij het Sociaal Planbureau enkel afgestudeerde lieden werken) alsook bij die niet bij name genoemde instelling die “eerder onderzoek” deed.

A fragment from the visual scroll Orbis Digitalium Pictus, I made last year for a conference of the Theatre Institute of the University of Amsterdam. For the whole scroll see note (*). To see this fragment full size click the picture.

Allereerst moeten we aannemen dat de genoemde camera’s verbonden zijn met kabels of draadloze verbindingen die naar schermen leiden waarachter dan weer menselijke observanten zitten. Want “cameratoezicht” in de zin van het hier beschrevene is menselijk toezicht op afstand. Ik mag niet aannemen dat het om volledig geautomatiseerde bewegings- en audio-detectie gaat, want daar waar die wellicht in theorie al iets zouden kunnen betekenen (zo zijn er camera + microfoon systemen die bij overmatig geluid met een bepaald profiel zoals dronkemansgelal een waarschuwing afgeven) blijft nog de vraag wat dan de geautomatiseerde actie zou moeten zijn voor het bewakings-computersysteem. Geflitste automobilisten worden al automatisch bestraft, maar omdat met ” het voertuig van het menselijk lichaam” te doen, hebben we (nog) specifiekere herkenningsroutines nodig om de daarbijbehorende mens te corrigeren en te bestraffen. Herkenningsroutines voor specifiek mensen gaan nu nog middels wat ik voor het gemak maar even samenvat als ‘poort-situaties’: pinautomaten, scanners voor indentiteitspasjes, electro-magnetische sensors (zoals van de OVchipkaart), vingerafdruksensors, oogscanners en als laatste in de rij gezichtsherkenning (dat is tot op heden nog de zwakste schakel).

A fragment from the visual scroll Orbis Digitalium Pictus, I made last year for a conference of the Theatre Institute of the University of Amsterdam. For the whole scroll see note (*). To see this fragment full size click the picture.

Moderne vormen van brandmerken die aan zo’n automatische bewakingssysteeem te koppelen zijn, bestaan al sinds lang, maar de publieke weerstand ertegen is en zal dusdanig zijn dat deze effectieve middelen niet gemakkelijk ingevoerd kunnen worden (daar helpt zelfs geen 9/11 aan). Het bij binnentreding spuiten van een met het gewone oog onzichtbaar pufje verf met een ingebouwd uniek getal of code (een soort dot matrix code of een bepaalde unieke waarde) die dan weer optisch (infrarood) en/of magnetisch (RFID) gededecteerd kan worden, is voorstelbaar. Verplichte radio-traceerbare arm- of voetbandjes (zoals die er nu al zijn voor ouders die bang zijn hun kinderen  te verliezen en voor electronisch huisarrest) en het meest logische middel de persoonlijke mobiele telefoon (GPS). Het is wel zeker dat de laatste toepassing al daadwerkelijk in praktijk gebracht wordt bij het uitoefenen van bepaalde politietaken.

Gesteld dat individuele personen volautomatisch, effectief, gedetecteerd kunnen worden in specifiek daartoe uitgeruste publieke ruimtes, dan blijft de vraag wat dan? Wat te doen als een persoonlijke overtreding van een of andere regel door het systeem gedetecteerd is? Kan er een boeteroutine ontworpen worden met raadpleging van een register van eerdere overtredingen door sofinummer zo en zo? Het is zeker voorspelbaar dat de schuldenaarscentrale in Tiel een dergelijk register zonder enige moeite zal weten te implementeren (de hele infrastructuur daarvoor is al operationeel), maar, is een geldstraf wel een effectief middel? Zolang automatische afboeking door de overheid van bekeuringen nog niet geregeld is (en wees er van overtuigd dat een dergelijke regeling in het nabije verschiet ligt) creërt dit weer een incassotraject en ook mag aan de educatieve waarde van geldboetes gewtijfeld worden. Vrijheidsbeneming levert geen geld op, maar kost geld, dus dat is ook geen optie.

Dit moeten de redeneringen geweest zijn die de sociaal-culturele planologen van het SCP doorlopen hebben alvorens tot de conclusie te komen dat uiteindelijk “menselijk toezicht” als meer “effectief” bestempeld mag worden. De mens is immers niet langer de maat der dingen.

—————-

(*) Orbis Digitalium Pictus Scroll link.

Karsten T. het Rashomon effect van Kurasawa en het ontbreken van wederhoor

Bovenstaande  video met een reconstrcutie van de politie van de dodelijke rit van Karsten T. in Apeldoorn tijdens Koninginnendag 2009 wordt op dit moment door de Nederlandse nieuwsmedia verspreid (onder meer door De Volkskrant op haar web site)

Het mag kenmerkend heten dat op het moment dat de politie overgaat tot gebruik van moderne visualisatie-technieken er maar één enkele representatie gemaakt wordt, of  althans aan het algemene publiek getoond wordt. De mogelijkheden van moderne visualisatie technieken om meerdere interpretaties te tonen en die inzichtelijk en vergelijkbaar te maken worden niet gebruikt. Ik zie hier enkel een op zich redelijk geslaagde dramatisering van wat dan de meest waarschijnlijke vorm van waarheid in de ogen van de politie-autoriteiten is. Dit past geheel in de traditie van het opsporingsapparaat, maar doet geen recht aan het tot op de dag van vandaag ongewisse karakter van de aanslag van Karsten T.

In de cinematische traditie is er het begrip van meervoudige waarheid zoals meesterlijk toegepast wordt in de film Rashomon van de Japanse filmer Akira Kurasawa. Daar gaat het om vijf verschillende interpretaties van een verkrachting van een vrouw en de moord op haar man. Zelfs de gedode man komt aan het woord via een medium dat contact weet te leggen met het hiernamaals. De overeenkomsten met de zaak Karsten T. zijn evident. Ook hier komen verschillende getuigen, die het gebeuren vanuit verschillende gezichtspunten en invalshoeken hebben meegemaakt, aan het woord en ook hier wordt via een ‘medium’ (Het Pieter Baan Centrum in Utrecht) geprobeerd contact met de ziel van de overledene (Karsten T.) te krijgen.

Deze computer-visualisatie was onderdeel van de persconferentie bij het presenteren van de resultaten van vier maanden onderzoek. Zoals te verwachten werd de (mogelijke) anti-koningsgezindheid van Karsten T. breed uitgemeten op basis van wat een nauwe bewijsvoering genoemd kan worden. Heel die exercitie van getuigendeskundigen die post-mortem het zieleleven van Karsten T. weten te duiden, had dan ook wel – om het onderzoek enigszins in balans te houden – begeleid kunnen worden door het aanstellen van een advocaat voor de overleden Karsten T. die zijn zaak van zijn kant had kunnen bezien en bepleiten. In het Amerikaans als ook in het internationaal recht (zoals bij het Joegoslavië Tribunaal in Den Haag aan de orde kwam toen de beklaagde Milosovic aanvankelijk zich niet wenste te verdedigen omdat hij het hof niet wilde erkennen) is er het instituut van de Amicus Curiae, de vriend van het gerechtshof die als onafhankelijke derde in een zaak door het hof gehoord kan worden. Welliswaar kent het Nederlands recht deze figuur van ‘amicus curiae’ niet, maar aangezien er – met de uitgebreide langdurige onderzoeken – in schijn wel ‘post mortem’ vervolgd is, is het niet meer dan logisch dat het principe van ‘hoor en wederhoor’ van de reguliere rechtsgang, en de ‘rechten van de mens’, ook  hier toegepast had moeten worden.(*)

Waar is de stem van ‘de onafhankelijke derde’ in dit showproces van de Nederlandse staat? Waar staat er iets vermeld over ‘de inmenging van de uitvoerende macht’ in de procesgang door minister president Jan-Peter Balkenende die al op 5 mei 2009 op de nationale televisie publiekelijk wist te verklaren dat  de daad van Karsten T.  het koningshuis als doelwit had: “de aanslag was op hen gericht” ? Daar waar een ieder in de affaire Karsten T. zich zo vastbijt in ‘de Nederlandse rechtsorde’, had toch op zijn minst een berisping, vanuit de onafhankelijk geacht zijnde ‘rechterlijke macht’, of één van de onderzoekscommissies, van van voor hun beurt sprekende autoriteiten – vlak na het Apeldoornse drama – gegeven moeten worden.  Het is best te begrijpen dat een koningsgezind man als Balkenende zich in eerste instantie emotioneel uitlaat als hij door de pers om een reactie gevraagd wordt, dat is hem nog te vergeven. Maar de door mij aangehaalde uitspraak (zie een link naar de video in mijn bericht van 7 mei 2009) werd vijf dagen later, in alle kalmte,  gedaan in een officieel van tevoren bedacht toespraakje. Geen enkel lid van de Nederlandse volksvertegenwoordiging heeft de minister-president op dit punt berispt. En nu vier maanden later zien wij het resultaat: het concept van een aanslag op het het konklijk huis krijgt in de presentatie (dat wil nog niet zeggen in de rapporten zelf) het meeste profiel.

Wat zal blijven hangen en zich als een nationale mythe zal gaan ontwikkelen is de verdwaasde man Karsten T. die Prins Willem Alexander een “fascist” heeft genoemd, die het koningshuis haatte en die het op de koningin en haar familie had gemunt. Wie kan echter bewijzen, dat een andere mogelijke verklaring van het gebeuren, waarbij Karsten T. op spectaculaire wijze in het gezicht van de koninklijke stoet zelfmoord heeft willen plegen, niet even valabel is? Ikzelf weet niet te kiezen uit deze, de nu in de officieële rapporten gegeven conclusie en mogelijk andere scenario’s. Wat mij tot de slotsom brengt dat wat ongewis is, ook ongewis moet blijven, dat wat nu via de publieksmedia georchestreerd tot ons komt, meer ‘gewenste duiding’ is, dan ‘bewezen feiten’.

———
(*) Het Nederlands recht kent wel een bijzondere positie toe aan de Procureur Generaal bij de Hoge Raad, die volgens sommige specialisten enigszins lijkt op die van de ‘amicus curiae’, maar dan toch in veel beperktere zin. Als het gaat om een geinstitutionaliseerde vorm van voeging in een rechtszaak van een onafhankelijke derde, dan slaat het Nederlands recht een zwak figuur. Een voorbeeld hiervan is de wijze van afhandeling van het vreemdelingenzaken en asielrecht hier ten lande en mogelijke gedwongen aanpasssingen in het Nederlands recht om te gaan voldoen aan de minimum standaards van het Europese recht.

Media history 1937-2009: Afstand en medegevoel/Distance and compassion

De beelden van de overstromingen als gevolg van uitzonderlijke regenval in West Afrika en de Sahellanden van begin september 2009, die de aanleiding vormden van mijn vorige bericht in dit blog en de vergelijking die ik daar maakte met het grote verschil tussen aandacht voor lokale ellende en ellende verweg in het Nederlandse televisiejournaal van de NOS – met name met betrekking tot Afrika – deze combinatie van gebeurtenissen heeft een oorsprong in mijn jeugd. Het is de blijvende herinnering aan een boek met een bijzondere vorm van zeg maar spotprenten (want deze tekeningen hebben een geheel eigen karakter en passen niet direct in een genre vakje) van de kunstenaar Jo Spier (1900-1978). Zelfs de wijze waarop zijn naam op de voorkant van het boek – dat ik hier in herinnering wil brengen – geschreven is, heeft een grapje in zich. Er staat niet ‘Spier’ maar ‘Spie’ plus iets dat zowel een uitroepteken zou kunnen zijn als een ’spie’, een tapstoelopend houtje om iets mee klem te zetten, ook wel in de volksmond ‘een cent’ (“geen spie hebben”). De pagina’s met de dikke burgerman in zijn dikke stoel naast een dikke radio waaruit nieuwsberichten komen, steeds met een verbeelding van de radioberichten, zijn mij altijd bij gebleven. Ik herinner me nog hoe ik als jongetje begon te lachen toen ik het las en mijn moeder erbij riep om enthoussiast “mijn vondst” – overbodig – aan haar uit te leggen. Dit was mijn eerste moment van wat nu modern-deftig ‘mediacritiek’ genoemd wordt. Er zijn nu moderne studies die academische begrippen als “disaster fatigue” en “campassion fatigue” hanteren, zoals het boek van  van Susan D. Moeller uit 1999 “Compassion fatigue: how the media sell disease, famine, war and death” , maar… hoe verrassend dat zulk een inzicht  al meer dan vijftig jaar daarvoor in het tijdperk van de radio op deze wijze verbeeld is onder de titel “afstand en medegevoel.” De beeldreeks van Jo Spier handelt over een meneer Jansen in de Van Breestraat en begint met een radiobericht over het bombardement op Shanghai in 1937 met 20.000 doden (begin van de Japans Chinese Oorlog overlopend in WWII) . Het dodenaantal neemt af naarmate het gebied van een ramp of ongeluk dichterbij komt.  De reeks eindigt met een overreden jongetje in dezelfde straat als de dikke man in de dikke stoel en dan pas komt hij uit zijn doezel, draait zich om en roept “vrouw er is een ongeluk gebeurd.”

Jo Spier (1900-1978) Dutch artist, illustrator and advertisement designer. Pages from a book with his comments on society published at the end of the thirties in the Netherlands. Two pages in the book are an example of 'media critique' avant-la-lettre. Jo Spier introduces here the notion "distance and compassion" in the context of a bourgeois man listening to the news coming from his radio-set. The man is mister Jansen (the most common Dutch name) from the "Van Breestraat" (a most common street name). Six spoken news items are depicted while the man stays immobile, half dozing in his big comfortable chair. The news items are all about disasters and accidents and have a progression in distance and number of victims, from 20.000 death in the aerial bombing by the Japanese army of Shanghai (in 1937) to a single casualty in the very street where mister. Jansen is living. Only after this last local news item mr. Jansen moves his ass and turns around and calls to his wife: "wife an accident happened." Half a century later academics have "invented" the terms "compassion fatigue" and "disaster fatigue" to describe similar aspects of public reception of the (bad) news. The Dutch text above gives a link to the book of Susan Moeller on this subject. Click picture to see full size version.

Ik heb deze prent zojuist ook naar de redactie van het NOS journaal gestuurd ter illustratie van mijn verzoek (en ik hoor dat ook anderen het NOS journaal hierom gevraagd hebben) om de overstromingsramp in West Afrika en de Sahellanden in hun nieuwsuitzending op te nemen. In het beeldverhaal van de dikke manuit 1937  is er een verschil in tienduziendtallen tussen slachtofferaantallen ver weg en om de hoek. Het lijkt er op dat voor Afrika om in ons landelijk NOS Journaal te komen gelijksoortige grote dodentallen voor handen moeten zijn. De Watersnood ramp in Zeeland en Zuid Hollanduit 1953  moge hier ten lande met enige regelmaat herdacht worden, en buiten de oever tredende rivieren in Europa mogen ook op een redelijke belangstelling van de NOS-redactie rekenen, maar als het verderop nat wordt en dan zeker op de grens van de Sahellanden (daar hadden ze toch zo’n last van de droogte?) dan is dat een continent te ver voor hetzelfde journaal dat er meer dan één spie voor over heeft om onze waterdeskundige Prins der Nederlanden te komen filmen in een ijsgrot op de Zuidpool. Misschien moet ik wel een verzoek aan die Prins schrijven om hem te vragen of hij een klein stukje van zijn “beschikbare zendtijd” bij het NOS journaal ter beschikking van de Afrikaanse waterslachtoffers kan stellen. Zeker gezien het feit dat – zelfs middels de rechter – dezelfde prins kortgeleden heeft aangegeven ‘low profile’ te willen blijven, hoeft zo’n geste hem geen pijn te doen.

——
Dank aan Ankephien en Klaas voor de scans van het Jo Spier boek.

West and East Africa September 2009: floods and droughts & the luxury disasters of some other nations

A series of messages of  a friend (François Laureys) on the social messaging system of FaceBook community who keeps active contacts in West Africa alerted me to extra ordinary heavy rains and floodings in Burkino Fasso and other countries in the region. I had not seen any covering of this disaster on national Dutch television, and maybe missed  it on BBC news, anyhow us Europeans are not “flooded” with African news anyhow. It can be that the editors in command of our daily supply of misery are careful about the possible ‘disaster fatigue’ of their audience, but when a local disaster occurs in the low countries we can be sure that the flooded camping outside the village of Hoeksewaard – however minor – will get full attention. A recent example was the so called  ’Weeralarm’ (weather alarm) of our national meteorological institute KNMI because a combined storm and heavy rains were expected on August 20, 2009. Luckily the “planned” storm did not come and the heavy rains failed to materialize, so many complaints did get in form organizers of the compulsive and commercial late summer outdoor festivals, that were either cancelled or delayed. Before, such nation wide offical alarms, everybody accepted the vicissitude of the weather, but now the eager business minds must have started to think up possible damage claim schemes. The national weather institute KNMI was quick to react and has scaled down their ‘televisionized’ national alarms. Anybody with a computer in this country – my good guess is that there are even more computers than inhabitants in the Netherlands – has instant access to the continuous weather radar and its efficient didactic visualizations so a greengrocer with an outside market stall can check the radar on his iphone and take the needed measures right in time. Those are the disasters of luxury that befall us here in Europe.

Left the image of the weather alarm day that produced some nuissance (or splendour if you want) but was in the end a minor event and at the right the weather radar image at the moment of writing this text. Click picture for full size view.

The Facebook messages from François about Burkino Fasso where illustrated with local television coverage that has been posted in a copy on Youtube, this is just one example … there are many more videos that show the disaster. A whole series can be found  on Youtube as posted by ‘toussiana’ and also François has posted a series of still pictures on the French web site  L’Atellier de média.

The images of the inundated town of Ouaga kept appearing in my mind as there was what we Dutch call “heavy rainfall” this morning (I lived for a while in the real tropics so I know that real prolonged heavy rains do not occur in the Netherlands). At breakfeast my girlfriend mentioned the possible impact of “El Niño” and when I checked this issue, I bumped into this news item in the Guardian, stating:

Climate scientists have warned of wild weather in the year ahead as the start of the global “El Niño” climate phenomenon exacerbates the impacts of global warming. As well as droughts, floods and other extreme events, the next few years are also likely to be the hottest on record, scientists say.

Other images popped up during my internet search, mostly in British sources (so they do care a bit, may it be as part of their colonial legacy). And as said, in the article of the climate scientists, not just flooding, but also drought appeared to be an issue for the African continent, almost at the same latitude and time. Both West and East Africa are effected by the same major climate phenomenon. Emblematic pictures, very recently published came on my screen and merged in my mind. Next step was my routine check of  ReliefWeb (serving the information needs of the human relief community) an initiative of the UN Office for the Coordination of Humanitarian Affairs (OCHA, exists since f1996). Within seconds I found the maps that document both recent African disasters: flood  and drought. So what was combined in my mind I have merged in one tableau picture…

A clickable documented version will be made in the coming days, but I like to post it in its actual state now already. Click picture for full size view.

As long as the clickable version (I intend to make) is not ready these are the four sources:
- West Africa floods picture from a BBC web site: “Many homeless in Burkina deluge”
- Idem a map  from ReliefWeb in PDF format: “West Africa – Floods location (as of 01 Sep 2009)”
- East Africa drought picture from an article in The Guardian by John Vidal: ”Climate change is here, it is a reality’ As one devastating drought follows another, the future is bleak for millions in east Africa.”
- Idem a map from ReliefWeb: “Drought early warning stages in Kenya, July 2009″ (in PNG picture format)

I keep wondering whether the satellite instant weather maps can be  seen at least by some people in the effected African regions (though I read that most of the infrastructure of urban areas in Burkino Fasso have been flooded as well). Have there been official warnings and alarms? Could some of the effects of these natural disasters have been lessened if ther would have been some sort of  efficient communication of information? Do I see things biased, as too primitive over there?  In these parts of Africa the ownership, or even just access to a computer, seems to be limited and bandwidth and processing speed of the computers used may be insufficient to display such heavy data streams. National or regional weather institutes do they have these public accessible climate information systems? Many question I have to find an answer for. NASA Earht Observatory certainly has all the information and I could find quickly some recent visualizations of the flooding of Burkino Fasso and neighbouring Sahel countries. I will post them just here, and as the sun breaks through in Amsterdam and it is saturday afternoon, it is high time to go and buy that fish for dinner… and I can do very little with my compassion with the victims of these natural disasters. Maybe it is good to  try to stir Dutch media to give some coverage to this… but for the rest nothing more to do as a far away  urban European for the moment.

NASA caption: "In late August and early September 2009, widespread flooding occurred throughout western north Africa along the western expanse of the Sahel. By early September, heavy rains and resulting floods killed five people and left 150,000 more homeless in Burkina Faso, The New York Times reported. In Niger, Burkina Faso’s northeastern neighbor, four days of intense rain damaged some 3,500 homes, took out electrical power lines, and caused livestock and crop losses, ReliefWebreported." Technicaal description by NASA: "The Moderate Resolution Imaging Spectroradiometer (MODIS) on NASA’s Terrasatellite captured these images of Burkina Faso. The top image is from September 3, 2009, and the bottom image is from August 28, 2009. Both images use a combination of infrared and visible light to increase the contrast between water and land. Vegetation appears bright green, clouds appear bright turquoise, and water appears electric blue. Swelling along the Nakambé River is apparent in the image from September 3. In the image from August 28, the same water channel is barely discernible. To the north, the riverbed appears nearly white, but this may result from sunglint—sunlight bouncing off the water’s surface and into the satellite sensor."Click picture for full size view.

——–
The source page for the NASA picture of the Burkino Fasso floods can be found here….

‘t Hoekje om bij Hoek van Holland: “zoooo wat een kanker er wordt gewoon helemaal geschoten”

De ondertitel van deze post is een letterlijk citaat (0:40 – 0:50 min.) van een door “Karim1001″ op op Youtube geplaatst telefoon-video-filmpje van het  Veronica strandfeest bij Hoek van Holland op 23 augustus 2009. Het werd gezegd tijdens het schietincident waarbij meerdere gewonden en een dodelijk slachtoffer viel. Er is weinig te zien maar destemeer te horen op deze video, de herhaalde schoten en de telefoonfilmer die zijn vriend sommeert om te gaan liggen en de reactie van zijn vriend “het kan geen echte zijn dat is onmogelijk …” en het antwoord van de filmer “geloof mij op mijn moeder dat is echt….”  (2:20 – 2:30 min).

Two screenshots merged into one picture from mobile phone videos uploaded to the Internet that document a mass free beech party with DJs in Hoek van Holland, The Netherlands on August 23. 2009. Video taken during a riot at the end of the party, whereby the police felt so threatened by a crowd that they fired their arms which left a few wounded and one man dead. If the alleged 'Rotterdam Hooligans' have also used firearms has not been established, though it was suggested at first. See footnote (*) for the video sources. Click image for a full size view.

“Bezoekers van strandfeest onder invloed van drank en drugs” lees ik in de meeste berichtgeving over wat nu een verdwaalde kogel van de politie heet te zijn, die een omstander dodelijk trof tijdens het door omroeporganisatie Veronica georganiseerde vrije toegankelijke Sunset Groove festival  in Hoek van Holland (vlakbij Rotterdam). In sommige berichten lijkt het wel of enkel de daar gesignaleerde ‘Rotterdam Hooligans’ onder invloed van drank en drugs verkeerden. Ook lees je in veel berichten over deze affaire iets over het ontstaan van een “grimmige sfeer.” Deze laatse combinatie van de woorden ‘grimmig’ en ’sfeer’ gekoppeld met de woorden dance en party levert 56 Google hits en als ik dit resultaat van een internet-zoektochtje vernauw met de naam van de plek Hoek van Holland blijft er een twintigtal hits over. Er moet iets structueels aan de hand zijn met zulke feesten en het woord “grimmig”.

Enlarged screenshot at 2 minutes and 12 seconds of the Youtube mobile telephone movie  posted by Karim1001. I have lightened up the picture information in Photoshop with the ‘curve tool’  because otherwise one sees only a dark screen with some moving lights. The conversation just before, during, and just after this moment goes as follows: “kanker, kanker hee… [pif paf poef]  ik hoorde gewoon die kogel daar afketsen [poef paf poef pif] hee ga liggen Matti ga liggen  vriend…” (cancer, cancer hey [bang bang] I just heard that bullet rebounding [beng bang] hey go and dodge Matti, go and lay down). When one listens more, than looks at this 2 minute movie, and counts the rounds of shots, the level of police panic can be well understood. The fact that one of the boys in this movie shouts after just hearing a bullet rebounding, indicates that the gun shots were not just warning shots into the air. Click picture for a full size view.

Ik beken direct niet alle berichten in alle kranten over het doodschieten door de plaatselijke politie van een danser op een strandfeest  te hebben gelezen, maar in de berichten die ik wel heb kunnen bestuderen vind ik vrijwel nergens – buiten de beschuldigende vingers wijzend naar niet bij name genoemde hooligans – iets over hoe het nu kwam dat de sfeer van dit feestje grimmig werd. Ik neem dan aan dat het gratis strandpartijtje niet grimmig begonnen is, maar dat het naar verloop van tijd pas dat karakter kreeg. Kan de opzet, schaal, inrichting, vormgeving en het geluidsniveau mede van invloed geweest zijn op de veranderende sfeer op dat strand?  Is er iemand die een geluidsmeting gemaakt heeft van het festijn? Zijn er – op zijn minst aan de landkant van het strand – omwonenden die iets kunnen zeggen over het geluidsniveau geproduceerd vanaf de podia van dit feest, zoals waar te nemen op zo en zoveel afstand (ik neem aan meerdere kilometers), of blijft het een onbeantwoorde vraag aan de meeuwen?

Is het mogelijk dat er enig verband bestaat tussen het geproduceerde, waarschijnlijk continue, geluidsniveau van dit massafeest, de invallende duisternis en daarbij op te tellen gebruik van ‘zinnenbeinvloedende middelen’ die allen tezamen de grondvesten hebben gelegd voor wat dan later een “grimmige sfeer” genoemd gaat worden? Luide muziek – hoezeer ik die zelf ook mag haten – hoeft op zich niet aggressief te zijn. Als ik als vader van een dochter van 16 naar de televisiebeelden van Lowlands 2009 popfestival kijk zie ik enkel blijde gezichten (alhoewel ik natuurlijk het geluidsniveau van het festival door middel van mijn afstandsbediening ver beneden het originele volume van Lowlands gebracht heb). Het volume van de huidige versterkers-installaties en bijbehorende vibrerende kunststoffen conussen is hoger dan ooit tevoren en kan met gemak de pijngrens overschrijden en zelfs schade aan ons gehoor toebrengen. Wie deelneemt aan, of foto’s bekijkt van, massale dance parties in Rotterdam of Berlijn ,ziet in toenemende mate mensen met oorbeschermers, of ouders met peuters op de schouders met grote geluidsdempers over kleine gezichtjes. Zo ook DJs die hun eigen oren beschermen, terwijl zij hun publiek aan de fysieke gevaren van overmatig luide muziek blootstellen. Voor het publiek is het een vrijwillige keuze, voor omwonenden niet, vandaar dat het Veronica festival wellicht op een min of meer afgelegen stuk strand gehouden werd.

Three images of the Dance Parade Rotterdam 2009 where publicity drives the show and just young ears are protected. Click image for full size view.

Hard geluid kan in extreme omstandigheden als martelwerktuig gebruikt worden, even verschrikkelijk als het herhaald onderdompelen van iemands hoofd in een watervat. Tromgeroffel en snerpende doedelzakken begeleiden de infanterist die zich in het krijgsgewoel gaat storten. Opgefokte discogangers, die uit hun lawaaihallen de stad in stromen, zijn sinds jaar en dag een gevreesd fenomeen. In de tijden dat bij mij over de  brug nog de IT gevestigd was in de Amsterdamse Amstelstraat, in kennerskringen geroemd om het aldaar geproduceerde geluidsvolume – doordringend tot in buik en darmen – werd de vroege-ochtend-stilte op de weekeinden steeds rauw verstoord door de opgeladen agressie van de pleziergangers die, de in hun binnenste opgewonden energie, op de één of andere wijze een uitweg moesten geven. Verkeersborden, lantarenpalen, reclamezuilen en tram-abris boden daartoe een goede uitweg. Ik zegen nog de dag dat een gemeentelijke maatregel voor de Amsterdamse binnenstad bedacht werd die bepaalde dat voorafgaande aan het sluitingsuur de muziek stapsgewijs tot een lager niveau teruggebracht moest worden, waarbij ook nog de aanbeveling gedaan werd om de alcoholverzadigde magen van de nachtbrakers met een gratis broodje wat meer tot rust te brengen. Dat leverde een waarneembare verbetering van het leefklimaat voor de omwonenden op. Het is niet dat ik hier tegen duivelse opzwepende muziekpraktijken ten strijde wil trekken, maar een zeker psychologisch effect van constant aanwezige en zeer zeer luide muziek kan niet ontkend worden en dient bij de nu komende analyze van wat er op het strand van Hoek van Holland gebeurd is, meegenomen te worden.

Dat psychologisch effect hoeft niet altijd het opwekken van agressie te zijn, maar laten wij eerlijk zijn, het is het dikwijls wel. Zo zijn de rijdende disco’s, die een ieder zich in dit land straffeloos kan aanmeten, vaak medebepalend voor een agressief verlopend verkeersincident. De gemeeente Rotterdam op zich heeft dan nog een bestuurspraktijk waar amusement en lawaai onverbrekelijk met elkaar verbonden lijken te zijn. Formule 1 raceauto’s die door de stad scheuren, stuntvliegtuigen over de Maas en verschillende urenlange optochten met vrachtauto’s en bussen beladen met uitzinnige versterker-apparatuur elkaar in geluidssterkte overtreffend. Een oorverdovend cultuurbeleid daar in de Maasstad als een historische hunkering wellicht naar het gehamer op stalen scheepswanden pal naast arbeiderswijken, scheepsfluiten, stoommachines en bolderwagens die deze stad ooit kenmerkten (en – by the way – niet doordrongen tot de rustige villawijken van fabrieksdirecteuren, havenbaronnen en aanverwanten).

Bavaria beer sponsored City Race with Formule I racing cars and Red Bull Air Race commercial mass culture in the loud & proud city of Rotterdam. Click picture for full size view.

Hoe ging het met dat opstootje op het strand dat pas op het eind van de avond ontstaan lijkt te zijn? Verzocht de politie de organisatoren, of deden ze het uit zichzelf, om het geluid uit te zetten, toen het uit de hand dreigde te lopen? (Vaak een probaat middel in een café als de speakerknop aan de bar resoluut omgedraaid wordt: “laatste ronde!” .. werkt altijd uiterst kalmerende op de door harde muziek opgezweepte stamgasten). Nadat ik verschillende met de mobiele telefoon gemaakte filmpjes van het Veronica strandfeest die op Youtube en andere populaire video-sites door bezoekers geplaatst zijn, herhaaldelijk bekeken heb, merk ik dat op bepaalde delen van het strandterrein de muziek (en de daarbij behorende lichtshow) gewoon doorgingen. De standaard stroboscopische lichteffecten hebben wellicht ook gemaakt dat delen van het terrein in het duister werden gehouden om het effect van deze lichtflitsen en de projecties of feloplichtende schermen met LCD lampen beter tot hun recht te laten komen. Op zich een gebruikelijk tafreel bij zulke festivals, maar de publiekssamenstelling op het strand van Hoek van Holland is waarschijnlijk door de gratis toegang hetrogener geweest dan bij gelijkogende manifestaties waarbij juist door de gezamenlijkheid van de interesse voor een bepaalde muziek of dansstijl een positieve onderlinge band van het publiek kan ontstaan. Bij zo’n gratis feest en een bezoekersaantal van meerdere tienduizenden die waarschijnlijk niet allen gericht voor  het geboden programma gekomen zijn, komt zo’n saamhorigheidsgevoel minder makkelijk of misschien helemaal niet tot stand. Het lijkt mij belangrijk om ook het programma van die avond – dat als ik de aankonding lees en de fimpjes bekijk merendeels uit DJpresentaties bestaat, in het aangekondigde onderzoek te betrekken. Het persoonlijke karakter van afzonderlijke bands die vlak naar elkaar optreden lijkt mij een andere sfeer onder het publiek te geven dan de eenzame figuur van een door lichtflitsen omgeven DJ achter zijn regietafel. Een kort onderzoek naar on-line geplaatste telefoonvideo filmpjes van die avond leert al dat er vele tientallen registraties van om en nabij hetzelfde moment te vinden zijn die allemaal door de duisternis, lichtflitsen en het geringe aantal pixels dat die cameras kunnen vangen behoorlijk vaag zijn. Wel valt op dat er  niet echt sprake is van een focus op een enkel optreden op een podium, maar meer van losse rondlopende groepjes mensen waarvan velen niet geboeid lijken te zijn door het geboden programma. Hoe te omschrijven wat er  op die video’s te zien is? Het lijkt mij een mengsel van lol en weggeduwde verveling. In elk geval  heb ik moeite dat wat in een van de vele enthousiaste vooraankondigingen op het internet te lezen staat over het “Sunset Groove Veronica Strandfeest” in die videobeelden te herkennen.

Aan het einde van een zinderde zomerdag maakt het geruis van de branding plaats voor groovy sounds en de lekkerste beats. Vanaf een indrukwekkend podium torenen vele nummer 1 club DJ’s hoog boven het strand uit. Zij laten iedereen, met hun beste sets, ook dit jaar weer compleet uit hun dak gaan! En vanzelfsprekend zijn alle sets weer gegoten in een zeer spectaculaire show!

Toch is het domweg verbieden van massale dance parties  teveel een schrikreactie, gespeend van enige behoefte om het karakter van zulk soort feesten  te leren begrijpen. Zoiets kan enkel door alle aspecten te onderzoeken. Symptoombestrijding door eenzijdig zondebokken aanwijzen is al te gemakkelijk. Oorlogsverklaringen en banvloeken vanaf de gemeentekansel, zoals door de Rotterdamse burgermeeester, zijn niet meer dan bezweringen van een volgende mogelijke verkiezingsnederlaag van zijn partij.

The new mayor of Rotterdam Ahmed Aboutaleb and his challenge to go beyond scapegoating as he - declared war on a group he labeled 'hooligans', after the shooting incident of Hoek van Holland. An official inquiry is under way but as usual public authorities know already where to put the blame. This makes one think back half a century when the Ducth 'nozems' (teddy boys) were group branded as well and were declared enemies of the state by all city authorities. Blaming individuals as a group tends to strengthen their collective identity. Abusive words against group identities are often taken as honoures titles, from the Dutch 'provo' movement of the sixties to the international 'punk' movement of the late seventies and beyond; or back in Dutch history with the abusive French name used for the Dutch insurrectionists at the court of the ruler of the low countries "gueuses" (beggars) that was taken as a name of honnor and survives till today in the Dutch language as Geuzen. This does not imply that the alleged today Rotterdam Hooligans can be equalled in any way with the Dutch revolt against Spanish rule, my intention is only to point to the dangers of hasty and over-simplified scapegoating. For an impression of what the Rotterdam Hooligan football supporters group stands for see footnote (**). Click the picture to see a full size view.

Een latere cultuurhistorische terugblik zal verbanden weten te leggen tussen het de schuldgeven aan de nozem van de 20e en de hooligan van de 21e eeuw en zal ook de positie en gezichtpunten van stadsbetuurder, politieman, feestuitbater en feestganger  in het geding en in onderling verband weten te brengen. In het prille begin van de popfestivals in Nederland liep het op kleinere schaal ook wel eens uit de hand van de boerenveilinghal in Blokker, de veehallen in den Bosch tot de Jaarbeurshallen in Utrecht. In die laatse stad verordoneerde nu veertig jaar geleden de burgermeester dat bossen politiemannen verdekt achter de podia opgesteld moesten worden om op elk moment te kunnen ingrijpen (iets wat naderhand volstrek onnodig bleek te zijn). Elders in het land was het gebruikelijk dat een zaalbeheerder op het nog vroege avonduur die ene stekker van die ene geluidsinstallatie uit het stopcontact trok waarna enkel de drummer nog in staat was om zijn spel voort te zetten en het publiek binnen de kortst mogelijke keren mokkend afdroop. De stelselmatige schaalvergroting van pop-evenementen in de afgelopen decennia en de commercieële belangen die daarmee gemoeid zijn en de invloed die dat heeft op wat er aan programma geboden wordt, dienen ter sprake gebracht te worden als het gaat om hoe het anders zou kunnen. Verbieden is een slecht idee. Bezinning op doel en middelen van zulke feesten is onoverkomenlijk. Niet de beheersing van oncontroleerbare massa’s als een politievraagstuk moet op de agenda van bestuurders, organisatoren, publiek en wie er maar meer zich mee wil bemoeien, geplaatst worden, maar een nieuw vormgeven van een ander mengsel van cultuur en vermaak, dat de nu alles overheersende geluidsbarrière van de vermaaksindustrie met haar consumptiedwang en massificatie zal weten te doorbreken.

Hooligans zijn een product van de vermaaksindustrie en in het veranderen van de culturele waarden van die industrietak zal de oplossing van het hooligan probleem gezocht moeten worden, om het even of  het nu om een voetbalstadion of een strandfeest bij Hoek van Holland gaat.

Hooligans are a product of the the entertainment industry and to solve the hooligan problem the cultural value system of this branch of our economy needs to be changed, irrespective whether it is about a football stadium or a beach party at Hoek van Holland.
————
(*) Video posted by Karim1001 op Youtube met het volgende bijschrift: “Politie schiet tijdens een strandfeest op hoek van holland in het wilde weg op omstanders je hoord de kogels om je oren vliegen.” (police shoots at random at bystanders during beach party at Hoek van Holland, je heard the bullets flying by).

(*) Video posted by Dinnemeester op DINN/Dit is Nou Nederland.nl onder de titel: Op Sunset Groove Veronica. Filmpje begin schietpartij met 4 agenten.”

(**) Video posted on Dailymotion.com “Welcome to Rotterdam Hooligans” which give some insight in their activities; one sees mainly confrontations between rival football supporters groups and intervening riot police and the last ones becoming a target as well. The candid camera (videophone) shots are montaged on a continuous music track which may be compared to the DJ type music performed at the Veronica beach party. A fast pulsing beat with a transformed voice-over with the text “the dynamo of the universe is war”. This seems to be an early hard core cult song (other sources name it hard style gabber music) by a group/artist under the name Knightvision… That sentence in relation to the Rotterdam Hooligans puzzles me a bit, so I did yet another search on some discreet parts of that sentence and what may be a connection is an American evangelist Wilbert L. McLeod (1918-) of a Baptist church in Saskatoon, Saskatchewan who is said to have had a vision in 1971 whereby he was connected to the “dynamo of the universe” (see Encyclopedia of Evangelicalism page 439); the term “dynamo of the universe” is apparently also used in astronomy as a metaphor for the sun. I see this motto also appear in some forums of game players. I will not further dwell here on the aesthetics and possible inter-textuality of the Rotterdam Hooligans (but one may not exclude such groups of having their own set of historical references), it could simply be just the favorite song of the maker of this video. Someone with a claim to know it better, is invited to denounce or correct my academic bullshit, right here, on the spot.

Epilogue  ————————–

Almost half a million people have watched this video posted by Karim1001 on Youtube and almost 2000 reactions have been written by the people who have seen it. We are entering a new area of public scrutiny, police inquiry and instant sociology, with this available for all document and several other comparable recordings from different points of view, both in the sense of space and mentality and life comments of their makers. What will be the effect of this transparency whereby mass-media potential lays in the hands of any one with an up-to-date mobile phone and access to the internet. Almost two decades ago there was the Rodney King incident in Los Angeles, where police brutality had been captured by a personal video camcorder and became evidence in the court case. As this footage had been distributed publicly on local television networks, many people had been able to see with their own eyes what bad things had happened to Rodney King. When later an implicated police officer was acquited by the court a mass revolt broke out. This event became an inspirational source for an international media activist conference held in 1993 in Amsterdam with the name Next 5 Minutes International Festival of Tactical Media. I did get involved in the archiving of the mass of conference materials of this first and later conferences on tactical media (in total 5 conferences have been held over the years). A few hundred video-tapes of the Next 5 Minutes conferences have been catalogued and can now be found in the archives of the International Institute of Social History. The Youtube footage of the beach riot in Hoek van Holland made me associate - at a certain level - these crude videophone images with the crude camcorder materials of the 90s in the Los Angeles incident. I can not yet say who are the goodies and baddies of the Hoek van Holland incident, but media-distribution-wise interesting comparisons can be made. In some way the intermediate function of established television channel media in distributing camcorder footage, has become obsolete. The statistics of the Karim1001 video on Youtube proves that. Almost half a million viewers and mostly in the Netherlands is some kind of audience comparable to a print run of a national newspaper or a non prime-time television coverage. The Youtube video-footage as such - on the other hand - has not been contextualized at all. It has been thrown just as raw footage on-line and did generate the forementioned 2000 reactions ,which are most of them as wild as the imagery taken at those confusing moments on the beach. Whoever reads Dutch and can handle strong language in a cool way, may like to access the links to the video and read through some of the many comments. In between scolding, hefty speech, macho talk and sporadic racist remarks, one finds what may be useful witness accounts, sane observations and frequent rebuttals of of nonsense entries and sloppy ways of arguing. The video itself does proves little, but still conveys strongly the atmosphere of the moment and - more importantly - the apparent loss of control of the police officers (or whoever else used firearms at that moment) who seem to fire in an uncontrolled way above and also into, the dark beach environment lighted up by random flashes of the party projection system, with the lcd-screens of mobile phones swirling like fire flies through all this. The fact that there were several casualties, one dead and six or seven wounded, attests to this. To conclude... all the tools are there for anyone to make their own inquiry and publish it... to challenge whatever the official reports will tell. Will that happen at all? Time will learn. tj.

Openbaar vervoer en privacy: hoe een tram of buskaartje tot een ethische kwestie kan worden / Public transport & privacy: how a tram or bus ticket can become an ethical question

Dit verhaaltje begint met zoiets simpels en normaals voor een stadsbewoner als een tram- of buskaartje. Ooit kocht je dat bij een klein tempeltje dat op strategische plekken in de stad neergezet was, een kiosk (in oorsprong een Turks woord voor paleis) of je sprong gewoon zonder kaartje op de tram waar altijd een tramconducteur aanwezig was met een tas vol kaartjes op de buik en een grapje in de mond. Een korte verkennende blik naar buiten van de conducteur, een ruk aan het touw en tringggg daar gaat ie weer.

Kiosque selling tramway and other tickets at Dam square Amsterdam and open balcony tram with a mobile conductor selling tickets (and jokes) as well. The conductor also checked if all passengers were in safely and if the way was free before signaling the driver to start. At the right end of the collage a mechanical tram card stamp device as introduced in the eighties of last century. At first all conductors were thrown out both in trams and busses, later a conductor behind a desk came back on the trams as too many people started to introduce a free-ride system of their own. So the passenger ticket system started off with a man-made system and ended up with a hybrid man-machine system, partly switching back to a men-men control system on the trams with their tram conductor desk. Click image for a full size view

De strippenkaart, ooit een omstreden noviteit werd in 1969 (*) als plaatselijke Amsterdamse openbaar vervoerskaart ingevoerd gelijk met het verwijderen van conducteurs op trams en bussen, kaartverkoop-automaten, dubbelfunctie voor buschauffeur als bestuurder en stempelaar en “onbemande” stempelautomaten in de trams kwamen ervoor in de plaats. In 1980 werd dit systeem – gebaseerd op een aantal strippen per ruimtelijke zone – landelijk ingevoerd: De Nationale Strippenkaart. Het systeem van strippenkaart en vervoerszones is door de jaren heen voor veel mensen iets obscuurs en onbegrijpbaars gebleven, althans voor de wijze waarop ze hun kartonnen kaart met twee of meer strippen tegelijk moesten omvouwen om in de stempelautomaat te steken of wat te antwoorden op de vraag van een buschauffeur “hoeveel zones”.

The odd Dutch system of folding paper cards (strippenkaart) and time stamps handled by human conductors with in addition human passengers handling ticket stamp automats. City areas are carved up in zones and each strip on such a card pays for one zone. Base tarif is two zones, a longer trip can involve three zones and more. There was no actual control possible if a passenger would stamp just two zones and kept sitting till the end station, for which he needed actually to stamp four zones. Only when a squad of controllers would enter a tram or bus such a free zone consumer would be caught. The stamp had three basic elements: 1) zone of entering; 2) time; 3) date. The mechanical stamping device in some trams or metro carriages had just a mechanism to reset zones, time and date at the appropriate intervals. This system was based on checking in without a checking out. The 'strippenkaart' was a blank recording system with no intended memory function. The passengers were trusted to a certain extend not to misuse the system when asking their cards to be stamped or inserting their card in a machine. In short it was a hybrid men-machine control system based on a certain level of social trust. Click image for a full size view.

He oude zone systeem van het Gemeentelijk Vervoetbedrijf Amsterdam (GVB) lag vast in een diagram gekoppeld aan een daadwerkelijke kaart en een matrix met de cijfesr van het diagram waaruit je kon aflezen hoeveel zones een ritje van de ene naar de andere zone besloeg. Deze twee visuele hulpmiddelen staan volgens mij wel op de overvolle informatiekaarten van het GVB (althans die in de metro) maar niet in  trams of bussen zelf. Waarom dit zo is kan ik niet verklaren. Is het zo dat wij reizigers als te dom beschouwd worden om het  toch erg eenvoudige zone-systeem te begrijpen? Bewegwijzeringsprofesor Paul Mijksenaar bemoeit zich al decennia – dacht ik – met de vormgeving van de informatieverstrekking van het GVB, maar dat heeft niet geleid tot de inzichtelijkheid van de metrokaarten van Londen en Parijs, voor Amsterdam.  Dit laaatste lijkt een trend, daar in meerdere Nederlandse spoorweg stationshallen niet langer de overzichtskaart van het landelijk lijnennet te vinden is, zelfs niet bij de informatiebalie , zo is ook op de website van de Nederlandse spoorwegen de kaart van alle spoorlijnen in Nederland  in geen velde of wege  te bekennen. Van gelijke orde is het gestaag verdwijnen van stationsklokken. Dit alles is wellicht te verklaren door het feit dat wij allen geacht worden immer en altijd een mobiele telefoon annex computer op zak of in de tas te hebben, die al die tijd- en ruimte-informatie met een vingertoetsje op het scherm laat verschijnen. Wij dienen eigenlijk alleen ons begin- en eindpunt te weten en wat daar tussen ligt  is voor verantwoording van de vervoeraanbieder. Samenvattend was het oude systeem met zijn zone-diagram, matrix gekoppeld aan kartonnen strippenkaart ontwaard met hand- en machinestempels, een statisch systeem, waarbij reiziger en vervoerspersoneel – hoe klunsig dat om te vouwen kartonnen kaartje ook was – fysiek en visueel controle hadden over  reisafstand en betaling. Een statisch systeem ook in de zin dat het niet makkelijk was om zones en tariefstelling te veranderen. Reizigers op een vaste route kennen het aantal zones van hun reistraject en weten daarmee ook precies wat de kosten daarvoor zijn. Aangezien sinds 1980 het stelsel van strippenkaarten landelijk werd, konden gemeentelijke en regionale vervoersbedrijven niet zomaar even wijzigingen in de tariefstelling – afstand en verschuldigde betaling per zone – aanbrengen. De technische en organisatorische beperkingen van het stempelsysteem hebben – terugkijkend – een zekere mate van rust en zekerheid in het openbaar vervoer gegeven, een zekerheid  die nu met de dynamsiche mogelijkheden van digitale  automatisering verloren dreigt te gaan.

A diagram of the old Amsterdam public transport zone system and a matrix to check how many zones there are from one point in space to another. The reintroduction of control by a human conductor on the tramway who had a fixed place at the back or in the middle of the tram has lead to the oddity that most of the tram doors were marked as no entry points and a small bustling crowd had to fight to get in in time at the proper entry doors next to this conductor's desk. An example of the structural clumsy policy of the Amsterdam public transport system who think through badly a new concept and end up with compensating this with half-hearted measures as described here. Click image for a full size view.

Nu is er dan voor Nederland de nationale OV-chipkaart gebaseerd op een systeem dat nu zo’n vier decennia terug ontwikkeld werd voor het automatiseren van  veehouderij in de Verenigde Staten, door Texas Instruments. Wat ooit in het hoorn van een koeienpoot ingebracht  glazenbuisje was, met een spoeltje en een chip met een unieke code, wordt nu ingezet voor  het reisvee in het openbaar vervoer.  Met die chip in dat buisje,  kon middels afgegeven radiosignalen en een radiosignalen ontvangend poortje, vastgesteld worden welke koe, wanneer ,een bepaald stal-traject doorlopen had. Een transponder is een mini-radiootje dat als het in de buurt van een energie uitstralend zender/ontvanger poortje gebracht wordt gedurende een kort moment genoeg energie heeft om zijn ingebakken unieke code uit te zenden. Die code wordt dan door het poortje ontvangen, opgeslagen en doorgestuurd. Met zulke gegevens kunnen toegesneden processen aangestuurd worden. Bij het openbaar vervoer gaat het dan niet om vee, voederen, melken en afslachten, maar om het adminstreren van reizigersbewegingen en het bij- en afboeken van betalingen. De kaarten die nu te koop aangeboden worden zijn er in verschillende vormen van persoonsgebonden kaarten tot anonieme kaarten. Bij de eerste worden al de reisbewegingen en betalingsactiviteiten gekoppeld aan een gevensbestand van een specifiek persoon, bij het anonieme kaartmodel vindt die koppeling tussen persoon en reisgedrag niet plaats. Dat de strippenkaart onhandig was valt niet te ontkennen, maar pas bij de introductie van een nieuw medium of systeem worden mogelijke positieve kanten van het voorgaande zichtbaar.

Het lezen van een gedrukte grootformaat krant in bijna elke gewenste positie en zonder iets anders als ons godgegeven lichaam met soms nog een bril moge een voorbeeld van dit fenomeen zijn. We hadden er de ervaringen met het lezen vanaf een computerscherm voor nodig om ons dat bewust te worden.

Voor het systeem van enkel aanmelden bij het instappen, komt nu een syteem in de plaats van zowel aan- als afmelden bij in- én uitstappen. Vergissingen en vergeetachtigheid die in het oude systeem meestal niet ten nadele van de reiziger uitvielen dreigen nu met moeilijk terug te vorderen verkeerde afboekingen op de reiziger verhaald te worden. Dat wat met de strippenkaart als een zichtbaar proces van ontwaarden van een bewijs van vooruitbetaalde vervoerskosten verliep, is met de chipkaart volledig onzichtbaar geworden, althans voor de afnemer, terwijl de leverancier wel de mogelijkheid heeft om vrijelijk gegevens van ieder handeling in het systeem op te roepen. Die onzichtbaarheid, die onmogelijkheid van direct kunnen aflezen, van directe controle is een grote tekortkoming van wat nu als meest moderne vernieuwing en verbetering aan ons opgedrongen wordt.

Still have to try and find some of those Tokyo subway credit cards with the punch holes indicating the level of devaluation of the initial amount paid. This system was in use some 9 years ago and I do not know if they kept it. These cards were not personal and did not record all the passengers movements.

Ik herinner mij de verschillende metro-creditcards uit de tijd dat ik  - nu bijna tien jaar terug – in Tokyo woonde, waar meerdere verschillende openbaar vervoerbedrijven actief zijn. Basis systeem was dat je een reiscrediet van een paar duizend yen kocht op een magnetische kaart (geheel niet persoonsgebonden) en dat bij iedere reis de ontwaarding van dat crediet zichtbaar werd gemaakt door kleine ponsgaatjes in de rechter bovenhoek van de kaart geslagen door de poortjesautomaat waarin je je kaartje bij het binnenkomen invoert en na het passeren van het poortje weer oppakt (iets dergelijks gebeurd ook in het Londense systeem). Zo bestaan er ook batterijen die aan de buitenkant als een soort thermometer laten zien wat er nog aan energie over is. De OVchipkaart ontbeert zulk een directe afleesbaarheid.

De meest vergaande verandering met het nieuwe chipkaart systeem waarvoor in Nederland gekozen is, is de registratie en het bewaren van de reisgegevens van alle reizigers gekoppeld aan de de electronisch gemerkte kaarten die zij gebruiken. Dit is het toppunt van registratiezucht die inherent aan het gekozen betalingssysteem en daarmee vooraf gekend was bij al diegenen die eraan hebben meegwerkt om dit stelsel aan de gehele Nederlandse bevolking op te dringen. In vervolg op de rekeningrijden-plannen voor automobilisten en het flitsen van nummerplaten van auto’s niet enkel voor sneldeidsovertreding maar als algehele (preventieve) controle op autobewegingen binnen een bepaalde regio ten nutte van mogelijk politieonderzoek. Met het nu in te voeren OV-chipkaart systeem  is het een fluitje van een cent geworden om van iedere chipkaart en daaraan verbonden reiziger , instant een cartografie van alle reisbewegingen op een computerscherm te toveren, met bijbehorende tijdspaden en tijdsstempels van iedere in- of uitstap-registratie. Het is deze registratie- en controlezucht van de Nederlandse overheid die mij en met mij velen tegen de borst stuit. Iets simpels als een tram of buskaartje is hiermee geworden tot een ethisch probleem met een historische dimensie. Meldingsplicht, gebiedsverbod, verbanning, grensposten, tol- en stadspoorten, schaduwen, aanwezig- of afwezigheidscontroles, prikklokken, oormerken, brandmerken, legitimatieplicht, appèl, reisverbod, razzia en deportatie… Sommige van deze woorden mogen veel te zwaar zijn voor wat de permanente registratie van alle reizigerrbewegingen in het openbaar vervoer van Nederland als gevolg kan hebben, maar mijn gezonde achterdocht denkt deze woorden echter toch of brengt ze voort als onuitgesproken gedachtenassociaties in mijn geest: “die Gedanken sind frei wer kann sie erraten?” is de beginstrofe uit een 19e eeuws Duits vrijheidslied dat mij in situaties als deze altijd tot troost is. Achterdog, ja zeker, want er is ook een reeks van meer recente historische associaties in het schemergebied waar digitale dienstverlening eveneens gebruikt wordt als een instrument voor commercieële marketing en politionele opsporing: telefoontaps, creditcardgebruik, nationale archiefgebruikerskaart, bibliotheekpas, Ah-bonuskaart, digitaal paspoort, patientenpas, studentenkaart… Het beeld is al zo vaak geschetst: als al die datastromen (“in het belang van het onderzoek”) met elkaar gecombineerd zouden kunen worden – en dat is waar sommige overheden, met name politie-organisaties op lijken aan te sturen – dan is daarmee een web geweven  dat het individu past als een  dwangbuis.

I have been searching for cartography in which tracking in time and space of passenger movements in an urban area have been visualized. Through a Canadian governmental military report with an overview of 'data visualization' relevant for the military, I ended up at the website of the firm with the quasi mythical name "Oculus Info", which is a firm offering a human version of the all seeing eye of God. All kinds of data can be fed into this software system and maps that represent movement in time and space can be generated instantly and be viewed dynamically. The maps have three axises: the regular x and y positioning for space on a plane and a vertical t axis for time. Sliders are provided to events or persons through time and space; zooming into a particular detail is possible as well. (**) Click the picture to see a full size version of a summary collage I have made of some of the info sheets of the Oculus company.

Vanmorgen dan merkte ik dat ook de anoniem-optie voor een OV-chipkaart beperkingen kent. Ik kan als 65+er niet van mijn korting gebruikmaken als ik een anonieme pas wil. Praktisch zou een met korting gekochte anonieme kaart heel gemakkelijk te regelen zijn, doordat een oudere met legitimatie op enkele punten een anonieme kaart kan kopen met ouderenkorting. Het is tekenend dat ook in zulk een klein detail de dwang, om het optimale controle systeem van de OV-chipkaart te introduceren, doorwerkt (***). Dit detail zette mij weer tot nadenken over het algemene vraagstuk van privacy en controledwang.

Dutch public transport system will be based on a personal chip card (OV-Chip Card) that will keep track of all passengers movements and will store this information in databases for future use. One may buy an anonymous OV-Chipcard, but certain reductions available will not be available for this card. This small fact underlines the pressure to everyone in the Netherlands to have themselves checked and open for later control. There is a government body that has a a task to protect the privacy of citizens and to monitor any policy or measure that could be an infringement on civil liberties, in particular privacy. This institution has only lawyers in its board, who are all embedded in governmental and government related institutions. Over the last decade this control institution has utterly failed to fulfill its task and protect citizens against the combined force of electronic control system industry and its customers backed by policing managers. Privacy is in my view not in the first place a juridical question but an ethical question build on historical insight. The focus of the privacy debate should be changed from the regular top down view of the state and its subjects to a bottom up view of individuals and their adherence to society on a voluntary base. The de-humanizing effects of modern control systems are a danger for the social cohesion we all need for a sane society. It is not just an incident that the technologies used in the chip-based travelers cards in public transport originate in the early automation of American cattle industry. The transponder system (unique control numbers embedded in a small glass tubes with a tiny radio emitter implanted in cows) has been invented by Texas Instruments. Click image for a full size view.

Het door de overheid zelf ingestelde College Bescherming Persoonsgegevens is per regeringsdecreet “onafhankelijk” verklaard en heeft ook een keurige klachtenprocedure, formeel is alles in orde. Als men de CVs van de leden van dit college doorkijkt dan zijn het allen juridisch geschoolde en in de traditie van bestuur ingebedde types, die ten enemale praktijk, mentaliteit en achtergrond missen om de door moderne electronica-industrie en sociale-controle-ambtenarij gedreven machinerie van regelzucht in te perken. Privacypolitiek zou niet in de eerste plaats als een jurisch vraagstuk, maar als een op historisch inzicht gebaseerde toetsing van ethische normen gezien moeten worden. Zoiets vereist een heel ander college, beter nog een heel andere procedure waarbij debat en onafhankelijke meningsvorming de basis dienen te zijn voor adviezen aan overheden, beoordeling van wetten en het behandelen van klachten. Wie de website van het College Bescherming Persoonsgegevens bezoekt merkt direct al dat er van debat op deze site geen sprake is. Het is top-down vooorlichting wat hier geboden wordt. De mogelijkheden van moderne media voor een (gemodereerd) publiek debat geëntameerd door dit college worden niet gebruikt. Automatisering met gebruikmaking van digitale hulpmiddelen hoeft niet per defintie onderdrukkend en slecht te zijn, dezelfde middelen kunnen met een beetje fantasie als bevrijdend gebruikt worden.

It is astonishing to find out that no concise visualization of the Dutch state and democratic system can be found on the Internet, not even as a part of the school curriculum. After one hour of trying I have given up to find such a thing. The only fun intended but not-so-funny-really example is this website for Dutch schoolchildren but it does not have - as far as I can find out - any diagram or scheme that gives an overview in one didactic overview scheme.

Het privacybetoog van parlament en overheid is nu gegrondvest op de staat en haar burgers, een combinatie die het begrip ’staatsburger’ oplevert, die impliciet ondergeschikt geacht wordt te zijn aan de georganiseerde sociale orde van de “rechtsstaat.” De rechtsstaat is een geidealiseerd abstract model dat als functie heeft het zicht weg te nemen op de realiteiten van het dagelijks leven. Als daarentegen het individu tot uitgangspunt gemaakt wordt bij het al dan niet, of op welke wijze, invoeren van privacy beperkende maatregelen dan wordt er niet langer van boven naar de onderdaan beneden gekeken, maar omgekeerd. Het gezichtpunt in het privacy-debat moet omgedraaid worden, de burger, de onderdaan moet weer mens worden. De mens in zijn streven naar relatieve onafhankelijkheid binnen een door hem of haar aanvaarde gemeenschap, een idee waarvoor wij in het Nederlands het woord ’samenleving’ gebruiken. Ethische opvattingen gevoed door historische inzichten dienen in de eerste plaats te komen en het juridische is dan niet meer dan een instrument van inpassing in het uiteindelijk te kiezen beleid. Het is onvoldoende om te denken dat het ethische en het historische voldoende ingebed zijn in het bestaande juridische betoog.

Met iedere nieuwe registratie- en controlemaatregel en de de macht en het geweld die daarmee potentieel uitgeoefend kan worden, wordt de staat sterker en de deelname aan de vrijwillig aanvaarde samenleving zwakker. Dit laatste is iets dat door een ethisch en historisch gegronde toetsingsmethode onderkend kan worden. Juristerij is te gebonden aan bestaande regelgeving om als beheersingsinstrument in zo’n debat gebruikt te kunnen worden. Inzicht in welke nadelen aan voorgestelde nieuwe controlesystemen kunnen kleven, zijn minder in wetboeken te vinden dan in geschiedschrijving en verhandeligen over ethiek.

=============
(*) Ik herinner mij nog de invoering van de gemeentelijke strippenkaart voor tram en bus in Amsterdam in 1969. Op meerdere plaatsen in de stad werden kaartautomaten op straat gezet en de nieuwe kaart was niet langer een fluttig stukje papier waarin een gaatje geknipt werd, maar een reeks strookjes op een dik soort kartonachtig papier die dan na de vraag van de chauffeur “hoeveel zones” afgestempeld werd. Arm en radikaal als wij waren in die tijd – waarin de eis voor gratis openbaar vervoer als tegenwicht tegen de opkomende autocultuur geeist werd – vond één van ons het systeem van de afwasbare strippenkaart uit (ik dacht dat het ex-provo Tom Bouwman was). Eerst ging het met parafine, door een kaars meerdere malen over het stempelgedeelte van de kaart te wrijven, later ontdekten wij een nieuw soort afwasbaar plakfolie – één van die wonder producten van de US firma 3M – die mat was en niet glimde. Dat was werkelijk een geniale vondst. Ik herinner mij lacherige bijeenkomsten waarbij wij advertenties die nooit geplaatst zijn verzonnen met frisse Hollandse huisvrouwen die hun strippenkaart in een sopje dompelden. Ik zou niet weten of deze praktijk van de eeuwig durende strippenkaart ook buiten onze eigen kringen toegepast is. Wij althans hadden besloten het als persoonlijke kennis te bewaren, omdat publiciteit altijd een vijand van zulke inventiviteit is.

(**) De tijd ruimte visualisatie van bewegingen in een stadsgebied vond ik in een rapport van de Canadese Defence Research: “Information Visualization, the state of the art for maritime domain awareness; an analysis of the current state of the art for Information Visualization, as it applies to Maritime Intelligence, Surveillance, and Reconnaissance (MISR)”.  Het volledige rapport is hier te vinden als PDF (let op de dwonload is groot & langzaam). Een brochure van het Oculus GeoTime systeeem is on-line in pdf formaat.

(***) In het rapport van het College Bescherming Persoonsgegevens over de OV-chipkaart uit het jaar 2005, waarin dit college aan de regering haar visie geeft staat  de volgende zinsnede die ook zou moeten slaan op de door mij geconstaeerde missende regeling voor 65+ers om een anonieme chipkaart met korting te kunnen aanschaffen:
“De niet op naam gestelde kaarten die vervoerders gaan introduceren moeten gebruikt kunnen worden onder faire voorwaarden: er mag geen situatie ontstaan waarin reizigers zich, bijvoorbeeld door prijsdruk, gedwongen zien om met gepersonaliseerde kaarten te reizen waar zij dit niet willen.”

Op de website van de OVchipkaart staat bij soorten kaarten dit over de anonieme kaart:De anonieme OV-chipkaart Kan ook door iemand anders worden gebruikt. Geheel anoniem. Zonder de mogelijkheden van de persoonlijke OV-chipkaart, zoals: persoonsgebonden kortingen of reisproducten, automatisch opladen, Mijn OV-chipkaart. Bij verlies of diefstal kan de kaart niet worden geblokkeerd.”

Kafkaphone: telephone automation and the decline of the social realm

An illness needs to be discovered and get a name first to be cured … yesterday I had to confront again a social malady and gave it a name: KAFKAPHONE

A preliminary diagram I made today after spending over one hour on the telephone trying to contact the firm that had placed a new gas meter in my house without checking if it worked properly (and it did not). I do not have the time to make a complete diagram of the multiple-choice menu structure of the telephone system of my energy provider NUON (it must have more than 20 options) and other enterprises which have some relation to my gasmeter. What I have depicted here is just one of many stages of inquiry with four enterprises/institutions that were needed before I had a real person who understood my real problem and managed to arrange the right thing to allow me I to cook again. Several times the end point of yet another telephone answering system 'bifurcation' was another help number, or just a spoken message + the announcement "you will now be disconnected". The blood pressure graph below, is still imaginary, but I could picture a serious research method which would use such an objectified ways to measure the growing anger one experiences while navigating spoken messages larded by muzak style pause music and interwoven with announcements like "just be patient, one moment more..." Who knows there may be some USB connector blood pressure meter on the market that could be connected to my wrist while I am on phone to help creating such a visualization ... Click image for full size view.

Automated telephone menu/choice systems must be one of the most hated renewals of the last decade in the realm of customers or citizens and the way they are forced to communicate with the institutions that claim to exist on their behalf. I have tried to find analytic researches on the subject but failed to do so (I will be grateful for any hint). The variety of reasons one can have to call for a certain inquiry any kind of service or institution is theoretically endless. The repetitive character of certain questions certainly does exist and to a certain extant some preliminary sifting and redirecting of incoming calls is needed and can be beneficial to both customer and provider, but once the number of options channelled into one central telephone number goes beyond a total of 5 or 6 options, there is left only a customer that is subjugated to the economy, arrogance or negligence of information and service providers (the Dutch energy firm NUON has a total of 25 spoken options in 5 sub-layers with general messages in the opening menu and for each of the 5 sub-levels, bringing the total  messages to 33; there could be even more layers but researching that, goes beyond my actual research energy potential at this moment).

I am not a mathematician but still familiar with programming routines and the building of web sites and the design of navigating tools and principles, a field of activity known as ‘interaction design’. The ideal, rule of thumb, is three steps to get there and one step to get back to where you were before  or the beginning. This can be achieved easily with a visual interface, whereby they agile eye  scans a page like a map or landscape and quickly discovers visual signposts leading the way. Spoken language as an interface is not at all of the same order and speed. One has to wait till someone has finished speaking a sentence. One has to try and memorize the different options to make – after the summing up – a meaningful decision. It is not for nothing that restaurants tend to have a menu card plus a waiter to facilitate the needed decision process. A rattling waiter listing the offers of the day – that are not on the card – just in speech, knows that he may need to repeat what is on offer several times before a customer is comfortable enough to decide.

Imagine a list of possible questions in the head of a customer and the idiosyncratic logic each one of us has about the order of things and how things can be named and arranged. Imagine this customer, telephoning to a specific service, who is going to be confronted with a series of list by a speech computer and is asked to react to this list by choosing one of the items by pressing one of the telephone number buttons offered as a concordance for a specific option at a specific level. After having taken the first question-level barrier, try to understand how it feels, to be once more confronted by yet another speech computer list and another series of choices, using the same numbers. Already at level two the customer does not feel anymore a honored “client”, but becomes a subjugated pawn, instead. It often gets worse, one may discover that the chosen level x or y is not the right level and one has to go back to the very beginning, try once more and try even harder not to make mistakes because of irritation. Some people try to jump the line and start pressing a choice number on their telephone before the whole list has been spoken, but not all automatized systems react favorably to this and also presented choice lists have become more easily adaptable by  desk-managers of enterprises and tend to change much more frequent, hence… one runs a risk to end up in a wrong ally of the system. Still, apart from these common observations, there are always more customer questions than automated options in the pre-configured lists of such telephone-service-systems. Most telephone answer systems-designers know that people hate their system and they would opt for any choice whereby a real person, through a not listed question, can be reached. So the practice is to hide the “other” option somewhere down in a sub-menu, to avoid people to use a short-cut to what they actually want, a thinking human that answers the phone. There is also a danger in such non-human-response systems and one wonders if ever statistical data has been gathered to show where and how it can go wrong when we are forced to communicate first with a stupid machine routine before an intelligent being is able to react to an emergency.

Multiple choice matrix of the NUON energy company answering system in the Netherlands. 5 options at the first level and 20 options at the sub-levels (2009/08/28). The same numbers 0-5 on a customer's telephone pad can have different meanings depending on which level one has entered, something confusing for many people, as people have little problem with naming 25 different objects, but when 25 objects are represented by only 6 numbers (0-5) as shown in the example above , most people are getting mixed up.

What is the probability rating of a satisfactory answer of  a provider of public services to a question of a customer? What is the frequency of alignment between the mind of a customer and the pre-configured matrix of an automated telephone system? How much mismatch will be produced between need and provision? The kafkaphone-workers themselves will have a story to tell here. They do have to bear in the first place – literary – the blunt  for the programmed decline of our social realm. They will get a whole heap op bad vibes during their working day. The desk-managers that decide on distribution and navigation of questions and answers have shielded off themselves from this anger, they remain – like officers at the front – in the rear-guard. The real decision makers may not even be aware of the realities of the policy dictates wrought by them. For them it is just to economize, everybody does it nowadays… and now and then they commission an advertisement agency to make some nice flyers with pictures of actors posing like smiling and helpful personnel, send around to all their customers by post and also posted on the firm’s web site.

We, the customers, can not anymore directly ask to be called back, let alone to either friendly ask or to summon the switchboard of an enterprise or organization to connect us to the right person in charge. The somehow democratic traditional medium of the telephone – “we will put you through, one moment please!” – dwindles under the growing  kafkaization of automated telephone inquiry systems. Kafka, because we speak to ‘kafkaphonists’ who are mostly anonymous functionaries with no decision power at all in a system that is kept hidden from us while we are send around through a telephone labyrinth in our vainly quests.

It is time to get rid of these primitive and de-humanizing communications systems. There is a need for employment of knowledgeable functionaries who can combine the wonders of electronic communication with the pleasure of a human voice and a minimal understanding of  human needs at the other end of the line. These reborn telephonist diplomats of the 21. century can be home workers linked by the internet to all necessary information, having smart systems for quickly checking with the right persons in charge, having a telephonic impromptu consultation meeting on a special case to come up with quick results for a client, using SKYPE, mobile phones transfer of documents and chat, whatever comes handy. This is in the end a real profitable economic way to engage happy customers and an open democratic way to deal with citizens needs and demands.

it is time for reborn telephone-diplomats of the 21. century to re-humanize communication

Frontex: libertas ~ securitas ~ justitia & the uncontrolled migration of stolen money by African leaders to Europe

click picture for bigger size view ....

These last weeks my research for making a momental monument for migration involves collecting pictures on a daily basis and this morning a press release in which the EU agency Frontex (*) was mentioned (once again) made me do a search just for that word, limiting the search to high resolution pictures only. One of the first pictures that came up was on the website of the Slovenian Presidency of the EU in the year 2008 and showed a dinner that formed a part of the Ministerial Conference on the Challenges of the EU External Border Management (day 1); the caption of the happy crowd well attended by waiters did read “Dinner at Grand Hotel Toplice.” Next picture that catched my eye was the high rise office building, seat of this EU border policing organization Frontex in Warsaw (it is said that the EU had a hard time to find sufficient personnel to serve in Poland because of its lower wage level that the Western part of the EU). The emblematic pictures of what may be Saharan desert road traffic (**) and dangerous rubber boat trips on the Mediterranean were quickly found, as were the few extra elements that show a way of possible reading of the tableau in the diagonal between Frontex logo and member state special police uniforms with golden lettering symbolizing the new European ‘el dorado’.

In the middle of the green EU fortress map there is a hole: Switzerland. One day some smart migrants will dig a tunnel all the way form Africa to that hole in the EU  …. to arrive directly into the bank faults containing mountains of gold safely deposited by African leaders and their cortege favoring – for over half a century now – the silent Swis banks as a place to deposit their revenues. Every year 148 milliard dollar are stolen from the continent by its leaders and civil servants and it is not just old time business à la Mobutu, there is for instance a new trade in special minerals from Rwanda and profitable deals made by depositing toxic waste in Somalia. Till this very day  (money) migration from Africa has heartily been welcomed in Europe. Has that fact been a table talk topic of the ministers – last year – having their nice dinner in the Slovenian Toplice Hotel (as a less corrupt and more equal Africa may diminish the urge and need to sneak through the walls of the EU fortress and may greatly simplify the task of the Frontex agency)?

Not only the Swiss fraudulent hole has to be closed, but also the Guernsey postal box firms, the Luxembourg and Liechtenstein bypass and who knows what other financial loopholes are offered by European Fortress bank managers and the like to the African elite, who are always most welcome and just take a legal airplane for a visit or a more permanent stay, instead of an attempted illegal entry in a leaking rubber boat. Where will be the European headquarters for this new organization that will forcibly round up all those deposited African milliards and send them back to where they came from… and what would be a good catchy name for such a new agency? Or … would such honorable seizures trigger yet another financial crisis because most of  our trustful banks may collapse once again without the use of these migrated African assets?

(*) European Agency for the Management of Operational Cooperation at the External Borders of the Member States of the European Union)
(**) The Sahara picture shown I found in the form of  a kind of postal card with the text ‘Greetings from Malta” in pseudo arabic lettering on the web site of a Danish man Hans-Jørgen Gotsche, who also resides apparently part of the year in Malta; a bit more visual research made it clear that such overpacked trucks are a regular sight on the route from sub-Sahara Niger to Libya, an impressive documentation can be found on the Flickr pages of the photographer Swiatoslaw Wojtkowiak, Trucking across the Sahara. Another example is on the MSF Photo Blog that has a page with posts with the tag ‘refugeees’ with a picture of such a Sahara truck by Sven Torfinn “Niger – March 2003 150 young men loaded on a truck, on their way through the Sahara – from Sub-Saharan Africa to Libya or any other North-African country, with a final destination of Europe. Crossing the desert takes about a week.”

on their way to the front

click the picture to enjoy all the details of these rather high res pics...

Doing almost daily intensive searches for pictures for the different projects I am involved in, often there are those pictures that do not fit in any way that what you are actually looking for, still some images that pop up are so gripping and surprising combinations may appear shortly within a few minutes, pointing you in a direction unknown before… so today serendipity brought me these two pictures of warriors on their way to the front; one is US soldiers in Afghanistan, the other had no caption but seems to be in Brazil and most probably a indian delegation on their way to Brasilia, the seat of the government on the Alto Plano… way back in the 80s I have travelled such busses over endless slippery red earth roads in Amazonia…

PVV van Wilders schuwt de gemeeentelijke onderbouw uit angst voor haar eigen achterban

Wilders vermijdt dat wat het Fortuyn-effect genoemd had kunnen worden, ware het niet dat de moord op Pim Fortuyn een zodanige term niet heeft doen ontstaan. Bewegingen stoelend op de populariteit van één leider brengen met een overweldigende verkiezingsuitslag in zicht een toevloed van door opportunisme gedreven nieuw kader zonder een andere discipline dan hun eigen carrièrezucht. Deelname in meedere gemeenteraden door de PVV had de zwakte van dit opportunisme al snel blootgelegd. Plaatselijk gouvermenteel zijn betekent compromissen sluiten en kan de huidige landelijke oppositierol van de PVV in discrediet brengen. Is niet het compromisloze in Wilders zijn grootste aantrekkingskracht en rede en overleg zijn grootste zwakte? Algemene deelname aan gemeenteraadsverkiezingen had ook tot deelname aan het dagelijks gemeentebestuur onder het oog van de plaatselijke bevolking kunnen leiden. In dat proces wordt pas duidelijk wat de ideeën van Wilders en zijn PVV werkelijk waard zijn. Dat inzicht heeft de PVV door haar zeer beperkte deelname aan de raadsverkiezingen (tot nog toe enkel in twee steden een PVV lijst) ons doelbewust onthouden.

Wolve pack behaviour in politics with the 'alpha' leader, the 'beta' followers and the lowest cast the 'omega's', often maltreated by the rest. Click picture for full view

Nu nemen bij gemeenteraadsverkiezingen allerlei plaatselijke en incidentele partijtjes en groeperingen deel, vaak met nieuwelingen in het politieke en bestuurlijk bedrijf. Het waren bijvoorbeeld de plaatselijke ‘leefbaarheids-partijen’ die de eerste machtsbasis vormden in het inmiddels vrijwel ten ondergegane  landelijke Pim Fortuyn domein. Groen Links en de SP zijn merendeels vanuit de gemeentelijk politiek ontstaan.  Het ideaalbeeld van de parlementaire democratie omvat juist dit groei- en leerproces van onderop in zeg maar ‘de onderbouw’ van het democratische systeem. De vraag rijst of Wilders zijn eigen achterban niet vertrouwd of wellicht helemaal niet kent en dus geen verantwoording durft te nemen, of bij voorbaat de risico’s te groot acht. De lange mars door de achterafzaaltjes – waarvan  ontluisterende beelden van trotse Rita op campagne mij bijgebleven zijn – kunnen de lijsttrekker van de PVV ook dusdanig met afschuw vervult hebben dat hij liever afziet van het voetenwerk van de parlementaire democratie in de lagere overheden en verkiest zich enkel te concentreren op het hoger gelegen nationale podium. Dit laatste kan de rechtsvrezende doemdenkers enigszins geruststellen, aangezien dit betekent dat ook al krijgt de PVV en Wilders ooit de absolute meerderheid in het nationale parlement, zij voor de uitvoering van een groot deel van gedecreteerde  maatregelen gedwarsboomd zal worden door de provinciale en gemeentelijke overheden waarin de PVV nagelaten heeft zich een  machtsbasis te vormen.

• In NRC/Handelsbald van 12 juni 2009 publiceerde Herman Staal een nuttig achtergrondartikel over het intern functioneren van de PVV.
• Op 20 augustus 2009 is er een korte reportage in het televisieprogramma Netwerk met door de PVV niet aangenomen gemeenteraadskandidaten voor de gemeente Venlo.
• Netwerk plaatste ook een persbericht van de PVV op haar website waarin initiatieven van onderop om PVV-achtige lijsten bij gemeenteraadsverkiezingen te vormen er bij voorbaat op gewezen worden dat zij niet op PVV steun hoeven te rekenen en ook geen gebruik van de naam of logo van de PVV mogen maken.

USB-stick sluiproute voor buitenuniversitaire onderzoekers / digital academic resources unaccessible for general public

Volgens een onderzoek van de Europese Commissie willen de meeste internetgebruikers niet betalen voor online content schrijft Maraie-José Klaver in haar weblog over digitale zaken bij NRC/Handelsblad: “Uit het onderzoek blijkt dat de afgelopen 3 maanden minder dan 5 procent van de internetgebruikers in de Europese Unie betaald heeft voor digitale content. Slechts 20 procent van de internetgebruikers zouden willen betalen voor content als alle gratis opties verdwijnen.”

Dat deed mij denken aan de gratis papieren-informatie-opties die nu stilzwijgend aan het verdwijnen zijn:

Veel wetenschappelijke literatuur die vroeger voor een ieder die niet lui was te vinden was in publiek toegankelijke bibliothen met name die van de universiteiten, zijn nu enkel nog in digitale vorm – on-line – beschikbaar voor studenten en academici, die daarvoor een aparte inlogprocedure moeten doorlopen. De universiteiten hebben strenge contracten om deze exclusiviteit te bewaken. Vrije toegankelijkheid tot informatie (ooit vastgelegd in het culturele deel van de accoorden van Helsinki) als burgrerecht sijpelt zo met de dag weg. Sommige universiteiten hebben een sluiproute opengelaten voor buiten universitaire gebruikers in de vorm van het ter plekke on-line raadplegen met de mogelijkheid om via een USB stick de gewenste informatie over te nemen.

Academic resources, especially periodicals, are more and more published and subscribed to in digital format. This diminishes non-academic public access to these resources as such data sources tend to be closed to non-members of universities and the like. Freedom of information is thus declining in our area of ubiquitous electronic communication. One needs to be a privileged member of the academic class to have access. This situation demands a reestablishment of the right to information for all citizens. Now commercial interests ban many people from scientific information sources. Some Dutch University Libraries have left open a backdoor for the knowledgeable general public, who can put their USB stick in some computers within the university to thus realize the traditional notion of freedom of access to the sciences for all.

Ook is er een tendens bij universiteiten om via pasjes de toegankelijkheid van hun instellingen voor buitenstaanders te beperken. Het ideaal van vrije toegankelijkheid van informatie ter stimulering en verheffing van de natie wordt hiermee verkwanseld.

Het oude idee van de openbare bibliotheken en universiteits bibliotheken als tempels van kennis waar een ieder die dat wenst van de bron kan drinken zou een nieuwe vorm dienen te krijgen in deze tijd van toenemende exploitatie van kennis. Het is ergerlijk dat de voorbeelden van de amusements-industrie en degenen die de producten daarvan gratis proberen te bemachtigen ook gebruikt wordt voor alle andere vormen van informatie. Overheidsarchieven hebben zich al sinds enige jaren geprofileerd als plaatjes uitmelkbedrijven, terwijl het materiaal dat zij brengen eigenlijk in het publiek domein geplaats zou moeten worden. Is het de historische Hollandse vrekkigheid die dit teweeg brengt? Wie weet wat er in de Verenigde Staten – op basis van de Jefferson traditie – aan archief materiaal vrij te vinden is, zal mijn afkeer van de Hollandse culturele zuinigheid beter kunnen begrijpen.

Briefgeheim werd altijd al geschonden… fatal distraction awaits any guard

In NRC/Handelsblad van 14 augustus staat een bericht met de volgende aanhef:
Privémail doorsturen, foto’s van vrienden uploaden, andermans sms-jes lezen. Waar ligt de grens?

“De burger wordt steeds transparanter voor de overheid.” Dat zei Maurice Wessling, oprichter van Bits of Freedom (BOF), drie jaar geleden in een interview met NRC-journalist Marie-José Klaver. “Eigenlijk is een digitale burgerrechtenbeweging nu harder nodig dan ooit.” Na zes jaar trok Wessling de stekker uit BOF wegens geldgebrek. Maar gisteren was daar opeens een verrassend persbericht: ‘Waakhond digitale burgerrechten Bits of Freedom is terug.’

Stichting Internet4All gaat de activiteiten financieren. De organisatie zal geleid worden door ex-advocaat Ot van Daalen. “Bits of Freedom zal in haar eerste campagnes de veiligheid van privacygevoelige databanken aan de kaak stellen en zich inzetten voor een open en vrij internet.”

Dit is de link naar het volledige artikel van Steven de Jong, waarop ook een aantal reacties kwamen waaronder die van F. Markestein: “De vragen die in dit artikel worden gesteld over het bekijken van andermans sms-jes en fotoalbum (op de computer), en bekijken welke websites iemand bezoekt, is te beantwoorden met een tegenvraag. Is het geoorloofd om andermans post te openen? Dat is het niet, en nooit geweest ook, dus kijk je ook niet op andermans elektronische post”

Het artikel handelt ook over videobewakingscamera’s en privé webcams die gericht worden op ramen en deuren van buren. Terwijl ik deze reacties op de dag van vandaag las, kwamen meer historische associaties bij mij op:

Formeel gesproken heeft respondent Markestein gelijk door het aloude en vertrouwde briefgeheim als overdraagbare norm voor electronisch berichtenverkeer te gebruiken. Wel moet dan meegenomen worden dat de geschiedenis van de posterijen en boodschappers ons leert dat het geheim enkel bestaat bij het feit dat het geschonden kan worden. Van mythologie en opera tot roman en biografie, talloos zijn de voorbeelden van slinks, half en helemaal “per ongeluk” geopende brieven en de tramelant die dat dan weer geeft. Dit alles buiten het historische gegeven dat macht en geïnformeerd zijn onlosmakelijk verbonden zijn. Van de ‘agentes in rebus’ die met hun boodschappendienst de ruggegraat van het Romeinse Rijk vormden en de aparte positie van onderscheppers van belangrijk geacht nieuws, de ‘curiosi’, tot het adelijke familie bedrijf Thurn & Taxis die van de 16e tot en met de 18e eeuw de postdienst van West Europa ontwikkelden en beheersten en daarmee een mooie mix van spionage en diplomatie wisten aan te bieden. Geen gesloten couvert of er was wel een stoomapparaaat dat het onzichtbaar wist te openen. Het is deze traditie die de staatsposterijen overnamen en nu wellicht weer doorgeven aan de geprivatiseerde sector.

Intermezzo:

Depictions of the the story of Argus, a giant with eyes all over his body (the eyes are depicted in Greek pottery but not anymore in later European rendering of the myth in paintings). Argus is to watch over a lady called Io, she is desired by Zeus, and (in one of the versions of the story) has been changed into a cow by the jealous wife of Zeus Hera. Mercurius the messenger god, also known for his invention of the lute and as the patron of thieves, is send in by Zeus to get rid of Argus. Mercurius starts to play his flute (in other versions his lute) with endless repeating themes and thus lures to sleep Argus (in some versions Mercurius also beats poppy seeds - opium - over the head of Argus). It ends with Mercurius cutting off the head of the sleeping Argus and Zeus having his pleasure with the disguised, metamorphosed beauty Io. Is there any relevance of this Argus myth for our 'modern times' with its electronic panopticism? I think there is. Vigilance, watchfulness will never be constant and fatal distraction awaits any guard ... tj. click picture for full size version

Cryptografie is dan ook even oud als het instituut van de boodschapper en posterijen, waarmee de kunst van ontcijfering gelijke tred probeert te houden. Dit alles ter relativering van het traditionele briefgeheim als handelingsnorm voor het moderne electronische verkeer. Wat betreft camera’s… van Argus Panoptes, de reus met zijn vele ogen tot het 18e eeuwse ‘panopticum’ werkhuis en gevangenis van de Engelsman Bentham, ook de zucht tot bespieden en controleren is ouder dan het electronisch data tijdperk. Nieuwe technologie mag de aantasting van privacy in de hand werken, maar in wezen functioneert de technologie allereerst als een versterker van al aanwezige menselijke verhoudingen en niet andersom.

Of er enige relevantie van de Argus mythe voor deze moderne tijd van panopticisme bestaat?  Waakzaamheid is nooit voortdurend en iedere bewaker wacht de fatale afleiding …

Animals & Humans in city parks: whose terrain?

How to do a poll on the level of appreciation of animals of human loud music festivals in public parks and if needed to take appropriate measures? As policy change can be slow, I just designed a set of earmuffs for the rabbits of the Amsterdam Oosterpark (as they have an extreme sensitive hearing apparatus)

When human city culture gets in the red decibel-zone the park rabbits will be handed out specially adapted earmuffs.

The ‘partying nation’ Holland will not fail to use any occasion to throw a public manifestation of leisurely fun which, since  ubiquitous cheap electronic sound amplifying devices have become available, means lots of noise enhanced by  lots of drinks. One of the favorite venues for these undertakings is the Amsterdam Oosterpark which recently hosted a festival called ‘Appelsap‘ (apple juice) organized by a bunch of  friends, all hip hop aficionados, which was certainly not non-alcoholic, with Heineken as one of the main sponsors. “THE best) Dutch hiphop-events. In the beautiful Oosterpark we take hiphop back to its roots”, reads their web site. Lots of fun for sure: out, proud & loud … but what about  … the roots of the park and what makes up its  innate beauty?

This a one of the many Youtube renderings of the recent Appelsap hiphop event in the Oosterpark, the sound must have been so loud and/or the recording equipment may have had no special dimming switch, because the sound track  is totally overmodulated, so rejoice the noise….

Change of original design intend and actual usage of the musique kiosk/dome at the Amsterdam Oosterpark; both options could coexist but when one takes in account the frequency of such loud events the question can be raised if animals and vegetation of our city parks can cope with the crowd and its noise. I also found some web-traces of a Christian evangelic organization that used the same music temple for their 2009 Pentecost praise-the-lord meeting... so who knows what paradisal scenes could have been observed at that other instant of park life.

This spring a local city councilman Martin Verbeet (of the social-democrat party/PvdA) made an attempt at restoring the park to its “historic function” by banning all alcohol usage within the park confines. This measure was aimed primary at full-time  alcoholics, a species that traditionally congregrates in public parks (can be seen all over the world). In fact the alcohol-habit people disturb not too much and even give a certain security by their daylong presence on the park benches  withholding  more badly inclined park visitors from trespassing upon non-assertive park dwellers. Side effect of this zealous municipal policy was that local inhabitants who like to have a nice drink with their picnic  would also fall under the new alcohol ban. Apart from the feared diaspora of debased alcoholics onto the doorsteps of the neighboring streets, the new regulation had a surprising exception paragraph for major events like Queens-day (the 30th of April, a Dionysian national bacchanal in the Netherlands). Who knows if  beer-multinational Heineken has been lobbying, or it could have been the feared loss of votes from the partying minded masses,  within a few weeks the zero-alcohol-in-the-park campaign was withdrawn by the local council. Some park visitors regret this sudden retreat and signal that the group of drinkers can get so big that certain people feel menaced and do not dare to pass the drinkers benches….

The official Amsterdam city sign that makes many people, not just tourists, wonder what this could mean and next to it a make shift bar during the Appelsap (apple juice) festival which had more than just soft drinks.

Fellow councillors of other parties have been mocking the zero-alcohol measures of their colleague Verbeet (chairman of the local council), some (D66 party members) even have held an illegal demonstrative drinking party, the local daily newspaper Het Parool wrote negatively about the alcohol ban, and members of  Verbeet his own party choose  not to support him on this topic. A personal démasqué for Martin Verbeet, but maybe some of the good intentions of the councillor may have been overlooked.  In november last year the local party fraction of the social democrats made a research on the functioning of the Oosterpark (102 respondents, 81 on-line inquiry, 21 written reactions/ street interviews) and it must have been upon the outcome of this small research that the zero-alcohol measures have been decided.

-Alcoholics -Drug addicts -Children -Adolescents -Sporters -Picnickers -Other issues

There is a lot of moaning in the bare 13 pages of this report from gays that frequent the bushes for back to nature outdoor sex, to the obligatory complaints about dog shit, befouling humans, public toilets, unleashed dogs and dog fights, mopeds and bicycles on pedestrian ways … Surprising is that – apart from dogs – animals are hardly mentioned in the report, or it must be the escaped or freed green parakeets that some  people hold to be a nuisance and of course the arch enemies of any human: the rats who criss cross the park at will. Geese, moor-hens, swans and herons are taken for granted, rabbits remain unnoticed and I am sure that a tiny corner of the arch of Noah should be reserved for other more discrete park inhabitants that have managed to escape our attention.

Noise nuisance, sound pollution if you want, is mentioned by several interviewees, especially late night drumming, screaming and  other forms of  rambunctious behavior. There is also a positive approach to the park, an attempt to formulate what it can or should be, as shown in the following statistic.

-Green lung for the town -Play area for children -Sporting area - Oasis of tranquility -Hang-out spot for youngsters -Art stage -Other functions: tai chi spot; picnic and party; garden architecture; café, terrace environment (...)

Again animals are only implicitly represented in the report as part of the “green lung of the town” or the “oasis of tranquility”, though tranquility may for some people exclude even the communication of birds. There are known instances of deportations – organized by a team of city-biologists – of whole troops of geese whose claxoning was found to be unbearable by human city dwellers. Which tempts me to deviate to the somewhat reversed subject of birds dialoguing with the city sounds of ambulances and car alarms (I do have at times whistling conversations with birds that reside in the tree across my kitchen window). This to emphasis that an insight in the animal experience of human sound production and its cornucopia of amplifying devices is very much needed. What are they doing when there is an influx of a rock, hiphop or jembee drums? Are they fleeing? Hiding? Creeping deep in a hole safely below the roots of a tree? Do they leave the park forever after yet another blast-out?  Just play the Appelsap Youtube video once again and let your imagination work. When the hiphoppers speak about roots, let me do so so as well:

What then,was the idea of having a city park? Bringing nature -in an organized human format – into the city? Giving the experience of a garden to those who did not have one? Breathing fresh air? A practicing ground for civic behavior? A place to show yourself and  your family if you were wealthy enough? A way to get some understanding of nature – for alienated city dwellers? Or is all that totally out of fashion and should we better think about  a dropping-ground for children, a jogging parcours,  a skaters circuit, a music esplanade, a juvenile hang-out, a cruising area,  a chill-out spot? Is there any possibility to fuse modern city culture with its apparent need for loud sounds and mass audiences with an ecological attitude that can be branded ‘modern’ as well?  Can these two practices  be reconciled at all? Might it be an idea to get as aware of people’s “noise habits” as we are of  people’s “drinking habits?”

Low-Profile Koningschap: een nieuwe taak voor de RVD

De Rijksvoorlichtingsdienst (RVD) dreigt het persbureau Associated Press met een kort geding, omdat AP foto’s heeft verspreid van een vakantievierend prinselijk paar. Deze foto’s zijn vrij vergaarde beelden buiten de door de RVD georchestreerde persmomenten en volgens de Rijks Voorlichtingsdienst vormen zulke beelden een aantasting van de persoonlijke levenssfeer van leden van het Nederlandse Koningshuis.
In mijn persoonlijke levenssfeer wordt ik sinds een halve eeuw hinderlijk geconfronteerd met door de RVD opgedrongen persrepresentaties van het het doen en laten van het Huis van Oranje. Ik pleit er voor om de zichtbaarheid van de constitutionele monarchie tot een minimum terug te brengen. Weinigen zullen de door de RVD gesanctioneerde koekhappende prinsen en met een ruikertje getooide koningin bij weer een andere routine-opening missen. Low-profile koningschap is niet alleen meer in lijn met de principes van een constitutionele monarchie, maar biedt ook meer veiligheid voor de Oranjes, omdat overspannen lieden – zoals Kartsen T. – hen minder tot mogelijk doelwit zullen weten te kiezen. Dat bespaart dan weer op de koningschapkosten en dat past goed in deze crisistijd van broekriemaanhalen en vakantie in eigen land.
Voor hen die de glorie van het eigen bestaan onvoldoende is en zich willen vergelustigen in wat de 21e eeuw nog aan erfelijk koningschapsuitingen te bieden heeft zijn er meer dan voldoende privé initiatieven om aan hun trekken te komen.

Real-World Economics Review: economists with an alternative view on the financial crisis

Eeny, meeny, miny, moe
catch a bankster* by his toe
if  he hollers make him pay
a million dollars every day.

Screenshot from a work in progress on the actual 'financial crisis' and the 'housing bubble' in America: a visual and statistics scroll linking to some serious socio-economic sources with background information sifted from a myriad of internet comments.

One of the inspiration sources for this work is the “post-autistic economics network” and its excellent e-journal “Real World Economics”. The March 2008 issue had a indepth article on the ‘housing bubble’ by Dean Baker (issue 46).

One of these ideas that just resides on my hard disk half way made, waiting for an opportunity to be published; alas the Dutch daily De Volkskrant OOG digital gallery – I just heard – will be closed down so no more platform for my artistic comments on the news with a small but dedicated audience and some small fees for all the efforst to make such a documented visualization.

Let me put two snapshots of this study on line to have something of this effort public (yet without the documented links) Click the small size scrolls for a sneek preview full size: once the image opens in a new web page click it again for a full view and use the scroll bar below to navigate; I will soon make a proper interface for this scroll in development.

Just checked if some new issues of the alternative economics journal have come out since, and yes, in March this year a full 94 pages of serious well documented economic analysis came out: issue 49 (for some odd reason a link to this issue did not come up at the base web site of the journal peacon.net. But I did find a working link: so there are several articles to call my attention especially in this week of ‘post-housing-bubble-crisis’ bonus payments in the US and Europe as if nothing has changed, nothing has been learned. The belated discovered March 2009 issue carries in depth articles that do not feature in regular news media and are worthwhile reading for quiet some time to come. Clive Dilnot writes another chapter in the series “The triump and costs of greed” and the son of the famed Canadian/American economist John Kenneth Galbraith (1908-2006; remembered by me generation for his “The Affluent Society” and the later “The new industrial state” published in 1967), James K. Galbraith (1952-) publishes his statement to the US House of Representatives on the “Conduct of Monotary Policy”. Instead of  ”washing away the sins of the banks” by making new public-debts, Galbraith urges Congress to brake up the very large banks in smaller ones and to establish public-banks – like during the financial crisis of the thirties – to asure that small and medium businesses will get the loans they need. I am getting interested to check whether someone has made a comparison of  American progressive liberalist economics as expressed by the Galbraith family during what mounts up to almost eighty years.

* lawlessness of gangsters combined with the power and priviliges of bankers

Caribbean Paradise Tragedy: 28 July 2009 almost one hundred Haitian migrants drown near the Caicos Islands

click the picture to see the 2009 holliday 'tableau vivant' Caribbean Paradise Tragedy

A week ago there was yet another news item on a disaster with Haitian boat migrants of the Caicos Islands in the midst of what is for many people the period of their summer holidays. Over one hundred people drowned in the water of what is elsewhere often described as a Caribbean Paradise. Recently I have started to study (again) the migration question and so I had discovered some video footage at the web site of the American Coast Guard – dating back to 2007 – showing a primitive overloaded sailing boat full of migrants in full sea. The video footage is just after first contact between the migrant-boat and the coast guard and as a standard precaution procedure swimming vests are given to all boat people first. So what you see in the work below is already a tiny bit more safe as the actual situation with a boat full of people without any safety equipment and many who can not swim.

What gripped me the most was that the people on the boat – in spite of having been discovered and under threat to be send back – were all singing to a rhythm beaten on a djembe drum. And in my mind’s eye I combined this scene with the promising imagery of tourist flyers. What can be seen on the simple documented web page made for this purpose is but a primitive rendering of such a vision… You can click the image above to see the first of a series of holidays 2009 ‘tableaux vivants’: “caribbean Paradise Tragedy”.

NB You can stop the looping video on the tableau vivant web site by clicking the moving image.

BVD begreep er niets van: Provo en Kabouter waren openbare samenzweringen

“Minutieus in de gaten gehouden vanaf zijn negentiende. De inmiddels 66-jarige Roel van Duijn – ex-Provo, ex-Kabouter, ex-politicus en tegenwoordig liefdesverdrietconsulent– kwam er vorige week achter. Hij kreeg, op eigen verzoek, een pakket van de inlichtingendienst AIVD (voorheen Binnenlandse Veiligheidsdienst). Het bevatte zijn BVD-dossier van 1962 tot 1982. Maar niet het complete dossier, slechts een deel.” Is in de dagblad Trouw van 28 juli 2009 te lezen onder de krantenkop: “DE BVD LUISTERDE ECHT MEE.”

Van Duijn zegt geschokt te zijn, iets wat mij verbaast van iemand die toch op zijn minst de biografieën van Bakunin, Kropotkin en Domela Nieuwenhuis kent. Iedere politieke activist – al was het maar uit misplaatste ijdelheid – weet of waant zich onder oor en oog van Big Brother. Zo weet ik mij nog te herinneren dat in het begin van de zeventiger jaren de telefoon in het Amsterdamse pand Keizersstraat 2A waar de Aktiegroep Nieuwmarkt en de voortzetting van de Provodrukkerij zetelden, ondanks niet betalen van de PTT rekening,  niet afgesloten werd omdat de overheid die nuttige bron van informatie toch niet graag wilde missen…

Inlichtingendiensten waren en zijn altijd aanwezige spelers op het veld van de geschiedenis. Iedereen die macht neemt of toebedeeld krijgt wil de andere spelers op het veld en hun plannen kennen. Onderzoek en observatie zijn daartoe geeigende middelen. Passief door documentatie van publieke bronnen en administratieve gegevens (die enkel formeel privé blijken te zijn). Actief door aanwezig te zijn bij gebeurtenissen, waarbij al gauw de taakgrenzen tussen observant, infiltrant, participant en provocateur vervagen. Wat van Duijn aanmerkt als ‘abberatie’, is de reguliere staatspraktijk en die begreep en begrijpt niets van de ‘openbare samenzweringen’ van sociale bewegingen als Provo en Kabouter.

Links een huiskamerbijeenkomst van Provo met Rens van Halem (achternaam kan ik me in vergissen, hij was actief in Zaandam bij de ‘Barst’ groep), Rob Stolk, Peter Bronkhorst (nog keurig met das althans volgens Luud Schinnelpennink is het Bronkhorst), Janhuib Blans en Luud Schimmelpennink. Het huis is mogelijk in de Jordaan, Karthuizerstraat 14. Rechts de provokelder aan de OZ Achterburgwal 119 (huis van Peter Schat en Marina Schapers) met herkenbaar in beeld Tom Bouwman en Koosje Koster. (de rechtse foto is van Cor Jaring die  tot hoffotograaf van de Provobeweging uitgroeide).
Click picture for full size view + is extra big view.

Anders dan de praktijk van politieke partijen, van binnenkamer-overleg tot een min of meer geheim stelsel van partijcellen, was de provobeweging een niet geformaliseerde groep met wisselende deelnemers rond een kern van activisten met een wild-clubhuis als  verzamelpunt (provokeldertjes en later de provoboot). Ook al werd er – zoals bij al het menselijk contact – soms iets ‘en-petit comité’ in café, huiskamer of bed besproken, binnen de kortst mogelijke keren was het toch bekend omdat iemand zijn mond voorbijpraatte en ook niemand zich echt gebonden voelde aan geheimhouding in naam van deze of gene ‘partij’ of ‘grootse idealen’.  ’Openbare samenzweringen’ dat was het kenmerkende van deze bewegingen, daar lag hun kracht, die daardoor ook een onbedoeld democratisch karakter had (hoe anders gesteld was het me de trotskistische, maoistische en andere marxistisch-leninistische groepjes in Nederland in die jaren, daar kon echt ouderwets geinfiltreerd worden door de BVD). Weinigen namen de moeite om interne tegenstellingen – die zijn er altijd – binnenskamers te houden en een blije wanorde en rommeligheid maakte dat niet alles wat onderling werd afgesproken ook volgens plan uitgevoerd werd. Dat laatste tot wanhoop van de rijksinfiltrant die bij weer een foute melding zijn bedrijfswaarde aangetast zag.

‘Openbare samenzwering’ moet natuurlijk niet geheel letterlijk genomen worden, zo werd de identiteit van de schrijver van wat toen ‘De Subversieve Brief’ genoemd werd niet onthuld. In deze brief gepubliceerd in het tijdschrift Provo – voor wie de archieven  kent het is eigenlijk een briefkaart – wordt de vernielzuchtige stedebouwpraktijk in de Amsterdmase binnenstad aan de kaak gesteld en onder meer opgeroepen de IJtunnel (toen in aanbouw) op te blazen. Ook waren er contacten met de Spaanse anti-Franco groep ‘Primo Magio’, een groepering die heden ten dage als potentieel terroristisch aangemerkt zou worden en bezochten enkele Amsterdamse provo’s de burelen van de Italiaanse uitgever Feltrinelli, die een paar jaar later op mysterieuse wijze omkwam (of liever dood gevonden werd) bij een electriciteitsmast even buiten Milaan die hij naar verluid zou hebben willen opblazen met springstof. Ik vraag mij af of deze gegevens ook in de BVD dossiers met betrekking tot deelnemers aan de provobeweging te vinden zijn.

Het eerste nummer van het tijdschrift Provo (als ik het me goed herinner kan ook het tweede zijn) had bij een artikel over bevrijdend geweld een ingeplakt kinderpistool-klappertje en daarmee werd de geweldadige geaardheid van de beweging effectief gesymboliseerd. Er is nog wel een klein hoekje uit het standbeeld van Generaal Van Heutz (de koloniale slager van Atjeh) afgeblazen met een huisgemaakt projectiel, een jongensachtige vuurwerkgrap, niet enkel om de knal, maar met een politieke lading.  En dan waren er de rookbommen bij het koniklijk huwelijk van Beatrix en Claus en ja, dat hadden net zo goed echte bommen kunnen zijn en nee het was er de tijd niet naar… Toch eens nakijken of deze foto (rook)bommakers in Hollandse stijl voor of na het huwelijk gemaakt en gepubliceerd zijn. De onderstaande beelden waren al snel publiek toegankelijk en bewijzen hoe weinig samenzweerderig het protest uit die jaren was en hoe futiel al de moeite van inlichtingendiensten als de BVD. Als er al een doel was bij Provo dan was het ‘de spelende mens’ Homo Ludens en in dan in de zin van Huizinga’s oorspronkelijke studie uit 1938 (*), spel als doel in zichzelf, een handeling waarbij doel en middel niet geschiden kunnen worden: “Het kind en het dier spelen, omdat zij er lust in hebben, en daarin ligt hun vrijheid.”

Peter Bronkhorst en Rob Stolk bij het maken van rookbommen ter opluistering van huwelijk van Betarix en Claus gefotografeerd door Cor Jaring. Midden de rookbommen en de koniklijke koets in de Raadhuisstraat (fotograaf onbekend volgens mijn archiefbron). Rechts het echtpaar Jaap en Lia Zander dat de wereldbekende foto van koets met rookbom mogelijk maakte gefotografeerd door
Koen Wessing. Zij gingen er twee weken voor de cel in na twee jaar procederen. De rookbom die zij gooiden was de meest effectieve die midden in de stoet belandde. Deze daad wordt meestal aan kernfiguren van provo toegeschreven, met name aan Peter Bronkhorst. Het Historisch Dagblad heeft een aardig stukje hierover op het Internet staan. (**)
Click picture for full size view + is extra big view

Het karakter van de Kabouterbeweging en Oranje Vrijstaat is niet geheel aan dat van de provobeweging gelijk te stellen, maar daarover bij een andere gelegenheid.

(*) Enkele citaten uit Huizinga’s boek zijn te vinden op mijn web pagina over situationisten, avontuur, spel en verveling.
(**) Historisch Dagblad “Rookbom kwam niet van Provo”  door Sandra Evers en Janno Lanjouw.

1967: obsolete media on the flea market

This picture has been published in 1967 in De AVRObode (a Dutch broadcasting association magazine)

This picture has been taken in 1967 by the Dutch photographer Louis van Paridon on the Amsterdam flea market Waterlooplein. The market was situated somehow different in those years, there was a long stretch of market in front of the Mozes and Aaron Church running in the direction of the bridge over the Amstel river (nowadays there are tram tracks at that spot).  The television sets you see are the second or third generation television sets which still show that the first television sets (from the thirties) were using round cathode tube monitors. It is not yet the time of color television that comes a decade later to the Netherlands, but the shops had newer models with almost rectangular screens and more channels, hence out they went these obsolete receivers. I did find this picture during one of my regular  probings in image archives. The house and floor where I live now can be seen in the upper right hand corner, the second floor of the house which shows three window panes plus a bay window (erker). I know the flea-market since 1958 when I would take a bus or hitch hike from the nearby town of Haarlem to go to the Waterlooplein and browse around (I would stay away illegal from school to indulge in this favorite pass time). The flea market at that time was bigger, more messy, society less affluent, so young couples, students, bohemians and the like were dependent on this market to equip their rooms, to dress and find reading and listening materials (it was a time when the highly breakable 78 rotation per minute shellac gramophone records were dumped massively).
We are now several generations of living people and their ever changing contraptions further and if the under earth of the Waterlooplein would have had a memory it could draw up long lists of other obsolete pieces of equipment waiting for a possible new life after having been discarded…

Louis van Paridon (an informed Dutch person can see that this must be a catholic man) has made some reportage for the magazine ‘Katholieke Illustratie (Catholic Illustration) in de early sixties on Dutch nozems (teddy boys) which are partly documentary, partly arranged somehow by the photographer (at least it looks like that). Such photographs remain hidden in the big photo-archives with copyright laws as a fence. I will start to post some of my selections on the internet to set them free on and meet receptive minds of younger generations who can look back and maybe recognize something in the past of their actual youth. The National Archive of the Netherlands boast on their web site that they have so and so many million pictures, but they offer just tiny versions of them to the general public. It is time to reformulate what is to be done for our cultural heritage by putting more and more things in the public domain. The copyright lobby has been far too influential in the copyright and other control barriers. We have a cultural gulag at hand and must start to set free its prisoners….

Stem uit de groef Simon Vinkenoog 1960

stem uit de groef

Mijn stem mag met mij / een heel leven mee

Met èh mocht ik beginnen,

en deze stem draagt mij verder,

maar hoe zal ik eindigen?

Zal ik krachtig stervende verzen stamelen, vloeken —

of seniele kreten slaken?

Dit is Simon nog met een lichte jonge stem – nog niet door rook bevloerst – gevat op een klein grammofoonplaatje uitgegeven in 1960 door Querido. VPRO Radio heeft de volledige opname + tekst op haar web site gezet… een thema dat bijna een halve eeuw later terugkomt in de samenwerking met Spinvis. Enkel het spetterende geluid van een echte naald in de groef van een echte grammofoonplaat mist hier, maar wie weet zich dat nog te herinneren?

Simon op weg naar weg/on his way to away

Simon Vinkenoog (1928-2009) is op weg naar weg en dat zijn wij allen…
Simon kwam op mijn weg in 1966 toen ik belangstelling had voor zijn initiatief voor een  ’Sigma Centrum’ in Amsterdam (zoals gepubliceerd in het Randstad 12 nummer in 1966 Manifesten~Manifestaties samengesteld door Simon Vinkenoog, naar een idee van Alexander Trocchi “de onzichtbare opstand van een miljoen geesten”). Ik werd uitgenodigd zijn documentatie van nieuwe kunststromingen en andere sociale, religieuse alsook politieke bewegingen te komen bekijken. Mijn eerste bezoek was in in zijn huis aan de Noordermarkt, toen al volgestouwd met betekenisvol papier, gemapt en gerangordend. Knipsel, krant, pamflet, foto, folder, brochure, brief , kattebel en tekening werden onder een zwierig geschreven noemer vereenigd in een map. Mappen regen zich aaneen, verhuisden naar dozen en een groeiend aantal kasten waarvan op een gegeven moment de bovenste plank enkel nog met een laddertje bereikt kon worden. Stapels kranten en bladen vermengden zich met boeken, kussens, lage tafels en ander huisraad  tot het voortdurend in beweging zijnd gezellig informatielandschap dat ook al al zijn latere woningen beheerste. Noordermarkt, Weesperzij, Sarphatistraat, domeinen van de schrijver en huisdocumentalist die met het geheugenwapen – de schaar – dat wat met de waan van de dag vervluchtigt een toekomstwaarde wist te geven: piepkleine politieberichtjes vanaf de vijftiger jaren over drugs in Amsterdam, allereerste happenaars in de States, jazz & poetry, Rimbaud, Artaud, situationisten, raketvaart vanaf Cape Kennedy, hipsters van het Leidseplein, diggers in Zwolle, biodynamisch boeren in Drente, stemmen van gene zijde, kruidenbulletins van Melly Uildert, kosmisch humanisme van Oliver Reiser … Knip, knip weer een gat uit het tableau van de dag, voor een nieuwe samenhang, een ander inzicht…, bewaard voor later. Als er al een beperking was van zijn aandachtsgebied, dan lag dat buiten de perken: les terrains vagues. Simon was niet enkel een knipper, plukker, lezer, vergaarder en bloemlezer, maar tegelijk een vrijgevig doorgever aan anderen van al zijn kennissprokkel. Meervoud is zijn stuwende kracht, wijzen op de overstelpende rijkdom aan mogelijkheden. Daarmee is de opsomming zijn stijlkenmerk, zoals in zijn voordracht – de gestaag toenemende snelheid, die vanzelf tot cadans wordt. Gedichten als dansende kaartenbakken. Romans die zijn eigen dagelijkse leven boekstaven en die je tegelijkertijd als verlokkelijke niet verplichte bibliografie kunt gebruiken. Hoeveel mensen heeft hij zo al niet op een nieuw spoor gebracht? (*)

klik op de foto voor een grotere versie ... click the image for a bigger version

Op deze foto van Pieter Boersma zie je Simon met zijn geheugenwapen: de schaar. Dit is herfst 2006, een opname-sessie ten behoeve van een tentoonstelling over de Nederlands/Vlaamse connectie met de ’situationisten’ in het Centraal Museum Utrecht. De telefoon van zwaar bakeliet, het Amstel Hotel in het verschiet en op het bureau een nog steeds gevulde dikke kantooragenda. Geen spreekbeurt, geen forum, geen happening was hem te min of teveel, van schoolklasje in de provincie tot televisieshow, van kraakpand met punkdichters tot universitair literair symposium. Veel van die spreekbeurten waren voor de eigen kost en de gastvrijheid die zovelen in de verschillende  ’huizen Vinkenoog’ hebben genoten. De archieven van Vinkenoog (**) herbergen veel schoolblaadjes,  correspondentie en ander verslagen, waarin met enthousiasme teruggeblikt wordt  op deze – vaak nederige – optredens. Het is een onderbelichte kant van Simon als cultuurspreider van onderop, die bij zijn verscheiden gemeld moet worden, opdat wij in hem eren wat de literaire establishment van Nederland nooit heeft willen erkennen, laat staan belonen.

klik plaatje hierboven voor boekenkast scroll; beweeg de cursor van uw muis voorichtig op het rode streepje om te bewegen; click image above for link to bookshlef scroll; move the cursor of your mouse slowly over de little red bar to set the scroll in motion

Verzamelaars en veellezers omgeven zich – al de electronische wonderen ten spijt – met kasten en kasten vol met boeken en andere herinneringsobjecten die in de loop der jaren zich nabij de boeken op de planken genesteld hebben. Soms heerst er orde op de plank, soms enkel wanorde, meestal een intrigerende combinatie van verwante schrijvers, naastgelegen onderwerpen, half doorgevoerde  op rij gezette classificaties, vrolijke combinaties en dwarse verbanden. De regel lijkt wel te zijn dat, hoe minder systematisch hoe beter de eigenaar gebruiker er de weg in terug weet te vinden. Ons geheugen is immers ruimtelijk en tijdens denken en gesprekken fladdert onze geest over planken, langs banden en door de pagina’s. Nu drie jaar geleden legden wij (***) een stukje van zo’n persoonlijk informatielanschap van Vinkenoog vast en als klein monument voor Simon nodigen wij u hierbij uit met uw eigen associaties langs de planken van zijn boekenkasten te dwalen en zo zijn en uw eigen leven even terug te denken…

Tjebbe van Tijen 11/12 juli 2009 bij het krieken van de nieuwe dag

(*) De beste bibliotheek-catalogus ter wereld worldcat.org geeft 356 titels/hits met Simon Vinkenoog als auteur; Google Books geeft 855 (deels doorbladerbare) boeken en tijdschriften met Vinkenoog als auteur of genoemde persoon; Deze twee links halen een heleboel internet-ruis weg die bij een gewone Google zoekactie opkomen.
(**) Het merendeel van de archieven van Simon Vinkenoog (Collectie Vinkenoog) zijn nu bij het Internationaal Instituut voor Sociale Gschiedenis in Amsterdam (60 strekkende meter archief); ook is er archiefmateriaal bij het Stadsarchief Amsterdam en het Letterkundig Museum in den Haag te vinden.
(***) “Situationisten op drift” een interactieve installatie voor het Centraal Museum Utrecht (Tjebbe van Tijen/Imaginary Museum Projects, i.s.m. Pieter Boersma en Rolf Pixley; 2006/2007)

Ideas of Visual Language scroll on-line

Click the image for the link to the scroll; you may want to download & install the OPERA browser first

In 2005 I made this scroll  for an exhibition in Lisboa on graphic design curated by Max Bruinsma and financed by the Premsela Foundation. At that time – as usual – it was difficult to raise some funds for all the work that had to be done and the hardware and software that came with it. At the opening the scroll was only partly working and it took a few months more to have it completely finished. The scroll is just the first of a series of seven scrolls, but alas till now I did not find somebody who would finance the two months of dedicated work and concentration that is needed to make the second visual narrative on visual language… The first version though has been shown on two occasions. Once in 2006 in a printed version (17 meter long) in the Mediamatic Gallery Amsterdam, and from autumn 2007 till 2009 it has been shown in a touch screen version in the Museum of Communication in The Hague. Today I remembered I still have a web-version somehow hidden away, so let’s make a more public through this blog. A few years back most internet connections were too slow and only a few people would have a computer screen that is big enough to fit the whole scroll frame (you need minimal 1280 x 1024 pixels, a 19 inch monitor).
All that has changed and it would be nice when this work will find a new public. The work is best viewed in the not so common web browser Opera (which is a free download, both for Windows and Mac). Opera is one of the few web browser that gives you a full screen mode for any web page (so when you have a 19 inch monitor you need to choose that option, otherwise you will miss part of the pictorial material and also the navigator bar that pops up and disappears at the bottom). You can drag the blue rectangle of the condensed scroll at the bottom to move the scroll, or click anywhere in that bar to jump to any position. Clicking on any detail of the scroll will give you an information overlay. It should be quiet intuitive. Last thanks again to Joachim Rotteveel who worked with me on the graphic interface for this scroll and did make it absolutely stable… The information pop ups may be a bit slow, that depends on the speed of your connection and your computer. After all this has been designed as museum installation and not for the web, only the web gets almost fast enough now to handle this…

Blog of Andrew Oleksiuk about my visual scroll system

Already a while ago I found this description of my scroll system on the blog of Andrew Oleksiuk; I just give a few lines and you can read the rest on his blog:

Tjebbe van Tijen’s Scroll of Scrolls website uses a clever curatorial style, as well as excellent display technique for an artist-collector. Using densely populated collage, van Tijen focuses our camera-eye on vast amounts of information compacted in a small space. This serves two functions: it allows us to appreciate the scale of the work, and provides an efficient viewing mechanism for large amouts of collected visual imagery. The scroll display mechanism alludes to the earliest forms of picture writing which in turn became alphabets. Van Tijen’s studied yet lyrical approach lures the viewer into a picture-world that shows us a sophisticated grammar of communication and scales to the level of encyclopediae, archives, and knowledge taxonomies.

While many artists have dabbled in collage, gluing bits of bone, pennies or hair onto canvas, collage really takes root in 20th century modernism with Dada. Van Tijen’s montages draw from this tradition, but rather than using visual discontinuity and jarring juxtapostion, van Tijen’s scrolls are ordered and narrative in style…

Check Oleksiuk’s blog for a bit more…

Prins Willem Alexander heeft bij de bank een goddelijke taak

Het parlementair krakeel over de ongewenste deelname van Prins Willem Alexander aan de Raad van Commissarissen van De Nederlandse Bank, waarbij van behoudend christelijk tot op-papier-revolutionair partijen als de SP zich allen zorgen maken over de goede naam en faam van de kroonprins, is onlogisch.

Immers die positie bij de bank is door God gegegeven, waarom wordt dat door niemand herkent? Beatrix wist het in haar 25 jarig jubileum interview voor de staats tv de NOS – dat vast en zeker bewaard is – duidelijk te zeggen, haar taak was een goddelijke…

Niet de minister-president, maar God is dus de uiteindelijke verantwoordelijke. Wie de beëdigings- en inhuldigingsceremonie – per nieuwe vorst – in de Nieuwe Kerk van Amsterdam goed bekijkt ziet daar dan ook de handelingen die de goddelijke overdracht van verantwoordelijkheid bevestigen: “Zo waarlijk helpe mij God almachtig!” en al de volksvertegenwoordigers beamen dat vervolgens. Een goede heerser is geen manager, een goede heerser krijgt inzicht van boven. Dit koninklijke deelnemen aan maatschappelijke processen is toch wat de Nederlandse natie wil? En dat goddelijke straalt ook – niet zo’n klein beetje – af op de overige leden van het koningshuis. Zo is Prins Constantijn goddelijk bevlogen lid van de Raad van Toezicht van het Stedelijk Museum Amsterdam. En ik neem aan dat de web-site van het koninklijk huis zo nog meer goddelijke inbreng in de Lage Landen weet bloot te leggen. Alles heel publiek en volstrekt oorbaar.

Inscriptions at the side of Dutch Euro coins "GOD ZIJ MET ONS" (God be with us); this shortened text expands into its Latin origin "Si Deus nobiscum quis contra nos" (If God is with us, who shall be against us?). The 18th century Dutch silver and gold trading ducats used to have the inscription "Concordia res parvae crescent" which expands into the Latin syaing "Concordia parvae res crescunt, discordia maximae dilabuntur" with a possible translation like "The smallest things grow because of unity, the largest things fall apart because of disunity." ~ Gaius Sallustius Crispus (Sallust)

Het randschrift van de jammerlijk verloren gegane Nederlandse munt, de gulden, liet dat nog duidelijk zien: “GOD ZIJ MET ONS” een korte samenvatting van “Si Deus nobiscum quis contra nos” (Zo God met ons is, wie zal tegen ons zijn). Dat met ons zijn van God behoeft een boodschapper en de rol van ‘goddelijke boodschapper’ is een moeilijke taak. Het huis van Oranje heeft zich in die taak sinds eeuwen gespecialiseerd. Het is ook in die zin dat Prins Alexander zitting dient te hebben bij de instelling die dat feit middels geslagen munten aan heel het volk  openbaart. Dankzij de ijver en het doorzettingsvermogen van minister Zalm van financiën is deze spreuk met de komst van de Euro niet verloren gegaan en nog steeds op de in Nederland geslagen euro-munten (zij het enkel op de 2 Euro exemplaren) te lezen. De Nederlandse Euro draagt ook de beeldtenis van de de regerend monarch. Dat Alexander vooruitlopend op die eer zitting heeft in een overlegkransje  van de Nederlandse Bank lijkt me dan ook gerechtvaardigd, al was het enkel om er op tijd bij te zijn om ervoor te zorgen dat zijn beeldtenis naar genoegen gestalte krijgt.

Blijft de vraag wie nu die “ONS” zijn… is het enkel de pluralis majestatis van de monarch, de monarch en zijn/haar familie, of heel het volk dat Goddelijke bescherming geniet? Dan komt natuurlijk ook de vraag of God ‘als wezen’ of als ‘alomaanwezige natuur’ gezien moet worden en als dat laatste het geval is hoe zou het kunnen dat het ‘met God zijn’, iets exclusiefs Nederlands of van de Europese Gemeenschap zou wezen? Nu er pal bij mij om de hoek een standbeeld voor Spinoza opgericht is durf ik wel mijn overtuiging te uiten dat mij het begrip van een niet-exclusieve alomaanwezige God het beste past. Zou het gezien de nu toch wel algemeen doorgedrongen gedachte van het nastrevenswaardig ideaal van een gemenebest van elkaar welgezinde wereldburgers, ook niet beter zijn om bij de troonsbestijging van Willem Alexander een aparte herdenkingsmunt te laten slaan met een oud  muntrandschrift dat twee eeuwen terug op de gouden en zilveren handelsducaten van de Republiek der Nederlanden  gebruikt werd: “CONCORDIA RES PARVAE CRESCUNT”  (in harmonie groeien de kleine dingen) [*]. Dat is nu een goed punt dat De Prins in zijn rol als toezichtbouder van de Nederlandse Bank in kan brengen en door kan drukken. Want voor de kenner is er de rest van het gezegde “discordia maxime dilabuntur” over onenigheid en het bijbehorende maximale falen. Zie dat zijn oude inzichten die – naar  wij mogen hopen – nu juist door een koninklijke commissaris in deze tijd van globale financieële crisis ingebracht kunnen worden.

* De volledige Latijns spreuk luidt: “Concordia res parvae crescent, discordia maxime dilabuntur” en de mogelijke vertalingen lopen nogal uiteen. Mijn interpretatie zou zijn: Eendracht doet het kleine groeien, de grootste zaken vallen uiteen door onenigheid. Voor het eerste deel wordt dikwijl  ”Eendracht maakt macht” gebruikt, maar dat lijkt me onjuist, ergens moet toch het begrip groeien terugkomen.

The Utrecht sandbox from Hoog Catharijne till Leidscherijn

“Terrains Vagues: drawing in the sandbox from  Hoog Catharijne till Leidscherijn”  is a tactile/visual presentation in ExPodium/Krügerstraat 11 Utrecht I will do on friday evening June 26 sliding through forty years of digging up and covering of urban and rural landscapes in and around Utrecht. The new expansions of the city show a policy of acres of low rise  houses with a drawing board sham individualization. Is there a way out of this MortageTopia and the vampirization of the old inner city by allienated suburbians. Hoog Catharijne is the first mega-shopping mall in the Netherlands build during the end of the sixties and seventies, covering the area from the railways station to the old inner city; Leidserijn is a new suburbian settelement at the south-west side of Utrecht covering yet another typical Dutch meadow landscape with sand and car-oriented privat dwellings…
The website of the venue Expodium (center for young artist in the town of Utrecht) has some more details on the context and the rest of the program…. You may enjoy the cover-up process of the Dutch landscape in action via Google Maps …  and fly back to the old Utrecht city center at the north-east from this spot to get a good understanding of Dutch urban policy …

A firm layer of sand is sprayed over the old landscape to create a tabula rasa for the mortgage architecture.. curious is the fact that the road next to the canal is called "sand road" (zandweg).

This short study in the urban history of Utrecht and surroundings brought so many pictures and associations that I decided to do a more extensive study on the subject. The planning of the what can be called “our national center of consumerism” must have started now fifty years ago with the construction of the first clover leaf road system south of Utrecht, the first Dutch shopping mall intruding the inner town, the first pay automat system for petrol tanking and the first credit card automat installed in the Netherlands. All this happened in and around Utrecht. You can follow my working process on this new visual history scroll, on-line, just click the screen shot picture below…

Your vote disappears like a pea in the soup: a European election emblem

Back to the Urns (ballot box; a urn is also a large pot) the whole world is green. I like the French slogan "Aux Urnes" and used it for the nomenclatura (headline) of my European election emblem. Above the pictura, below this line the traditional 'descriptio':

There were five peas in one pod; the peas were green and the pod was green, and so they believed that the whole world was green-and that was absolutely right! The pod grew and the peas grew; they adjusted themselves to their surroundings, sitting straight in a row. The sun shone outside and warmed the pod; the rain made it clear and clean. It was nice and cozy inside, bright in the daytime and dark at night, just as it should be; and the peas became larger, and more and more thoughtful, as they sat there, for surely there was something they must do. “Shall I always remain sitting here?” said one. “If only I don’t become hard from sitting so long. It seems to me there must be something outside; I have a feeling about it.” And weeks went by; the peas became yellow, and the pod became yellow. “The whole world’s becoming yellow,” they said, and that they had a right to say.

These are the opening lines of the fairy tale of Hans Christian Andersen “Five Peas in a Pod” which is a nice and sentimental story about some ignorant peas in a pod who will learn about the world and its chances. Most of the peas are wasted away quickly, but one is shot into the air by a boy with a blowing pipe – a peashooter –  and lands in the gutter right beneath a half rotten window pane of an attic room in which a poor family is living. It is a mother and a frail sick girl that has to stay in bed all the time. One day she discovers the pee that has sprouted and grows into  a plant. The girls happily observes this wonder of nature and takes the pea-plant as an example and so she starts to get better, growing healthier by the day.

This week thursday the 4th of June the Netherlands did cast their peas in the European election-pot and this weekend the other nations will follow suit. Each nation neatly compartmented in their own pod. Each member state having their own inside-the-pod vision and in the end most of these peas will end up in a big pan, on a  fire, be stirred, decompose into a soup. There are 27 member states with approximate 500 million inhabitants of which a major part is considered ripe enough to cast their vote. By sunday June the 7th all 736 seats of the parliament of the European Union will be divided and the stirring of  the soup may begin.

Centrifugal powers will bring together and drive apart the ingredients and from the perspective of a voter, this reconfiguration may often be at odds with the specific original color and taste of a chosen pea. Transnational coalitions on ideological basis, as well as regional cluttering and opportunistic monstrous alliances. After a lot of stirring, nevertheless, it becomes one big pan of soup because the mere scale of  it makes the substance into an amalgam that has lost  its specific flavors and blends  everything into one strong taste: peas…. and one overwhelming color: green.

But what about the one pea that by chance, or destination,  jumps the other way and ends up in a moist and fertile corner and starts to sprout? Potentially there are many peas that stayed in their pod and could roll another way. In the Netherlands less than 40% of the voters did use their right. In most other countries European elections tend to have a low participation also. Non-involvement in European elections may just be an expression of a general lack of active participation in political affairs, but not necessarily so.

The four levels of delegation of power offered (municipal, provincial, national, European) may be too much for a simple pea. Active local participation where one can see who stirs the soup or even can take the spoon in one’s own hands and stir the other way around if necessary, makes much more sense for most people. Most of the parties that participate in the European elections, are also represented at the other three levels and their representatives seem hardly equipped to tackle transnational and European affairs. The public debates about European politics, as seen in most countries these last weeks, were most often projections of local and national issues, like keeping  foreigners and islam out, so no new member states, like Turkey. The paradoxical question how to deal with national protectionist measures in the realities of  a common European market during the actual international financial crisis, was mostly evaded, instead there was the regular local squabble and political bickering. Grand themes like the EU and the world food situation, global energy questions and new visions on migration could not be heard. It is like the babbling peas of Andersen in the green world of their pod: “It seems to me there must be something outside; I have a feeling about it”, but when the protective cover of the pod is pulled open and they drop into the real world, most of them are soon wasted away, ending up in the big soup pan, where once again everything seems to be green.

It is only 1460 days from now that you can cast your pea again and try and make a better soup than the last time …